KALP SANCISI

3. Bölüm

Simay, sabahın ilk ışıklarıyla uyanırken gözlerini yavaşça açtı. Şehir hala uykudaydı, sokaklar sessiz, rüzgar camlardan içeri hafifçe süzülüyordu.

Küçük, tek göz odalı dairesi, eşyalarının azlığıyla Simay’nın yalnızlığını her an hissettiriyordu. Oda, sadece bir yatağın, küçük bir masa ve sandalyenin yer aldığı sade bir mekândı. Duvarlarda hiç fotoğraf yoktu; çünkü Simay, geçmişi hatırlamaktan kaçmak istiyordu.

Simay’nın gözleri tavana takılıyken, hafızasında eski yıllar canlandı.

On yaşındayken, ailesi bir trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Anne ve babasının, kardeşinin yokluğu, Simay’nın kalbinde derin bir boşluk bırakmıştı. Tek destek olabilecek halası bile ona sahip çıkmamış, küçücük bir kız çocuğunu yetimhaneye bırakmıştı.

Yetimhane yılları, Simay’nın hayata karşı ilk sert sınavı olmuştu. Her sabah uyanmak, kendi yatağında yalnız olmak, arkadaşlarının gürültüsünü ve kendi yalnızlığını aynı anda hissetmek… Simay, o sessiz odalarda, diğer çocuklarla birlikte büyürken kalbinin en derin köşesinde hep bir eksiklik hissetmişti.

Okul yılları, Simay için biraz olsun nefes alma alanı olmuştu.

Derslerde başarılıydı; kitaplar, defterler ve kalemler onun en yakın arkadaşlarıydı. Öğretmenleri onun yeteneğini ve azmini fark etmiş, Simay’ya sık sık övgüler yağdırmıştı. Ama okuldan yurda döndüğünde, bir sürü çocuğun yaşadığı odasına girdiğinde tekrar yalnızlık sarardı etrafını.

Pencereden dışarı baktığında, sokakların hareketliliği ve insanların gülüşleri, onun kimsesizliğini daha da belirgin hale getirirdi.

Simay, kahvaltı masasını bir köşeyesine kahve tepsisi bıraktı, küçük masanın üzerinde tek başına kahvesini koydu.

Sessizliği ve yalnızlığı, bir yandan huzur verirken diğer yandan içindeki boşluğu hatırlatıyordu. Küçük odasında yalnızlığını hissettiğinde, geçmişin acısı yeniden canlanıyordu: annesinin sıcak gülüşü, babasının sakin sesi, kardeşinin neşeli çığlıkları… Hepsi, artık sadece hafızasında yaşamaktaydı.

Yetimhane günleri, Simay’yı güçlü ama bir o kadar kırılgan yapmıştı. İnsanlara güvenmeyi zor öğrenmiş, sevdiklerini kaybetme korkusuyla küçük adımlar atmıştı.

Halası bile yanında olmayı seçmemişti; Simay, kendi başına büyümek zorunda kalmıştı.

Ama tüm bu yalnızlık, onun azmini ve dayanma gücünü de artırmıştı. Şimdi, tek göz odasında otururken, o küçük kızın yaşadığı acılar, Simay’nın bugünkü sessiz ve kontrollü duruşunun temelini oluşturuyordu.

Gözlerini pencereye çevirdi, dışarıda hayat devam ediyordu. İnsanlar koşuşturuyor, güne başlıyor, gülüşleri sokaklarda yankılanıyordu. Simay’nın kalbinde bir burukluk vardı; kimsesizliğin, yetimliğin ve küçük yaşta yaşadığı kaybın ağırlığı, her an onunla beraberdi. Ama içten içe biliyordu ki, bu yalnızlık onu bugün güçlü ve azimli biri yapmıştı.

Simay, küçük odasında sessizce otururken, hafifçe derin bir nefes aldı. Bu sessizlik, onun hayatındaki tek sürekli şeydi; yalnızlığı ve kimsesizliğiyle barışık ama hep hatırlayan bir sessizlik…

Dairenin sessizliği yine içini bunaltıyordu; boş duvarlar ve az eşya, yalnızlığını her an hissettiriyordu. Bugün iş yoktu; izinliydi. Fakat yalnızlık, Simay’yı durduracak türden değildi.

Kendi kendine düşündü: “Belki biraz dışarı çıkmak iyi gelir… hava almak, şehirdeki hayatı hissetmek…”

Hızlıca hazırlandı. Sade bir tişört ve kot pantolon giydi, üzerine hırkasını geçirdi, saçlarını hafifçe topladı. Küçük bir çanta aldı, içine cüzdanını ve telefonunu koydu. Tek göz odasından çıkarken kapıyı sessizce kapattı ve sokağa adım attı.

Şehir, sabahın erken ışıklarıyla uyanıyordu. Sokaklar henüz kalabalık değildi; kafelerden hafif kahve kokuları yükseliyor, martılar şehrin siluetinde çığlık atıyordu. Simay derin bir nefes aldı; bu sessizlik ve sakinlik, onun için huzur vericiydi.

Adımlarını yavaş yavaş kaldırdı, mağazaların vitrinlerine göz attı. Küçük bütçesiyle alabileceği şeyleri düşünerek dolaştı. Bir butik önünde durdu; vitrininde sade ama şık bir atkı vardı. Renkleri canlı ama abartısızdı; tam Simay’nın tarzına uygundu. İçeri girdi, atkıyı eline aldı ve yumuşak dokusunu inceledi. Fiyatını öğrendiğinde cebine uygun olduğunu fark etti ve ödeme yaptı.

Dışarı çıktığında atkıyı boynuna sardı; şehirde yürürken hafif bir mutluluk hissetti.

Sonra küçük bir kitapçıya uğradı, uzun zamandır almak istediği bir romanı buldu.

Kitapçıdaki koku, sayfaların dokusu, Simay’ya küçük bir huzur verdi. Kitabı da aldı ve çantasına yerleştirdi.

Sokaklarda yürürken kafeye uğradı ve yanında kitapla küçük bir masaya oturdu.

Bir fincan kahve aldı, kitabın ilk sayfalarını açtı.

Dışarıdaki insanlar koşturuyor, hayat devam ediyordu; ama Simay o an için sadece kendi dünyasında, kahvesinin kokusu, kitabın sayfaları ve şehir sessizliğinde huzuru hissetti.

İçten içe düşündü. “Yalnız olmak zor, ama kendime zaman ayırmak… belki de buna değer.”

Simay, sakince kitabını okurken, küçük bir mutluluk ve huzur hissetti. Bugün, yalnızlık içinde geçirdiği bir gün olacaktı, ama aynı zamanda kendisiyle baş başa kalarak küçük ama değerli anlar biriktirdiği bir gün olmuştu.

**

Deran, İstanbul’un en seçkin semtlerinden birinde, yüksek duvarlarla çevrili ve özel güvenlikli devasa bir konakta yaşıyordu.

Bahçeye adım attığınızda ilk fark edilen, geniş taş yollar, bakımlı çimler ve yemyeşil ağaçlardı. Fıskiyelerden yükselen su sesleri, sessiz ama etkileyici bir huzur sağlıyordu; her köşe, özenle tasarlanmış bir lüksün simgesiydi.

Konak, klasik ve modern tasarımın bir araya geldiği görkemiyle dikkat çekiyordu. Büyük ahşap kapılar, bronz detaylar ve taş sütunlarla çevrili giriş, adeta konuklarına “Burada, kontrol ve güç hüküm sürer” mesajı veriyordu. Deran, kapıdan içeri adım attığında, her şeyin yerli yerinde olduğunu görmekten tatmin oluyordu.

Salon, yüksek tavanlı ve genişti; devasa kristal avizeler ışığı dağıtıyor, odadaki her mobilya seçkin ve özel tasarımlıydı.

Geniş şömine, kışın soğuk saatlerinde bile odanın sıcak ve gösterişli kalmasını sağlıyordu. Duvarlarda çağdaş sanat eserleri ve büyük tablolar, hem zenginliği hem de sofistike zevkini ortaya koyuyordu.

Konak, sadece salonla sınırlı değildi. Geniş bir kütüphane, çalışma odası, spor salonu ve iç havuz bulunuyordu. Her alan, Deran’ın disiplinli ve kuralcı yaşamını yansıtıyordu.

her şey mükemmel düzenlenmiş, her obje yerli yerindeydi. Yatak odası, konaktaki en kişisel alanlardan biri olmasına rağmen sade ve şık tutulmuştu; büyük yatak, koyu tonlardaki çarşaflar ve özel tasarım mobilyalar Deran’ın soğuk, kontrolcü karakterini vurguluyordu.

Bahçeye açılan dev cam kapılar, doğal ışığın içeri girmesini sağlarken, aynı zamanda Deran’a şehrin manzarasını sunuyordu. Ancak konaktaki her şey, onun yalnız ve disiplinli yaşamına hizmet ediyordu; misafir ağırlamak, gereksiz duygusallıklara yer vermek yoktu.

Deran, geniş salonun ortasında durduğunda, ellerini cebine koydu, derin bir nefes aldı. Konak, onun dünyasının bir yansımasıydı: gösterişli, etkileyici, güçlü… ama ulaşılmaz ve soğuk. Her köşe, onun kontrolü, disiplinini ve mükemmeliyetçiliğini simgeliyordu.

İşte Deran’ın dünyası: bir konak gibi görkemli, lüks ve kusursuz, ama aynı zamanda kimsenin kolay kolay içine giremeyeceği kadar soğuk ve mesafeli.

Deran, konaktaki geniş salonun ortasında, deri koltuğuna yaslanmıştı. Büyük camlardan süzülen gün ışığı, odadaki mobilyaların koyu tonlarını hafifçe aydınlatıyor, Kristal avizelerden yansıyan ışık parçaları zemine düşüyordu. Ellerinde kalın bir iş kitabı vardı; gözleri satır satır ilerlerken, her detay dikkatini çekiyordu.

Disiplinli ve kuralcı bir hayatın içinde, okuma zamanı onun için hem bilgi hem de sessizlik anlamına geliyordu.

Hizmetçiler, Deran’ın günlük rutinini kusursuz şekilde takip ediyordu. Sessizce odanın kapısından içeri girdi biri; elinde küçük bir tepsi vardı. Üzerinde porselen bir fincan, yanında bir tabak kurabiye ve küçük bir kaşık duruyordu. Tepsiyi titizlikle taşıyor, Deran’ın huzurunu bozmamaya özen gösteriyordu.

“Beyefendi, kahveniz hazır,” dedi hizmetçi, sessiz ve saygılı bir tonda.

Deran başını kısa bir şekilde kaldırdı, gözlerini kitaptan ayırmadan yanıt verdi.

“Teşekkür ederim. Masanın yanına bırakın.”

Hizmetçi, kahve fincanını ve kurabiyeleri küçük sehpanın üzerine dikkatlice yerleştirdi. Her şey simetrik, kusursuz ve düzenliydi; Deran için düzen, hayatın temel taşlarından biriydi. Kahve fincanının buharı yavaşça yükseliyor, oda boyunca hafifçe yayılan kakao ve kahve aroması, Deran’ın duyularını rahatlatıyordu.

Deran, kitabındaki satırlara yeniden odaklanırken, fincandan hafif bir yudum aldı. Sıcak kahvenin verdiği tatlı acılık, onun için küçük bir keyif anıydı. Kurabiyeyi eline alıp ufak bir ısırık aldı; çikolata parçaları dişlerine hafifçe değiyor, lezzet ve düzenin birleşimi gibi bir his bırakıyordu.

Hizmetçi, Deran’ın yanından sessizce çıktı. O anda Deran, salonun genişliğinde yalnızlığı hissetti ama bu yalnızlık onun için rahatsız edici değildi; aksine, kontrolün ve disiplinin verdiği güveni hissettiriyordu.

Kahve fincanı ve kitabı, onun dünyasında küçük ama anlamlı bir ritüeldi.

Deran, koltuğunda hafifçe yaslanarak bir yudum daha kahve aldı, gözlerini kitabından ayırmadan düşüncelerine daldı.

Konak, gösterişli ve etkileyiciydi; ama işte bu sessizlik ve düzen, Deran’ın dünyasında huzurun ta kendisiydi.

**

Sabahın erken saatlerinde Simay, tek göz odasındaki yatağında gözlerini açtı.

Güneşin ilk ışıkları pencereye vurarak odanın köşelerini aydınlatıyordu. Artık işe başlamışlama günü gelmişti ; rutini yavaş yavaş oturmuş, sorumluluklarını yerine getirme konusunda kendine güveniyordu. Yine de sabahın sessizliği içinde hafif bir tedirginlik vardı; çünkü bugün, Deran’la birlikte hareket edeceği yoğun bir gün onu bekliyordu.

Hızla yataktan kalktı, yüzünü yıkadı ve saçlarını topladı. Dolabından iş kıyafetini seçti: sade bir gömlek ve koyu pantolon.

Profesyonel ama rahat bir görünüm, Simay’nın karakterini ve işyerindeki disiplinini yansıtıyordu. Masasında çantasını hazırladı; defterler, kalemler ve günün programı, özenle yerleştirilmişti.

Küçük mutfağında hızlı bir kahvaltı yaptı. Sade bir kahve ve birkaç krakerle yetindi. Artık alışkın olduğu yalnızlığı ve sessizliği hissetti; ama bu yalnızlık, iş hayatındaki kontrollü adımlarını planlaması için ona fırsat veriyordu.

Simay, tek göz odasından çıkarken kapıyı kilitledi. Apartmanın sessizliği, sabah serinliği ve sokaklardan gelen kuş cıvıltıları eşliğinde aşağıya indi. Adımlarını hızlı ama dikkatli attı; artık şehirle ve iş dünyasıyla uyumlu bir ritmi vardı.

Taksinin kapısını açtı ve içine bindi. Camdan dışarı bakarken, caddelerin sabahın ilk ışıklarıyla yavaş yavaş canlandığını gördü. İnsanlar işlerine yetişmek için acele ediyor, şehir uyanıyordu. Simay, hafif bir heyecan ve kararlılıkla kendi kendine fısıldadı: “Bugün de iş temposu yoğun olacak. Hazırım, planlıyım, dikkatliyim…”

Taksi, Simay’yı Deran’ın şirketine doğru taşırken, o, kafasında günün programını tekrar gözden geçiriyor, hangi toplantılara hazırlanacağını, hangi belgeleri kontrol etmesi gerektiğini hesaplıyordu. Artık işe adapte olmuştu; disiplinli ve dikkatli, kendi küçük dünyasında hem yalnızlığını hem de sorumluluğunu dengeliyordu.

Simay, taksiden inip şirketin modern cam kapılarından içeri girdiğinde derin bir nefes aldı.

İçerisi sabahın erken saatleri olmasına rağmen oldukça canlıydı; ofis çalışanları bilgisayarlarının başında yoğun bir tempoyla işlerini yürütüyor, telefonlar çalıyor, yazıcılar ritmik bir sesle kağıt üretiyordu.

Simay kendi odasına çıkmak için asansöre bindi,indiğinde Deran’ın sekreterine Günaydın diyerek masasına yöneldi.

Günlük işlerini hızla gözden geçirdi; e-postalarını kontrol etti, eksik belgeleri tamamladı ve birkaç toplantı notunu düzenledi. Masası, Simay’nın disiplinli ve düzenli karakterini yansıtıyordu: her şey yerli yerinde, kağıtlar düzgün, kalemler ve dosyalar kolay ulaşılır şekilde düzenlenmişti.

Kendi işlerini tamamladıktan sonra Deran’ın ofisine yöneldi. Geniş cam kapıdan içeri adım attığında, ofisin büyüklüğü ve şıklığı hemen dikkatini çekti. Deran’ın çalışma masası, özel tasarım deri koltuklar, kitaplıklar ve şık düzenlemelerle doluydu. Her şey mükemmel görünüyordu, ama Deran’ın yoğunluğu nedeniyle bazı evraklar dağılmış, bazı dosyalar karışmıştı.

Simay, sessizce masanın başına geçti ve işe koyuldu. Evrakları kategori kategori ayırdı, dosyaları alfabetik sıraya koydu ve Deran’ın günlük çalışma planına göre öncelik sıralamasını belirledi. Belgeleri yerleştirirken aynı zamanda masanın düzenini estetik ve fonksiyonel bir şekilde yeniden tasarladı; kalemler, not defterleri ve bilgisayar aksesuarları en verimli kullanım için yerleştirildi.

Arada ofisin geniş penceresinden şehrin manzarasına göz attı; ama dikkati hemen işine döndü.

Bugün için Deran’ın talimatlarına uygun olarak evrak ve dosyaların düzenlenmesi, toplantı notlarının hazırlanması ve imzaya sunulacak belgelerin kontrol edilmesi öncelikliydi.

Simay, sessiz ama kararlı bir şekilde her şeyi yerine yerleştirdi, eksikleri tamamladı ve masanın üzerinde her şeyin düzenli olduğunu görünce hafif bir tatmin hissi yaşadı.

Bir süre sonra, masanın başında durup belgeleri son kez kontrol etti. Her şey yerli yerindeydi; Simay, disiplinli ve dikkatli çalışmasının karşılığını görüyordu.

Deran’ın odası artık hem düzenli hem de onun tarzına uygun şekilde hazırdı. Simay, hafifçe derin bir nefes aldı ve sessizce kendi kendine düşündü. “Her şey hazır. Gönül rahatlığıyla bugünü tamamlayabilirim.”

Simay, masanın başında kısa bir süre durduktan sonra, Deran’ın gelmesini beklerken gözlerini belgelerden kaldırdı ve günün devamı için hazırlıklarını tamamladı.

Sessiz ama yoğun bir tempo, Simay’nın iş hayatındaki yerini daha da sağlamlaştırıyordu.

Ofisin sessizliğini sadece bilgisayarların ve yazıcıların hafif uğultusu dolduruyordu.

Simay, Deran’ın masasında son kontrolleri yaparken, geniş kapının açılmasıyla dikkatini toparladı. Kapıdan içeri adım atan kişi, odadaki havayı anında değiştirdi.

Deran Sayar.

Deran, her zamanki gibi kusursuz giyimliydi; koyu lacivert bir takım elbise, ütülü gömlek ve parlak deri ayakkabılar..

Omuzları geniş, duruşu dik ve bakışları odanın tamamını süzüyor, sessiz ama güçlü bir etki bırakıyordu. Saçları hafifçe geriye taranmış, buz mavisi gözleri ciddi ve dikkatliydi.

Simay, kısa bir an için nefesini tuttu.

Deran’ın odasına girişi, yalnızca fiziksel bir varlık değil, aynı zamanda enerjisiyle ortamı dolduran bir güç gibiydi. Evrakları yerleştirdiği masadan başını kaldırdı, gözlerini ona çevirdi ve hafifçe eğildi.

“Günaydın, Deran Bey,” dedi sessiz ve profesyonel bir tonla.

Deran kısa bir bakış attı, masasına yöneldi ve koltuğuna oturdu. Masasının üzerindeki evrakları gözden geçirirken Simay’ya baktı.

“Simay, evrakları hazırladın mı?”

Simay, belgeleri hafifçe uzattı, düzenli bir şekilde dosyalamıştı.

“Evet, hepsi hazır. Öncelik sırasına göre masanıza yerleştirdim.”

Deran, bir dosyayı eline aldı ve sayfaları hızla gözden geçirdi. Simay, sessizce masanın yanında durarak gerektiğinde yardımcı olabileceğini hissettirdi.

Deran’ın bakışları üzerinde kısa bir süre dolaştı, ardından başını hafifçe sallayarak onay verdi.

“İyi. Bu düzen bana zaman kazandıracak. Teşekkür ederim.”

Simay, küçük bir tebessümle geri çekildi ve masanın yanında sessizce durmaya devam etti.

Deran, belgeleri incelerken gözleri ara sıra Simay’ya kaydı; disiplinli, dikkatli ve organize çalışması, ona güven veriyordu.

Ama Deran, Simay’ya karşı herhangi bir kişisel his beslemiyor, sadece profesyonel işine odaklanıyordu.

Simay ise içten içe etkilenmişti. Deran’ın kararlı duruşu, soğuk ve disiplinli havası, onu hem ürkütüyor hem de hayran bırakıyordu.

Kalbi hafifçe hızlı atarken, bunu belli etmemeye özen gösterdi. Sessizliği ve profesyonelliği, Deran’ın yanında kendini hem küçük hem de önemli hissettiren bir etki yaratıyordu.

Deran, belgeleri tekrar gözden geçirirken, Simay’nın yanında durmasını fark etti; sessiz ama gözlemci duruşu, onun yeteneğini ve ciddiyetini ortaya koyuyordu. Ve o an, ikisi için de sessiz ama anlamlı bir işbirliği başlamış oldu.

Deran, ofisteki evrakları hızlıca inceledikten sonra masanın başında durdu, kaşlarını hafifçe çattı ve gözlerini Simay’ya çevirdi.

Sesindeki soğuk kararlılık, odadaki sessizliği daha da belirgin kılıyordu.

“Simay, bugün için Sunset Lounge’dan 4 kişilik bir masa ayırt. Özel bir bölüm olsun, manzaralı ve dikkat dağıtıcı unsurlardan uzak.”

Simay, Deran’ın talimatını dikkatle dinledi ve hızlıca not defterini açtı. Telefonunu çıkardı, rezervasyonu yapmak için gerekli bilgileri topladı. Profesyonel ve kontrollü bir şekilde konuştu.

“Anladım Deran Bey. Sunset Lounge ile hemen iletişime geçip 4 kişilik özel masayı ayarlayacağım.”

Telefonu eline alıp kısa sürede rezervasyon işlemini başlattı. Rezervasyon onayı geldiğinde, Simay masayı detaylı şekilde kontrol ederek Deran’a rapor verdi.

“Rezervasyon tamamlandı. Dört kişilik masa, özel bölümde ve panoramik manzaralı olarak ayarlandı. Her şey planladığınız gibi olacak.”

Deran, kısa bir baş hareketiyle onay verdi

“İyi. Zamanımızı verimli kullanacağız. Yemekte hem iş konuşacağız hem de planları netleştireceğiz. Hiçbir aksaklığa izin vermeyeceğiz.”

Simay, sessizce başını salladı. Görevini eksiksiz yerine getirmiş olmanın verdiği tatminle geri çekildi ve ofisteki sessizlik yeniden hâkim oldu. İstanbul’un panoramik manzarasına açılacak o masa, günün ilerleyen saatlerinde onları bekliyordu.

Deran, ofisteki evrakları ve belgeleri hızlıca kontrol ettikten sonra, kısa bir süreliğine odasında durdu. Sessizlik içinde birkaç notu gözden geçirdi, toplantı ajandasını kontrol etti ve ardından geniş camlardan şehre bakarak derin bir nefes aldı.

Ofis sekreterini Simay’ın yanında durmasına gerek kalmadan, odasından sessizce çıktı.

Yüksek tempolu sabah toplantıları başlamıştı. Deran, kendi lüks aracıyla şirketin konferans salonuna doğru ilerlerken, aracın içindeki sessizliği ve şehrin sabah telaşını gözlemledi.

Toplantılar, Deran için rutin ama kritik bir süreçti: iş stratejileri, yatırım planları, yeni projeler ve şirketin günlük operasyonları. Herkes sırayla söz alıyor, Deran kısa ve net sorularla işin detaylarını sorguluyordu. Disiplinli ve kararlı tavırları, toplantının temposunu belirliyor, kimse gereksiz konuşmaya cesaret edemiyordu.

Saat öğleye yaklaşırken, toplantının başındaki asistandan gelen kısa bir uyarı ile Deran, öğle yemeği vakti geldiğini fark etti. Ancak Simay’ı yanına almadan, yalnızca toplantıdaki iş ortaklarıyla birlikte lüks bir öğle yemeğine gitmeye karar verdi.

Toplantı odasından çıkar çıkmaz Deran, sekreterine kısa bir talimat verdi.

“Öğle yemeği için rezervasyonu kontrol edin. Masayı hazır edin, Simay olmayacak , yalnızca iş ortakları olacak.”

Sekreter kısa bir baş hareketiyle onay verdi. Deran, aracıyla lüks restoranın yolunu tuttu. Şehir manzarasına hakim, özel ve gösterişli bir restoran… Öğle yemeği, hem iş konuşmalarını sürdürmek hem de önemli kararları almak için planlanmıştı.

Simay ise ofiste masasında belgeleri düzenlerken, Deran’ın öğle yemeği için ayrıldığını fark etti. Ama talimat verilmediği için, nerede olduğunu veya kiminle olduğunu bilmiyordu. İçten içe biraz merak ve hafif bir hayal kırıklığı hissetti; ama profesyonel tavrını koruyarak kendi görevlerine odaklandı.

Deran, lüks aracından restoranın önüne indiğinde, sabah toplantılarının yorgunluğunu hissetse de iş disiplini ve kararlılığı hâlâ tam anlamıyla korunuyordu. Öğle yemeği, sadece bir yemek değil; iş stratejilerinin ve planlarının devam ettiği bir platformdu.

Ofisin sessizliği, Simay’nın belgeleri düzenlediği o anda aniden bozuldu.

Cam kapılardan içeriye doğru ağır adımlarla giren bir figür, odadaki havayı bir anda değiştirdi. Adımlarının ritmi, salonun genişliğinde yankılanıyor; her hareketi, çevresindekilere hem güç hem de korku veriyordu.

Hakim Sayar..

Deran’ın babası… İstanbul’un iş dünyasında hem kudreti hem de sert tavırlarıyla bilinen, adeta yürüyen bir güç sembolüydü.

Orta yaşlarına rağmen dimdik duruyor, geniş omuzları ve sağlam vücut yapısı ile odanın tüm dikkatini üzerine çekiyordu.

Siyah takım elbisesi, ütülü ve kusursuz; yakasında nadir bir mücevher detay olarak dikkat çekiyor, her hareketinde sofistike ama korkutucu bir otorite sergiliyordu.

Gözleri Deran’ın odasına yöneldiğinde, oradaki herkes sessizleşti. Buz gibi mavi gözler, soğuk ve hesaplayıcı bir zekâyla herkesi süzüyor, kimseyi hafife almıyordu. Saçları griye yakın ama bakımlıydı; her bir teli düzenli ve güçlü duruyordu. Adımlarının etkisiyle ofis bir anda hareketlendi; çalışanlar masalarının başında gerildi, telefonlar durdu, yazıcıların sesi bile azaldı.

Hakim, Deran’ın ofisine doğru ilerledi.

Masasına yaklaşırken odadaki hava iyice gerildi.

Hakim Sayar, odada ilk bakışta Simay’yı fark etti, ama onu tanımıyordu. Deran’ın yanında görev yapan bir çalışan, asistan ya da yardımcısı olduğunu anlamıştı sadece.

Soğuk ve ölçülü bir bakışla Simay’yı süzdü; gözleri sertti ama herhangi bir kişisel his taşımıyordu.

Simay, masasında donup kaldı. Gözlerini Hakem gibi süzülen bu heybetli adamdan alamıyordu, kalbi hızlı atıyor, nefesini tutuyordu. Hakim’in bakışları, Simay’yı tanımıyor olmasına rağmen bir otorite baskısı yaratıyordu; odadaki havayı tamamen değiştirmişti.

Hakim Sayar kısa bir süre odada durdu, masadaki evraklara bakış attı, ardından Simay’ya döndü.

“Sen, Deran’ın asistanı mısın?” diye sordu, sesi derin ve soğuktu.

Simay hafifçe başını salladı, sessiz ve profesyonel bir tonla yanıt verdi.

“Evet, efendim. Ben Simay… Deran Bey’in asistanıyım.”

Hakim Sayar, sessiz ama güçlü adımlarla Deran’ın masasına doğru ilerledi. Her adımı odadaki sessizliği deliyor, çalışanların ve Simay’nın dikkatini tek noktaya topluyordu.

Simay, Hakim’in kararlı yürüyüşünü gördüğünde içgüdüsel olarak birkaç adım geriye attı; kalbi hızla çarpıyor, nefesi hafifçe daralıyordu.

Hakim Sayar, Deran’ın masasının önünde durdu. Masaya göz attı, ellerini hafifçe masanın kenarına koydu ve derin bir nefes aldı.

Simay, masanın köşesinde dururken, Hakim’in soğuk ve ölçülü bakışları üzerinde gezinirken, adeta her hareketini kontrol ediyor gibiydi.

“Simay,” dedi Hakim Sayar, sesi derin, soğuk ve mesafeli; kelimeleri havada ağır ağır süzülüyordu, “bu zamana kadar yapılan tüm işleri bana özetle. Eksiksiz.”

Simay, masasında hafifçe dikleşti, profesyonelliğini koruyarak adım adım yanıt verdi.

Bu zamana kadar yapılan her şeyi, her detayı, bütün toplantı ve yazışmaları bütün detaylarıyla Hakim beye aktardı Simay. Sanki bir şeyi atlayacak olsa, karşısındaki bu görkemli adam, Simay'ı işinden edecekti.

Hakim Sayar, dudaklarını sıkıca bastı, kaşlarını hafifçe çattı ve gözlerini Simay’nın gözlerinden ayırmadan ekledi.

“Devam et, hangi anlaşmalar imzalandı?”

Simay derin bir nefes aldı.

“Bugün itibariyle, Deran Bey’in imzaladığı belgeler şunlardır:

İstanbul ve Londra ofisleri arasında yapılacak mali denetim anlaşması, her iki tarafın temsilcileri tarafından onaylandı.

Marshall & Co ile yürütülen yeni proje yatırım sözleşmesi, NDA ile birlikte imzalandı.

Günlük operasyonlarda kullanılacak bütçe ve harcama limitleri ile ilgili iç onay belgeleri hazırlanıp Deran Bey tarafından imzalandı.”

Hakim Sayar, masadaki evraklara göz gezdirdi, her detayı zihninde süzdü.

Sessizliği ve ölçülü bakışları, Simay’yı hem tedirgin hem de disiplinli bir şekilde durmaya zorladı.

“Peki, öğle yemeği rezervasyonu?” diye sordu Hakim, sesi hala soğuk ve mesafeli.

Simay, profesyonel bir şekilde cevapladı.

“yeni imzalanan ortaklık sözleşmesinim detayları görüşülecek, efendim. ”

Hakim Sayar kısa bir baş hareketiyle onayladı. Oda bir an sessizleşti; Hakim’in soğuk ve ölçülü varlığı, Simay’nın dikkat ve disiplinini pekiştirmişti.

Simay, gözlerini masa üstünden kaldırıp Hakim’in bakışlarıyla kısa bir temas kurdu. İçten içe gerilmişti; ama aynı zamanda iş disiplinine odaklanmış ve profesyonelliğini kaybetmemişti. Hakim Sayar, onu tanımıyor ama etkisiyle Simay, yaptığı işlerin önemini ve ciddi denetim altında olduğunu tüm benliğiyle hissediyordu.

Hakim Sayar, Deran’ın masasında duran evrakları ve Simay’nın düzenlediği dosyaları birkaç saniye daha inceledikten sonra, soğuk ve ölçülü bakışlarını Simay’ya çevirdi. Gözlerinde hâlâ sert bir dikkat vardı; hiçbir söz söylemeden odadaki sessizliği kontrol ediyordu.

Ardından, sadece küçük bir baş sallamasıyla sessizce onay verdi.

“Çıkabilirsin,” dedi, sesi derin, soğuk ve mesafeli, ama kelimeler odada ağır bir ağırlık bırakıyordu.

Simay, kelimenin gücünü hissetti. Nefesi hafifçe kesildi, kalbi hızla çarptı. Yavaşça masadan kalktı; adımlarını dikkatli ama hızlı attı. Gözlerini Hakim’in sert bakışlarından ayırmadan, odadan çıkarken nefes nefese kaldı.

Tam o sırada, kapının önünde Deran’ın sekreteri Buket ile çarpışacak gibi oldu. Buket, orta yaşlı ama iş disiplinine hâkim bir kadındı; simasında ciddi bir ifade olsa da, Simay’nın yüzündeki gerilimi hemen fark etti.

Simay, gözlerini hızla Buket’e çevirdi.

Kaşları hafifçe kalkmış, yüzü hâlâ gergindi. Buket, Simay’yı görünce endişeyle yaklaştı ve sessizce sordu.

“Simay, iyi misin?”

Simay, derin bir nefes aldı, elleri hafifçe titredi. Gözlerini yere indirerek yanıtladı.

“Bilmiyorum… çok gerildim. Hakim Bey… odaya girdiğinde nefesimi tuttuğumu fark ettim.”

Buket, Simay’nın yüzündeki korkuyu ve titremeyi görür görmez kısa bir an durdu, ardından hafifçe başını salladı.

“Anladım… O gerçekten çok sert ve soğuk bir adam. Ama sen iyisin, değil mi?”

Simay, hâlâ nefesini toparlamaya çalışarak sessizce başını salladı.

“Evet… ama ilk kez bu kadar gerildim.”

Oda, bu kısa dialog boyunca hâlâ gerilmiş bir sessizlikle doluydu. Hakim Sayar'ın bulunduğu odadan çıkmış olsa da, bıraktığı otorite ve baskı Simay üzerinde hâlâ etkisini sürdürüyordu. Buket ise Simay’yı nazikçe karşılamış, ona destek olmaya çalışmıştı; ama odadaki gerilimi tamamen silememişti.

Simay, derin bir nefes daha aldı ve Buket’in bakışlarını hissederek kendini toparlamaya çalıştı. İçten içe, Hakim Sayar gibi birinin yanında çalışmanın ne kadar zorlu olacağını bir kez daha fark etmişti.

Simay, nefesini toparlamaya çalışırken Buket sessizce yaklaştı. Gözlerindeki endişeyi gizlemeye çalışıyordu ama Simay’nın hâlâ gerilmiş yüzünü görünce, durumu ciddiye aldı.

“Simay,” dedi Buket, sesi yumuşak ama ciddi, “Deran Bey’i arayıp Hakim Bey’in burada olduğunu söyle. Belki gelmesi gerekir.”

Simay, hafifçe başını salladı ve telefonunu çıkardı. Parmakları hafifçe titredi ama görev bilinciyle numarayı çevirdi. Kısa bir süre sonra, Deran’ın telefonu açıldı. Sesi soğuk, ölçülü ve mesafeli geldi.

“Evet, Simay?”

Simay, hafif gerilerek ve nefesini toparlamaya çalışarak durumu bildirdi.

“Deran bey… Hakim Bey, burada. Şuan odanızda. Sizi bilgilendirmek istedim. ”

Deran’ın sesi, soğuk ve kararlı bir tonda yeniden yankılandı.

“Tamam. Geliyorum.”

Simay, kısa bir “tamam” mırıltısıyla telefonu kapattı. Buket, Deran’ın bu soğuk ve kısa yanıtından Simay’nın hâlâ gerilmiş olduğunu fark etti. Hafif bir baş sallayarak, “Sakin ol, her şey kontrol altında” dedi.

Simay, telefonunu cebine koyarken derin bir nefes aldı. Hakim Sayar’ın varlığı hâlâ zihninde yankılanıyordu, ama Deran’ın soğuk ve kararlı yanıtı ona hem biraz güven hem de yeni bir sorumluluk yüklemişti.

Ofisteki sessizlik yeniden hakim oldu; ancak Simay, Hakim Bey’in baskısının etkisiyle ve Deran’ın gelişiyle yakında daha yoğun bir gün geçireceğinin farkındaydı.