FORBIDDEN SERIES 3: THE BODYGUARD'S WIFE

Kabanata 4

SA KABILA ng hindi magandang mga salita na naririnig ni Kathlyn mula sa ilang empleyado ni Rancho ay ipinagpatuloy niya ang pagdadala ng tanghalian sa asawa. Naging bulag at bingi na lamang siya sa pangungutya ng mga ito, lalo na iyong mga dating kaeskwela at kaibigan ni Demi na nakakaalam kung gaano kamahal nina Rancho at Demi noon ang isa't isa.

Dahil din siguro alam ng mga ito na hindi naman siya mahal ni Rancho ay madalas malakas ang loob ng mga itong magparinig sa kanya sa tuwing nagpupunta siya sa opisina. They wouldn't even bother lower their voices as if they purposely wanted to bully her for being married to their boss.

"Hello, Ma'am. Nasa loob po si Sir kasama si Governor," bungad ng sekretarya ni Rancho sa kanya.

Kathlyn forced a smile. "Bakit daw nandito si Rimael?"

"May pinag-uusapan po yata sila kaya personal na pinuntahan ni Gov."

"Ahh." Muli niya itong nginitian. "Pasok na ako, ha?"

Hindi na niya hinintay pa ang sasabihin nito. She pushed the door open and then readied her sweet smile for her husband. Rancho was sitting on the sofa while Rimael was leaning on the desk with his arms folded in front of his chest.

Sabay na tumingin ang magkapatid sa kanya ngunit tanging si Rimael ang ngumiti. Umayos pa ito ng tindig saka siya sinalubong na tila ito pa ang mas excited na makita siyang dumating.

"Good to see you, Kath," said Rimael. Bumeso pa ito sa kanya bago nito pinuri ang kanyang itsura.

Kathlyn shyly smiled. "Salamat, Rim."

Bumaling siya sa asawa ngunit ganoon na lamang ang naging pagkabog ng dibdib niya nang makitang matalim ang titig na ipinupukol sa kanila ni Rancho. His jaw was clenching while his eyes were sharp as if he didn't like how she and Rimael were treating each other.

Rancho looked away. "Ba't nandito ka na naman?"

"Rancho, stop talking to your wife that way," may pagbabanta sa tinig na saway ni Rimael sa kapatid.

Rancho scoffed. Ngunit malinaw na nakapinta sa gwapong mukha ang inis. "Well, technically, she was supposed to be your wife, right?"

Parang may kumurot sa puso ni Kathlyn. Naiyuko niya ang kanyang ulo at nalunok niya ang namuong bara sa kanyang lalamunan dala ng hiya.

Rimael sighed. "Don't mind him. He's just having a bad day."

Humugot na lamang ng malalim na hininga si Kathlyn saka niya tiningala si Rimael. "It's fine. I deserve it anyway."

Lumamlam ang mga mata nito na tila nasasaktan para sa kanya. There was a hint of glint in his eyes, too as if he knew she just accepted her fate regardless of how painful everything is to her.

Rimael's adam's apple bobbed up and down. "We're gonna be conducting an outreach program on Sunday. You can come nang hindi ka nagkukulong sa bahay n'yo."

She smiled then looked at Rancho. "Ran? Can I come?"

"Yeah, go. I don't give a damn," tila napipikon nitong sabi.

A part of Kathlyn wanted to think that his rough attitude comes from jealousy. Ngunit gusto rin niyang pagtawanan ang sarili sa naisip. Si Rancho magseselos? Eh, hindi nga siya maitrato nang tama?

Rimael gently caressed her arm in a brotherly way. "I'll go ahead. Ipapasundo na lang kita sa isa sa mga tauhan ko sa Linggo."

Kathlyn smiled at Rimael. "Okay. Take care. See you on Sunday."

Pinanood niya pa itong maglakad palabas ng opisina ni Rancho bago siya lumapit sa coffee table at inilabas ang lunch na ihinanda niya para kay Rancho.

Regardless of the annoyed expression on her husband's face, Kathlyn still smiled at Rancho while telling him about the food she made for him. Nanatili namang nakakunot ang noo nito habang dinadampot ang kubyertos. Tila kahit na mainit ang ulo ay ayaw palampasin ang niluto niyang pagkain.

Kathlyn pursed her lips when Rancho put more meat on her plate. Tila hindi ito kuntento sa inilagay niyang pagkain sa plato niya kaya sinalinan na naman siya. Palagi namang ganoon. Every time Rancho thinks she eats like a cat, Rancho would put more food on her plate and tell her to stop starving herself.

Alam niyang hindi siya dapat kiligin ngunit hindi niya mapigilan. Siguro dahil masyado siyang nasanay na nasasaktan siya kaya kahit simpleng pagmamalasakit lang ni Rancho ay nagdiriwang na ang baliw niyang puso.

"Maputik sa pupuntahan nila sa Linggo. Baka mamaya madulas ka pa do'n," Rancho said in the middle of their lunch. Pagalit ang tinig at matindi ang pagsasalubong ng mga kilay.

Kath swallowed the food in her mouth. "Pero . . . baka may mga bata doon? Isa pa ay malilibang ako, Ran. May lakad ka rin sa Sunday tapos day-off ni Manang. I'm gonna be alone at home again."

"Then call some of your friends or play piano. I don't care."

"Ran, please payagan mo na ko. I really . . ." She sighed. "I really wanna come and play with some kids." Napayuko siya nang tingnan siya ng asawa niya. "Y-You don't wanna have kids with me. Maybe I could just play with someone else's sometimes," may lungkot niyang dugtong kahit na nakatingin sa kanya si Rancho.

He fell silent as if her last words affected him. Ilang sandali silang binalot ng katahimikan hanggang sa bumuntonghininga ito.

"I child should be a product of love, Kathlyn. Hindi kita mahal. Kung magkakaroon tayo ng anak, mahihirapan lang akong mahalin ang bata. I cannot drag an innocent soul into this mess that we're both dealing with every single day."

Kathlyn's heart sunk. Alam naman niya iyon kaya nga hindi na rin niya ipinipilit pa. Ang pakiusap lang naman niya ay paminsan-minsan hayaan siya nitong makipaglaro sa mga bata nang mapawi ang kagustuhan niyang magkaroon ng sariling anak.

Sandali niyang pinuno ng hangin ang dibdib niya. "I understand. Natanggap ko na rin na . . . na hindi ako magiging nanay. Na hindi ko mararanasang magkaroon ng sarili kong anak kaya sana payagan mo na lang akong sumama kina Rimael sa Linggo. Gusto ko lang makarinig ng tawanan ng mga bata. Makita silang maglaro at . . . mapunan kahit sandali 'yong bahagi ng puso ko na alam kong hinding-hindi na mapupunan." She looked at him with now gloomy eyes. "I just wanna feel like I'm a mother even just for a day."

She saw a hint of remorse in his eyes for a split second. Umiwas kaagad ito ng tingin at inigting ang panga. Tila ba nag-iisip o . . . naaawa sa kanya. It can't possibly be the latter, she thought to herself. Kinamumuhian siya nito at ni katiting ay wala itong nararamdamang awa para sa kanya.

"Fine," Rancho said in a breathy way. "But I'm coming with you."

Napakurap siya at ang puso ay bumilis ang t***k. "S-Sasama ka?"

"Yeah," sagot nito habang nakatutok ang mga mata sa sinasandok na ulam. "Only because I don't want your Dad to think na pinababayaan kita kahit wala naman talaga akong pakialam sa'yo."

Pilit na lamang na ngumiti si Kathlyn. "Thank you, Ran." Dinampot niya ang tissue. "May . . . may dumi sa kamay mo."

She stood up and walked towards his side. Nang makaupo sa tabi nito ay maingat niyang hinawakan ang braso nito saka niya pinunasan ang pumatak na sarsa ng ulam sa likod ng palad nito. Hindi niya na napansing tinititigan na pala siya ni Rancho habang ginagawa niya iyon. Nang mag-angat kasi siya ng tingin ay umiwas na rin kaagad ito saka humugot ng hininga.

"Finish your food and leave. I have a lot of things to do," tila pilit na lamang ang pagsusungit nitong sabi.

Kathlyn nodded before she went to her usual seat. Ipinagpatuloy niya ang pagkain nang tahimik habang hindi napapansing panay ang pagsulyap sa kanya ni Rancho. Tila pinanonood siyang kumain.

Maya-maya ay nagsimulang bumuhos ang malakas na ulan. Hindi iyon tumila nang natapos silang kumain. Hindi naman inintindi ni Kathlyn. She just put everything back inside the paperbag then bid goodbye to Rancho.

Halos tumakbo siya patungo sa kanyang sasakyan. Masyadong malakas ang ulan kaya hindi niya naiwasang mabasa. Maingat din siyang nagmaneho pauwi dahil hirap na hirap siyang makita ang daan.

She was too focused on the road ahead that she didn't realize there's a familiar car tailing her. Nang makapagparada sa harap ng tahanan nila at lumabas ay saka lamang niya napansin ang sasakyan na ngayon ay bumibwelta na upang umalis.

Kathlyn's heart throbbed as she realized whose car was it.

Did . . . Rancho tail her car and made sure she'd get home safe?

Umukit ang munting ngiti sa kanyang mga labi habang nakatanaw sa papalayong sasakyan.

Looks like her husband somehow cares for her regardless of how much he says he hates her . . .