Drastic Measures (Filipino)

Kabanata 6

Kabanata 6

“Explain.”

TIPID na sambit ko kay Unit 131 nang makaalis na si Rexter. Nakapameywang pa ako sa kaniya habang iniintay ang isasagot niya.

“Seriously?” iyon na lamang ang tanging nasabi niya bago ibinalik ang tea cup sa coaster. “One word? After all I have done for you today. That is what you’ll say to me?” dagdag pa niya tapos ay tumayo na.

Nag-aalab ang mga mata niyang napatitig sa akin. Tila ngayon ko lang natunghayang magka-emosyon ang mapupungay niyang mga mata.

Hindi ko na napigilan pang mapatawa sa sinabi niya at saka ay napahalukipkip. Lumapit siya papunta sa akin, dahilan para mapalitan ng iritasyon ang kanina kong nakatawang mukha sa kaniya dahil biglang nagkukumahog ang puso ko.

“For your information, Mister Unit 131.” puno ng pang-uuyam kong panimula sa kaniya sabay duro sa basa at greasy look niyang dibdib. I didn’t mean to touch it, but my finger landed on his skin as soon as I extended my arm dahil papalapit rin siya sa akin.

Gusto kong kagatin ang ibabang labi ko sa unexpected contact. All the hairs on my back were rising up. Napaka init ng katawan niya... at ang tigas ng muscle niya sa parteng nadapuan ng hintuturo ko.

I balled my hands into fist, at agad na itinulak palayo sa isip ko ang mga kalokohan at kaharutang naiisip ko. Hindi ito oras para lumandi. I cleared my throat once again, and with a hard voice, I gave him a piece of my mind.

“I didn’t ask you to stand up for me, para layuan ako ng gagong ‘yon. I didn’t even ask you to be here, dahil once and for all, sinabi mo sa akin na employed ka—kaya wala kang karapatang isisi sa akin na hindi ka nakapasok sa work mo. I have nothing to say to you, Mister.”

Sumingkit ang mga mata niya habang papalapit na siya nang papalapit sa akin. Mas nakita ko nang malinawan ang nagbabaga niyang mga tingin. Tila nag-aapoy sa galit. He didn’t stop on his tracks even when he was already inches away from me.

“You have nothing to say?” he asked incredulously, and then his eyes blinked, calming himself as swiftly as he could. He took yet another and cornered me flat, ny back pressed on the door.

“Then at least, hayaan mo kong magsalita.” madiing sambit niya nang halos magdikit na ang mga balat namin.

I felt his breath on my eyelids as he talked, looking down at me. I was face to face with his right glistening chest. I fought the urge to lick or even touch it. Nahahawa na ako sa kalandian ni Astatine. Pakiramdam ko ay hindi ako makapagpipigil.

Hindi ko alam kung bakit siya lumalapit ng ganito kalapit sa akin, pero hindi ko siya magawang masampal. Maybe because I was forming a fist on both my hands.

Unang pumasok sa isip ko ay ang sigawan siya na gawin na ang gusto niyang gawin sa akin.

Halik?

Hawak?

Isang gabi katulad ng sinabi niya nong nakaraan kahit na hindi siya natetempt sa katawan ko?

Mababaliw na yata ako.

I looked up at him. He was staring straight at me like he wanted to say something. I waited. I waited for him to open his mouth... or to attack me with his thick lips. Pakiramdam ko ay maiihi ako sa salawal sa sobrang gusto kong may mangyari sa aming dalawa ngayong gabi.

Naramdaman kong dumaan ang kamay niya sa gilid ng beywang ko. That’s when I knew it was it. It’s going to happen. My mouth parted as I felt his hand slide against my waist. I fought the urge to moan, though. I was f*****g horny... and excited.

I don’t even know if this is right.

Pero halos gumuho ang matayog kong pag-asa nang marinig ko ang pagclick ng seradura ng pinto sa ikod ko.

Of course, nasa likod ako ng pinto at aalis na siya.

Fuck.

I need to stop cursing, bago pa ito maging habit.

Bumalik agad sa kaniyang puwesto ang kamay niya at saka ay may kinuha siya sa kaniyang bulsa.

Thermometer.

Napakunot ang noo ko nang bigla niyang i-thrust iyon sa akin. Sa takot ko na bumagsak iyon sa flooring dahil nagko-contain iyon ng Mercury, ay agad na kinuha ko mula sa kaniyang kamay.

“Check your son’s temperature first, bago ka umuwi nang late dahil sa date.” madiing sambit niya tapos ay tuluyan na siyang lumabas ng pinto, padaan sa gilid ko. I felt his nakedness on my arm as he passed by me. I could swear na dumapi pa sa braso ko ang pawis niya.

Nanatili akong nakatulala matapos niyang umalis.

Hindi ko alam kung anong nangyayari. At nasaan ba si Trixy?

Nang bumalik ako sa aking ulirat ay agad na nagtungo ako sa kuwarto ni Herbi.

Nakita ko agad ang maayos na pagkakahiga niya sa kama, habang balot siya ng kumot. Tapos ay may Kool-Fever pa sa noo niya.

Mayroon ding tubig sa maliit na basin—na alam kong hindi sa amin, tapos ay may nakatiklop na puting bimpo na nakasampay sa gilid nito. May ilang mga gamot din na nakalagay sa upuan na nakapuwesto sa tapat ng kama niya.

Humigpit ang lalamunan ko, bago ko dinaluhan si Herbi sa kama.

Tinanggal ko ang Kool-Fever sa noo niya at dinama kung mainit pa siya. Hindi na gaano. Tapos ay inilagay ko agad ang hawak kong Thermometer sa kaniyang armpit upang tignan.

It’s already dropping from 37.6 Celsius.

Herbi’s normal temperature is 37°C as any other kids his age.

He’s going to be fine now. Rest is all he needs..

Napahinga na lamang ako ng malalim bago ko tinabihan si Herbi sa kaniyang kama.

***

“What happened last night?” tanong ko kay Trixy nang magtungo siya kinabukasan sa unit ko. Mabuti na lang at day off ko ngayon.

Kumunot agad ang noo ni Trixy nang tila matunugan niyang may mali sa boses ko.

Itinigil agad niya ang pagpipipindot sa pink device niya. Iba na naman ang case nito. Palagi na lamang siya papalit-palit, kada linggo. Samantalang ako, iyon at iyon pa rin ang hitsura ng cellphone ko mula noong binili ko last year. Iba talaga ang mga kabataan ngayon.

Pansin ko rin na kasabay ng pagpalit ni Trixy ng casing ng phone niya ay ang pagpalit niya ng cutix sa kuko. Bali palagi itong magkakulay.

“May nangyari ba ate? I asked Kuya Brix to look out for Herbi kasi emergency lang, e. I told him na hanggang 7 pm lang naman, dahil by then, pauwi ka na.” paliwanag naman agad ni Trixy bago niya nilingon si Herbi na masigla na ulit, kumakain ng kaniyang almusal sa kitchen stool. “You okay, cowboy?”

Ngumiti lang si Herbi sa kaniya at tumango, bago nito binuksan ang panibagong box ng cereals na may mini toys na nakapaloob. Sasabog na nga ang kaniyang kuwarto sa dami ng naiipon niyang mini action figures e. Baka sa makalawa ay mabilhan ko na siya ng cabinet for those toys.

“What did you get, honey?” I asked Herbi nang i-pull out na niya ang nakaplastic na action figure.

“Tony ‘Tark.” he simply said, tapos ay iwi-nave sa akin ang mini action figure ni Iron Man. Ngumiti lang ako sa kaniya.

“Wow, he’s learning so fast.” ngiti ni Trixy nang marinig ang sagot ni Herbi, “We’re trying to catch up with MCU, ate Eli e. Herbi enjoys it a lot. Ang daming DVD collection ni Kuya Brix. Kumpleto, ang astig lang.”

I immediately purse my lips at the thought of Unit 131. Trixy did not have any idea what it’s doing to me. Nahihiya ako sa ginawa ko kagabi. I cleared my throat and bruhsed off the trail of my thoughts.

“You, trio, hang out a lot?" tanong ko, tapos ay agad na ngumiti siya.

“Yep, actually, doon kami lagi whenever you’re out. Herbi loves it there kapag wala ka.” ngiti ni Trixy sa akin bago niya nilingon muli si Herbi sa kusina, “I guess ayun yung pangalawang nagpapasaya sa kaniya—second home ba, ate. Just like what your unit is to me.”

“Anyway, bakit, maaga po bang umalis si Kuya? Kasi as far as I know, 8:00 p.m. ang call time niya kagabi. So, at least bago siya makaalis ay nandito ka na, ate. Ano pa bang nangyari?”

Napailing na lang ako kay Trixy at nagkibit-balikat siya. Ngumiti ako sa kaniya, but she was already too engrossed with her phone once again to smile back at me.

Now, I know where I’m wrong and why he’s so mad last night.

It’s really my fault.

All of it.

Just because I couldn't stand up for myself.

“Day off mo ba ngayon ‘no, teh? Why don't we all hang out sa bahay ni Kuya Brix? You'll love it there. Number 16 na rin kami sa Marvel Cinematic Universe, you know, Doctor Strange. Balak naming panoorin sa 26 ang Endgame, ‘e.” her attention’s back to me again. Then she looked at Herbi, na parang humihingi ng pagsang-ayon dito, na nasa likod namin nakaupo.

"Yet, mommy! tama ka ta’min!” pagyaya naman agad ni Herbi sa akin.

Napahinga na lang ako ng malalim. I guess, it’s about damn time to say sorry and give him my gratitude. Now is time to choke all my pride, dahil alam kong ako ang mali ngayon.

“What shall I cook for you, then?” ngiti ko sa kanilang dalawa.

Napailing na lamang si Trixy at saka sumulyap kay Herbi tapos ay kumindat, at saka ko sila narinig in chorus, “Eli’s Lasagna!” tapos ay may maliit na cheer dance pa sila, booty shaking, habang sinabi-sabi ang words.

Napapaisip na lang ako kung anu-ano ang mga tinuturo ni Trixy kay Herbi, ‘e.