"Mr. Unang Panahon! Nasa'n ka na sabi? Tulungan mo 'ko!" malakas ko pa ring iyak. Nakaupo na ako sa daan ngayon. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Mukha na akong pulubi nito sa panahon nila. I looked like a crying child who got lost.
"Binibini, huwag ka nang umiyak," nababahalang tugon ng isa sa kanila. Hindi ko na tiningnan kung sino ang nagsalita kasi nakayuko lang ako at umiiyak pa rin.
"Binibining Francesca!" Narinig kong may tumawag sa 'kin kaya napahinto ako sa pag-iyak. Lumingon ako kung saan nanggaling 'yong boses. Maging ang limang babaeng nakapalibot sa akin ay napalingon din sa kaniya.
Tumatakbo siya papunta sa amin. May dala pa itong bayong sa kaniyang kanang kamay. Sa kaliwang kamay naman niya ay kung anong damit. Hindi ko alam kung ano dahil hindi ko masyadong makita. Nakat
