NANG makapasok sa bahay. Wala silang kibuan. Nakaligo at nakapagbihis na sila’t lahat ay wala pa rin kahit isa ang naglalakas-loob na magsalita. Kabaliktaran sa inaasahan niya na kokomprontahin siya nito. Though Michael still looks mad, pero tahimik at kalmado lang ito habang nakaupo sa kama at salubong pa rin ang kilay habang nakatingin sa screen ng cellphone. Kapag nasa ganoon mood ito ay pinapalipas muna ni Lia ang galit nito.
Mabigat ang loob na bumaba si Lia sa kusina para kumuha ng isang basong tubig. Nagsasalin pa lang siya sa baso nang sumunod na bumaba si Michael. Sa gitna ng madilim na kusina at tanging malamlam na ilaw na nanggagaling lang sa labas ang nagsisilbing liwanag. Tumikhim siya at tuluyan binasag ang katahimikan.
“I’m sorry. Gaya ng sabi ko,
