17
1325 Words
STANLEY
"Are you Mr. Gomez, Sir?" the waiter asked pagdating ko ng restaurant.
I nod.
"This way, sir." he lead the aay kaya sumunod naman ako sa kanya.
Then, in there, I saw a lady wearing a red fitted dress that I can clearly see her back.
I calm myself.
"Here’s your table, Sir." the waited said and leave.
Umupo na ako at tiningnan sya ng diretso. Mata sa mata.
She changed a lot. Parang hindi na siya yung kilala ko dati. She's way too beautiful in my eyes right now.
"Still... handsome." she said.
"You changed." matipid kong sabi.
"Yes, am I beautiful?" then she slightly lean her arms on the table and make a cute face.
"Cut that crap, Yna. Bakit ngayon ka lang nagpakita?" I asked. Changing the topic. "And the hell with that dress you're wearing right now. You look like a sandwich." I added.
"Tangina ka talaga kahit kailan, Pyer." mura nya.
I chuckled.
"Ito kasing si Daddy nasa hospital and no one will took over kaya ako na muna but temporary lang naman. And the heck, I freakin' hate this dress that I'm wearing right now. Am I a w***e in this dress?"
She's still the same Yna Villafuerte that I know. She became my ex. My ex that turns into my well-friend. We've met in college and studied on the same school. We decided to broke up because she was confused with her real identity. She's a bisexual. After we broke up, we still hangout with each other. There's no changes. We tried making out while we're still in a relationship before but we never have ever fck each other.
"You really are w***e back then." I said.
Tinaponan nya naman ako ng tissue.
"Ang bastos mo talaga!" she said and smiled.
Umayos na ako at sumeryoso ang mukha. Yes, I miss this girl. But now, I have to know my limitations.
"So, kamusta ka na?" she asked. "It's been a year bago ako umalis pumuntang Cambridge."
She left a year ago to go to Cambridge. She studied in there.
"I'm good. Still, good. I have now a wife." matipid kong sagot.
I don't need to exaggerate all the happenings in my life.
"Oh, talaga? Mabuti binigyan ka na ni Lord ng mapapangasawa mo. Ako, wala pa." she said. "I just don't know. I want to have a family, but I'm really more into women kasi. Now, kapag naaalala ko na naging ex kita, parang nasusuka ako. God, why did I let that happen."
She's a very tackless girl. I don't know why did she became my bestfriend. She's overreacting all over and over again.
"Shut it. You're being loud and noisy again."
"Whatever." at inirapan nya ako. "By the way, I'm here to propose a business deal for you." she said and took a sip of glass of champagne.
"What is it?"
May kinuha sya sa kanyang bag and handed me a invitation card.
"Our company wants to invest in your company since we're upgrading. But before that, we want you to partake in our company's event this coming month. It'll happen in Manila and obviously, it's a big event. I will be the one to organize the said event and I want you to be there." she said.
Villafuerte&Co Corp. is a well-known company not only in Philippines, but also here in Hongkong. They are one of our competitors since then, well i guess, not now.
"Great. Expect me to be there." I said.
"My secretary will be the one to present to you the details regarding the said plan since I have so many agenda. I'll be in the Philippines next week. So, i hope to see you there. Let's have a dinner. I want to meet your wife also."
"Alright." matipid kong sagot.
"Tch. I have to go now."
Tumayo na sya. I stood up also and gave her a peck on the cheek.
"Careful. Bye." I said.
MIKAELLA
Nakauwi na ako sa bahay at nakausap ko na rin ang doktor na pag-idipan ko na muna at bigyan nya ako ng panahon para mag-isip.
Nasaan na kaya si Stanley? Gusto ko na syang makita. Namimiss ko na sya.
Sa ngayon, hindi ko alam kung anong gagawin ko lalo nang malaman ko na may sakit ako. Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng lakas ng loob sa mga panahong ito.
"Iha, maayos na ba ang pakiramdam mo? Ano bang nangyari sayo?" tanong ni Manang Elen nang makapasok ako sa kusina.
"Ah, wala po manang. Nahilo lang po talaga ako." sagot ko.
Sasabihin ko ba kay Manang? Natatakot rin kasi ako eh.
"Napano yang braso mo?" tanong ni Manang.
Napatingin naman ako sa braso ko. May pasa. Tinakpan ko naman agad.
Sabi ng doktor na magkakaroon talaga ako ng pasa at iba pang symptoms habang palala nang palala ang sakit ko.
"Nabangga lang po ito kanina sa cabinet, Manang." pagsisinungaling ko.
"Teka, at kukuha ako ng yelo para mawala na iyan." tumango nalang ako at umupo sa counter habang hinihintay si manang.
Maya-maya ay may dala siyang ice bag at inabot sa akin.
"Sa susunod, iha, ay mag-ingat ka." paalala nya sa akin.
Kinabukasan ay umaga akong nagising dahil nakaramdam akong dumudugo ang ilong ko at ang init ng pakiramdam ko. Ayoko ring lumabas ng kwarto dahil sa nahihiya ako at baka paghinalaan na ako ni Manang sa nangyayari sa akon. Wala dapat makaalam ng kalagayan ako. Ayokong maging pabigat.
"Diyos ko, tulongan mo po ako..." sambit ko.
"Iha?" napatingin ako sa pinto. Kumakatok si Manang Elen. "Gising ka na ba? Pinapatanong ni Mario kung pupunta ka daw ba ngayon sa Papa mo?"
Iniisip ko ngayon ang kalagayan ko, pero kasi minsan ko nalang nadadalaw si Papa sa hospital at miss ko na rin siya.
"Opo, Manang. Pakisabi po kay Manong Mario." sagot ko.
Naghanda na ako. Nilagyan ko ng concealer ang pasa ko dahil hindi pa rin ito nawawala at mayroong pasa na naman ako sa bandang balikat ko.
Kung noon ay hindi ako naglalagay ng lipstick, ngayon ay naglalagay na ako dahil putla masyado ng bibig ko.
Hindi na ako nag-abala pang kumain at dumiretso na agad sa hospital. Ilang oras din akong nasa hospital. Nasa tabi lang ako ni Papa buong oras habang tinitigan siyang natutulog ng mahimbing. Hindi kami nakapag-usap dahil natutulog sya ng mahimbing.
Tanghali na rin nang naisipan kong umalis nalang muna. Kailangan ko na ring umuwi at nagugutom na rin ako.
Bumaba na ako ng ground floor.
"Ella?" napalingon ako.
Si Seth. Bakit siya nandito?
"Seth? Anong ginagawa mo dito?" nagtatakang tanong ko.
Nilapitan nya ako.
"I was just checking my grandma here." sagot nya. "By the way, how's your Dad?"
"He's fighting." matipid kong sagot.
Alam niyang nasa hospital ang Papa ko pero hindi niya alam na ditong hospital si Papa. Siguro coincidence lang talaga.
"Kumain ka na ba?" tanong nya.
"Hindi pa eh. Uuwi na sana ako." sagot ko.
"Let's have lunch. My treat."
"Gustohin ko man pero hwag nalang. Ayokong mag-away na naman kami ni Stanley." saad ko.
Totoo naman talaga. Ayokong malaman ni Stanley na lumalabas kami ni Seth dahil baka kung ano na naman ang isipin nya.
"Trust me, he won't." hindi na rin ako nakapagsalita dahil hinila na ni Seth ang kamay ko palabas ng hospital.
Dito na kami ngayon sa isang restaurant. Magarbong restaurant ito. Halatang pangmayaman at mayaman ang kumakain lang dito. Parang hindi ata ako pwede dito.
Hinayaan ko nalang na si Seth na ang mag-order ng pagkain.
Hindi ko alam kung bakit hindi ako kumikibo o hindi ko sya kinikibo. Kahit naman na magkaibigan kami, hindi ako ganito sa kanya dati, ngayon lang talaga.
"Bakit ang tahimik mo ata? May iniisip ka ba? O baka naman may tinatago ka sakin."
"W-Wala ah." sagot ko. Teka, bakit parang defensive ko naman yata?
"You don't have to lie, Ella. I know there's something bugging on you again. Come on, spill it." pilit nya.
"Wala nga." sagot ko.
Mapilit talaga tong si Seth.
"Don't you trust me? Naging magkaibigan tayo at sa hinaba-haba ng panahon, ngayon ka pa talaga tatahimik lang dyan. You know, Ella, I'm starting to doubt on you. Ang tahimik mo na, which is nakakapanibago, lalo na nong nasa hospital ka pa. You don't want to talk to me at napapansin kong marami kang iniisip at wala kang ganang kumain. You know that I care for you, so—"
"May sakit ako." putol ko.
- Writer
