นางร้ายพ่ายรสรัก (ชุด รักที่ปรารถนา)

รถคันหรูเคลื่อนมาในลานจอดรถของบริษัทแห่งหนึ่ง ขณะที่ใครคนหนึ่งเพิ่งลงจากรถแล้วกำลังจะข้ามถนนเข้าด้านใน รถกลับแล่นเร็วขึ้นคนที่จะก้าวขาชะงักแต่รถกลับหักเข้ามาทางตน เจ้าตัวตกใจผงะถอยพัลวันจนล้มลงแล้วก็รีบเอียงตัวก้มหน้าหลบตามสัญชาตญาณด้วยความกลัว “ว้าย!!” เอี๊ยด!! รถหยุดห่างจากเจ้าของร่างเล็กไม่ถึงครึ่งเมตร ดวงตาคู่สวยค่อยๆ เปิดขึ้นเมื่อไม่รู้สึกถึงแรงปะทะ และเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูรถก็หันไปมอง ยังไม่ทันได้พูดอะไรคนที่เพิ่งลงมาก็ฟาดฝ่ามือใส่หน้าทันที เพี้ยะ!! “เพื่อนทรยศ” คนถูกตบสีหน้าไม่ดีแต่ขยับตัวไม่ได้เพราะร่างระหงของอีกฝ่ายโถมเข้ามาคร่อมแล้วตบซ้ำซ้ายขวา “เธอยั่วพลเขาใช่ไหม เขาถึงไม่เลือกฉัน ทั้งที่รู้ว่าฉันรักเขาเธอก็ยังหักหลัง ยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม” “ฉันเปล่า” “เปล่าเหรอ” มือมือบางจับไหล่คนที่ตนคร่อมอยู่เขย่าพร้อมเข่นเขี้ยว “ไม่ได้ยั่วแล้วเธอจะท้องได้ยังไง เด็กมันงอกขึ้นมาในท้องเธอเองอย่างนั้นเหรอ ฮะ!” “ปล่อยแป้งนะหนูนา” เสียงดังขึ้นด้านหลัง พร้อมร่างของเธอถูกกระชากออกจากหญิงสาวอีกคนอย่างแรงจนถึงกับเซ ส่วนผู้ชายที่เข้ามาก็รีบเข้าไปพยุงคนที่ล้ม “พล” หนูนาพึมพำออกมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวใจ เมื่อเห็นผู้ชายที่ตนรักห่วงใยเพื่อนสนิท “จิตใจคุณทำด้วยอะไร ทำแบบนี้กับแป้งได้ยังไง” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น “ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ในเมื่อมันแย่งคุณไปจากฉัน” “คุณก็รู้แล้วนี่ว่าแป้งท้อง” “หึ คนท้องมีสิทธิ์สำออย ทำตัวน่าสงสาร มารยาสาไถสินะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเยาะพร้อมมองเพื่อนสนิทที่เคยเชื่อใจด้วยสายตาเกลียดชัง “ผมดีใจที่รักคนไม่ผิดเพราะคุณนิสัยแบบนี้ไง” คนถูกต่อว่าถึงกับอึ้งงัน “แล้วผมก็ไม่เคยรู้สึกอะไรกับคุณนอกจากเพื่อน ที่ผมไม่เคยพูดให้เด็ดขาดเพราะกลัวคุณเสียใจ แต่ผมชอบแป้ง ตามจีบเขามานาน เขาเองก็เกรงใจคุณ ไม่กล้าตอบตกลงผม แต่เราสองคนใจตรงกัน รู้สึกดีต่อกัน” “ก็เลยแอบคบกันลับหลังฉัน” สีหน้าแป้งไม่ดีนักก่อนจะพูดเสียงเบา “แป้งขอโทษ” “เรื่องนี้ผิดที่ผมคนเดียว ผมรักแป้งมาก แล้วผมก็อยากบอกคุณนานแล้วแต่แป้งขอไว้ เขาอยากบอกกับคุณเอง” “เชอะ ทำตัวเป็นคนดี แต่แอบกินลับหลังจนท้องประจานตัวเอง” “หนูนา!” ชายหนุ่มตวาดเสียงเข้ม “ฉันพูดผิดตรงไหน ถ้าคนไม่พูดกันให้แซดทั้งบริษัท แล้วฉันแอบตามไปจนรู้ว่าคุณพาแม่นี่ไปคลินิกตรวจครรภ์ ก็ไม่มีวันรู้หรอกว่าเพื่อนที่ตัวเองเชื่อใจแอบขโมยผู้ชายไปกินแล้ว” “เลิกพูดให้แป้งดูแย่เสียที ไม่รักก็คือไม่รัก ผมไม่ได้รักคุณ ไม่มีวันที่จะรัก ต่อให้ไม่มีแป้งก็เถอะ อย่าทำร้ายแป้งอีกไม่อย่างนั้นผมจะแจ้งตำรวจ” เอ่ยเสียงดังฟังชัดแล้วชายหนุ่มก็ประคองร่างของคนรักให้เดินหนีไปพร้อมตน แถมในคนบริษัทก็เริ่มหยุดมองหรือไม่ก็เดินออกมาดูอย่างสนอกสนใจ “คุณเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม” เขาพูดกับคนข้างตัวเสียงหวาน ขณะที่หนูนาได้แต่มองตามอย่างโกรธเคือง ยิ่งแป้งเองก็หันมามองเธอแต่ทำหน้าตาน่าสงสารขณะส่ายหน้าให้ชายหนุ่มเธอยิ่งโมโห “ยังไงก็ไปหาหมอเช็กร่างกายก่อนดีกว่านะ” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยกับเพื่อนราวกรีดลงบนใจหญิงสาว ความเจ็บใจบวกโกรธจัดทำให้กรีดร้องออกมาระเบิดความอัดอั้นพร้อมทั้งน้ำตาไหลอาบแก้ม “กรี๊ดดด ฉันเกลียดเธอ แป้ง...เพื่อนทรยศ!” “โอเค คัต! เยี่ยมครับ น้ำตาเหมือนสั่งได้ เก่งมากพิมมี่” จบคำพิมพ์นาราก็ยิ้มออกมาพร้อมกับปาดน้ำตา แล้วขยับเข้าไปจับมือกับผู้หญิงอีกคน “พี่ขอโทษนะจ๊ะแบม” “ไม่เป็นไรค่ะ พี่พิมมี่ช่วยยั้งให้โดนแค่ปลายนิ้ว แล้วก็ไม่แรงด้วย” หญิงสาวอีกคนยิ้มหวานไม่ถือโกรธใดๆ ด้วยเป็นการแสดงที่ต่างก็ต้องร่วมมือกัน “ขอเช็กเทปครับ” เสียงเข้มดังขึ้นอีกครั้ง นักแสดงทั้งสามต่างก็พยักหน้ารับ แต่พิมพ์นาราผละออกมาขอมือถือกับผู้จัดการส่วนตัว “ไม่เช็กเทปเหรอพิมมี่” ชวนัญผู้จัดการสาวประเภทสองถาม “ผู้กำกับบอกว่าดีแล้วนี่คะ ขอพิมมี่โทรศัพท์แป๊บนะคะ” บอกแล้วก็เดินห่างออกมาอย่างไม่สนใจสิ่งใด ทำให้ผู้จัดการส่วนตัวได้แต่ส่ายหน้า สองสามวันมานี้นักแสดงสาวเอาแต่โทรศัพท์บ่อยครั้ง ไม่โฟกัสกับการแสดงเท่าไรนัก ยังดีที่แสดงออกมาได้ดีไม่เป็นปัญหา ‘หมายเลขที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’ “มีอะไรหรือเปล่านะขวัญ ทำไมหายไปเลยแบบนี้” พิมพ์นาราพึมพำอย่างไม่สบายใจ เมื่อเพื่อนสาวคนสนิทไม่รับโทรศัพท์มาสามวันแล้ว และตอนนี้กลายเป็นติดต่อไม่ได้ สัญชาตญาณส่วนลึกของเธอในช่วงหลังมานี้ก็ไม่ค่อยดีนักด้วย เธอรู้สึกว่าหนึ่งฤทัยทำตัวห่างเหินกว่าเดิม ยิ่งเธอพยายามจะแสดงออกอย่างเปิดเผย อีกฝ่ายกลับตอบรับการนัดพบกับเธอน้อยลง เธอไม่รู้จะตามอย่างไรนอกจากโทรหากับส่งข้อความ เพราะหนึ่งฤทัยขอไว้ ไม่ให้ไปพบที่ทำงาน และไม่เคยแม้แต่จะแนะนำให้เธอรู้จักกับทางบ้านในฐานะเพื่อนสนิท แม้บังเอิญได้พบเจอตามงานต่างๆ ที่มีบรรดาเศรษฐีระดับประเทศมาร่วมงานบ้าง ด้วยกลัวว่าท่าทางทั้งคู่อาจเผลอหลุดอะไรออกไปต่อหน้าพ่อกับแม่ของอีกฝ่าย เธอกับหนึ่งฤทัยจึงเป็นเหมือนคนรู้จักที่สนิทสนมกันธรรมดาในสายตาคนทั่วไป เมื่อไม่อาจหาทางเข้าไปใกล้ความเป็นส่วนตัวของหนึ่งฤทัยได้ พิมพ์นาราก็จำเป็นต้องหาตัวช่วย “พิมมี่จ๊ะ” ผู้จัดการส่วนตัวเดินมาเรียกให้ไปถ่ายต่อ เธอก็พยักหน้ารับ ขณะที่ในหัวคิดถึงใครคนหนึ่งที่หนึ่งฤทัยสนิทไม่ต่างจากเธอ แถมก่อนหน้านี้ยังเคยบอกกับเธอว่ารู้สึกดีกับอีกฝ่ายเข้าให้ด้วย ทำเอาเธอเสียใจอยู่นานแต่ไม่กล้าแสดงความหวงให้เพื่อนสาวคนสนิทขุ่นเคืองใจ ในเมื่อเธอกับอีกฝ่ายเป็นเหมือนเพื่อนคู่ใจ ไม่ใช่คนรัก กระนั้นพิมพ์นาราก็ไม่อยากเสียหนึ่งฤทัยไปให้คนอื่น อีกฝ่ายคือคนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต