16
1482 Words
MIKAELLA
Nagising ako sa isang puting kwarto at hindi ko alam kung bakit nandito na ako. Ang huling alam ko lang ay nanikip ang dibdib ko dahil sa sobrang bilis ng t***k nito at nawalan na ako ng malay.
Ginalaw ko ang mga mata ko at nilibot ang kabuoan ng silid. Walang Stanley na nandito o kahit sino man. Ako lang ang mag-isa dito.
May namumuong luha na naman sa mga mata ko. Bakit ganito sila? Ni isa wala man lang nakaalala sa akin o magbantay sa akin dito sa hospital. Sana hindi nalang ako dinala dito kung wala naman akong kasama.
Napatingin ako sa pinto na biglang bumukas at bumungad doon ang doktor kasama ang isang nurse.
"How are you feeling, Mrs. Gomez?" tanong sa akin ng doktor.
"Maayos naman ako ngayon doc." sagot ko.
"May masakit ba sayo?"
"Wala naman doc. Yon lang ay hindi ako makahinga ng masyado dahil sobrang bilis ng t***k ng puso ko at kailangan kong habulin yong hininga ko."
Naalala ko na dahil sa sobrang bilis ng t***k ng puso ko ay nawalan ako ng malay.
"Alright." matipid na sagot ni doc.
"May kasama ka ba ngayon dito?"
"Hindi ko po alam. Pag gising ko ay ako lang ang nandito sa kwarto."
"Mrs. Gomez, i'll be straight forward to you." seryosong ani ni doc. Kinuha nya yong clipboard sa nurse at may tiningnan.
Bigla naman akong kinabahan sa sinabi nya. Ano kaya ang sasabihin nya?
"Ano po yon, doc?" kinakabahan kong tanong.
"You have chronic leukemia."
Parang binuhusan ako ng malamig ng tubig sa sinabi ng doktor. Nanigas ang buong katawan ko. Chronice leukemia? Bakit ako?
"H-Hindi totoo yan, doc." pilit ko. Ayokong maniwala. Hindi pwede ito.
"I'm so sorry to say this, Mrs. Mendez. But, you have to undergo therapy before that cancer spread throughout your system."
Bumuhos ang mga luha ko. Bakit sa akin pa nangyari ang mga lahat ng ito? Hindi ako pwedeng magkasakit o mamatay.
"I'll give you time to think, Mrs. Gomez. For now, take a rest." hindi ko na pinansin ang sinabi ng doktor hanggang sa makalabas siya ng kwarto kasama ang nurse.
Hindi ko mapigang hindi mapaluha dahil sa kalagayan ko ngayon. Kaya pala may mga pasa akong nakikita sa bandang likod at sa tuhod ko. Hindi ako makapaniwala.
"Ella?" napatingin ako sa tumawag sa akin.
"Seth?"
Hindi ko na napigilan ang sarili ko at umiyak ng todo nang makita ko siya. Lumapit sya sa akin at niyakap ko sya.
"Shh. I'm here. Nandito lang ako. Tahan na." aniya habang hagod ang likod ko.
Kumalas ako sa pagyakap at tiningnan sya. Pinunasan nya ang mga luha ko at ngumiti sya ng matipid.
"Anong nangyare? Nakita ko na lumabas yong doktor dito sa kwarto. Anong sinabi nya sayo?" tanong nya.
Sasabihin ko ba sa kanya? Natatakot ako. Ayokong pati sya ay poproblemahin na rin ang kalagayan ko ngayon.
"W-Wala naman. Pagkagising ko kasi walang akong kasama kaya napaiyak ako. Sorry." pagsisinungaling ko.
Ayokong madamay pa si Seth sa sitwayson ko ngayon. Malaki na ang naitulong nya sa akin simula pa nong una.
"Don't worry, nandito lang naman ako." aniya at nginitian ako.
"Si Stanley?" tanong ko.
"Something came up. He called me na bantayan ka dito." sagot nya.
Nadismaya naman ako.
"He's the one who brought you here. Nahimatay ka daw bigla. Tell me, Ella, sinaktan ka ba nya? " dagdag nya.
"No. Hindi. Biglang nanikip lang talaga yong dibdib ko at nawalan ako ng malay. Mabuti na nga lang at umuwi sya at sya ang nakakita sa akin na nawalan ng malay." sagot ko.
Si Stanley pala ang nagdala sa akin dito. Mabuti naman. Saan kaya sya ngayon? Gusto ko sana syang makita.
"Do you want something to eat?" tanong nya. "I bought fruits for you. Also, nandito na rin yong mga gamit mo. Dinala nong driver nyo kanina."
"Ayos lang ako. Wala kasi akong ganang kumain." sagot ko.
Nagugutom ako pero wala akong ganang kumain.
"Atleast, eat this." binigay nya sa akin yong apple. "Nahahalata kong pumapayat ka na. Kumakain ka ba?"
"Oo naman." matipid kong sagot at kumagat ng apple na binigay nya.
Sasabihin ko ba kay Stanley ang lahat ng ito? Naguguluhan ako. Paano kung pagtabuyan nya ako kung malaman nyang may sakit ako? Ayokong mangyari yon. Gusto ko syang makasama.
"What's on your mind?"
"Wala naman. Iniisip ko lang kung kailan ba ako makakauwi."
"Gusto mo na bang umuwi?"
"Oo eh." matipid kong sagot.
Sa daming kong iniisip, hindi ko namalayan na naubos ko na pala yong apple.
"Next time, please take care of yourself, Ella. Ayokong may masamang mangyari sayo." nag-aalala nyang sabi.
Umupo si Seth sa upuan at nilapit ito malapit sa higaan ko.
Tumango naman ako.
"Sorry, Seth. Pinag-alala pa tuloy kita."
"It's okay. Just rest for now. Kailangan mong magpalakas." inabot nya sa akin ang tubig at pagkatapos kong uminom ay hinagod nya ang buhok ko hanggang sa makatulog ako.
STANLEY
God knows what I'm thinking right now. I can't even concentrate sa meeting ngayon. I had to leave immediately dahil may aasikasuhin pa akong importante dito sa Hongkong that is needed to be settled. I'm thinking kung ano na ang kalagayan ngayon ni Ella. I'm fcking worried about her. I can't even stay with her because of this problem in our business.
I ask Seth, her friend, to accompany her in the hospital while I'm gone. Though that guy is a jerk, pero wala akong ibang mapagkakatiwalaan except on that guy na magbantay sa asawa ko ngayon. I hate him but wala akong magawa. My wife has no family except her Dad na kilala ko. I know also very well that this Seth is her friend and also my sister.
After we talked about the proposal in my office, nag-usap rin kami tungkol sa asawa ko, kung ano ba talaga ang motibo nya.
Ella is my wife and I have the right to know what's his intention to my wife. No one can steal my wife away from me.
"What do you want from my wife?" I asked.
He's sitting in a chair infront of me.
"Your wife? Kailan mo trinatong asawa si Ella? As far as i know, you disgust her."
I gritted my teeth.
"Look, jerk, I don't have time to play games with you. Wala kang pakealam sa buhay naming mag-asawa. She's my wife and she's mine. Only mine." I strongly said.
"She was never been yours, asshle. She has a life and she can do whatever she wants to do." he stood up and face me. "Don't wait na mawala pa ang respeto sayo ng asawa mo. Time will come and she'll leave you and you can't do ahything with that. She loves you very much, atleast appreciate that. Treat her as a wife, not a slut, you bastard." he added.
"I fcking know that. I'll make her stay with me no matter what. I may be confused right now, but I don't want to lose her."
"Then, make her stay and don't ever hurt her again, or else, ako na mismo ang kukuha sa kanya palayo sayo. Remember that."
He cares too much sa asawa ko and I hate it. I hate the fact that may ibang tao na gustong kunin ang asawa ko sa akin at kayang alagaan sya na never ko pang ginawa.
"You're spacing out again, Mr. Gomez." natauhan ako sa nagsalita. It's Mr. Sy, one of our shareholders.
Umupo ako ng maayos.
"I'm sorry. What were you saying, Mr. Sy?" I apologized.
I just can't concentrate knowing that my wife is in the hospital and I'm miles apart from her. I'm afraid that when I come back, she might be gone. I won't let that happen.
"As I said, we need to keep an eye on this kind of problem. I can't afford to lose millions of money again because of this incident. If this will happen again, I'm sorry to say, but I'll be pulling out from your company."
One of our warehouse here in Hong Kong burnt. I don't knoe kunh sinadya bang sunugin ang warehouse at kapag nalaman ko kung sino man ang gumawa nito ay magbabayad.
"I understand your concern Mr. Sy. But, never ever threaten me. I don't fcking care if you'll be pulling out your money from our company. My company can survive this mess without your fcking money." I said.
I don't like being threatened by someone. No one ever dares to mess up with me especially when talking about relations to my company. I don't need his money. He can pull out whenever he want to.
Lahat ng mga tao sa room ay napatingin sa akin dahil sa sinabi ko. I'm just being prank.
"Watch your mouth, Mr. Gomez." aniya Mr. Sy.
Tumayo ako.
"I don't care if all of you will pull outall your shares in my company. I don't fcking need your bloody hell money. Tell that to your self!" then I walked out.
I don't need toxic people around me. I can handle this problem and I have people.
"Mr. Dave, what's my next schedule?" tanong ko sa secretary ko.
He's behind me, following me.
"Uhm, Sir, you have a lunch meeting with Ms. Yna Villafuerte." agad naman akong napahinto at lumingon sa secretary ko.
Yna?
"Yna Villafuerte?"
"Yes, Sir. I already reserved a restaurant exclusive for the two of you."
I just nod.
"I see."
So, she's back.
- Writer
