CHAPTER 27
Kiray's PoV
Nanginginig ang tuhod ko, hindi ko alam kung paano gumalaw. Gusto kong tumakbo, kung saan kami magtatago. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na t***k ng puso ko at ang muling pagputok ng baril.
“Kiray! Dapa!” sigaw ni Alex, sabay kaladkad sa braso ko para ako ay makagalaw. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya nang pumatong siya para pantakip sa akin. Sa sandaling iyon, hindi ko na alam kung makakahinga pa akoh, hindi dahil sa bigat niya kundi dahil sa takot na baka isang bala na lang ang tatapos sa lahat.
Shet naman, pinaranas muna sa'kin ang ikapitong langit at mukhang totoong langit na ang patutunguhan ko ngayon.
Sunod-sunod ang palitan ng putok. Parang pelikula, pero mas malupit dahil totoo. Sana nga prank lang ito, kahit ba sabihin na napakasaman
