‘ขวัญขอโทษ ความรู้สึกของขวัญที่มีให้พิมมี่ไม่ได้เปลี่ยนไปนะ’
ขณะประโยคนี้ดังวนเวียนไม่จางหาย พิมพ์นาราเหม่อมองออกไปยังผืนน้ำสีเข้ม แสงแห่งวันอ่อนลง ผืนฟ้าเริ่มเป็นสีน้ำเงินเข้ม สายลมเย็นอ่อนตีปะทะใบหน้าสวยแสนเศร้าสร้อยของหญิงสาวที่ยืนอยู่บนชายหาดค่อนข้างเงียบสงบ
ไม่เปลี่ยน แต่ไม่ได้รัก เท่ากับว่าไม่เคยรัก
ชีวิตจริงก็ไม่ต่างจากละครเลยสักนิด ยังไงเธอก็ถูกทิ้ง พิมพ์นาราคิดอย่างเยาะหยันตนเอง ความหมองหม่นดำดิ่ง ทะเลกว้างราวดึงดูดให้ก้าวลงไป เท้าเล็กเคลื่อนไหวตามความรู้สึก
หากลงไปอยู่ในนั้นแล้วเธอก็จะไม่รับรู้อะไรอีก
เปลือกตาบางปิดลง ใบหน้าของคนที่ตนผูกพันลอยเข้ามาในความคิด และตอนที่อีกฝ่ายเดินหันหลังคล้องแขนผู้ชายร่างสูงใหญ่ออกไป ก่อนภาพซ้อนชายหญิงคู่หนึ่งที่ต่างก็จูงมือเด็กไว้ตัวเล็กไว้คนละคน หันหลังให้เธอแล้วเลือนหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่า
‘สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่เหลือใคร’
ในสมองคิดสิ่งที่ตนเก็บความอ่อนแอเอาไว้ตลอดมา
‘ลาก่อน โลกที่ไม่มีอะไรเป็นของฉันอย่างแท้จริง’
ไม่มีสิ่งใดฉุดรั้งให้ถอยหลังกลับ ร่างระหงลงมาจนน้ำทะเลสูงถึงเอว แว่วเสียงเข้มด้านหลังทว่าเธอไม่หันไปมอง
“เฮ้! คุณ...”
มีการเคลื่อนไหวดังขึ้นเพราะเสียงน้ำดังชัดเจน แล้วแขนของเธอก็ถูกคว้าด้วยแรงรั้งอย่างมหาศาล พิมพ์นาราถลากลับมาปะทะร่างหนาแกร่งและสูงใหญ่ หญิงสาวพยายามสะบัดแขนพลางผลักอีกฝ่ายโดยยังไม่ได้มองหน้า
“ปล่อยฉัน”
น้ำเสียงหญิงสาวมีแววมึนเมาเล็กน้อยอย่างสังเกตได้
“ชีวิตมีค่านะคุณ มีปัญหาอะไรก็ค่อยๆ หาทางออกสิครับ”
“คุณไม่ใช่ฉัน คุณไม่เข้าใจหรอก”
พร้อมกับพูดเธอก็ทั้งทุบทั้งตีอกแกร่งไม่สนใจว่าจะทำให้คนที่มารั้งตัวเองไว้เจ็บหรือไม่
“ผมไม่เข้าใจ แต่คุณก็ไม่ควรทำร้ายตัวเอง”
อีกฝ่ายจับเธอไหล่ทั้งสองข้างของเธอเขย่าขณะพูดเสียงดังทำให้พิมพ์นาราเงยหน้าขึ้นมองคนที่สูงกว่าตน ตั้งใจจะต่อว่าคนที่มายุ่งกับเรื่องชาวบ้านทว่าใบหน้าคมเข้มที่เห็นกลับทำให้ชะงัก
“คุณนี่เอง”
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นและหญิงสาวเองก็จำอีกฝ่ายได้เช่นกัน
“คุณ...”
‘หมอนี่ การ์ดหน้าดุที่หิ้วเธอมาโยนหน้าตึกเวลเลโอ’
หนึ่งเดือนก่อน...
สาวหุ่นระหงลงจากรถแล้วปิดประตูเสียงดัง ก้าวฉับเข้าไปยังหน้าประตูตึกสูง ขณะที่รปภ.รีบตามมารั้งไว้
“คุณครับ จอดตรงนี้ไม่ได้นะครับคุณ”
ใบหน้าสวยที่มีแว่นดำใหญ่ปกปิดเชิดตรงไม่ได้สนใจรปภ.และตรงไปยังเคาน์เตอร์ติดต่อที่อยู่ใกล้ลิฟต์
“ฉันมาพบคุณรติยา เวลเล่”
“นัดไว้หรือเปล่าคะ”
“เปล่า ฉันต้องทำยังไงถึงจะพบเธอได้”
“คุณครับ รถคุณจอดผิด...”
รปภ.ที่ตามมายังพูดไม่ทันจบ กุญแจรถก็ถูกยื่นไปตรงหน้า
“งั้นรบกวนคุณหน่อยก็แล้วกันค่ะ ฉันมีธุระด่วนต้องพบคุณรติยาเดี๋ยวนี้”
“เอ่อ...”
รปภ.ยังอ้ำอึ้ง แต่หญิงสาวบอกแล้วก็หันกลับมาสนใจเจ้าหน้าที่ที่โต๊ะติดต่ออีกครั้ง
“ต้องแลกบัตรค่ะ แต่ดิฉันคงต้องแจ้งขึ้นไปข้างบนก่อน เพราะไม่ทราบว่าคุณรติยาสะดวกหรือเปล่าน่ะค่ะ”
เจ้าหน้าที่บอกแม้จะมีสีหน้าแปลกใจแต่ก็มีหน้าที่ต้อนรับแขกอย่างเป็นมิตร
“ขอทราบชื่อด้วยค่ะ แล้วก็ไม่ทราบว่าติดต่อเรื่องอะไรคะ”
“พิมมี่ เรื่องส่วนตัว”
มือที่กำลังจะยกหูโทรศัพท์ภายในชะงักเล็กน้อย แต่หญิงสาวก็ล้วงกระเป๋าและยื่นบัตรประชาชนมาวางบนโต๊ะตรงหน้าแล้วเจ้าหน้าที่จึงกดต่อสายขึ้นไปยังชั้นผู้บริหาร
“สวัสดีค่ะ คุณพิมมี่มาขอพบคุณรติยาค่ะ ไม่ทราบว่าคุณรติยาสะดวกไหมคะ”
เธอต่อสายสอบถามกับผู้ช่วยเลขาของผู้บริหารสาวทายาทเจ้าของเวลเลโอ ผู้ผลิตรถหรูยี่ห้อดังระดับโลกซึ่งมีตึกสำนักงานที่ประเทศไทยเป็นสาขาหลักของภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก ในใจนึกออกแล้วว่าเจ้าของใบหน้าสวยที่มีแว่นดำบดบังนั้นเป็นใคร พอได้รู้ชื่อใบหน้าสวยงามก็วาบขึ้นในหัวทันที
พิมมี่ พิมพ์นารา นางร้ายหน้าสวยที่ดังเปรี้ยงขึ้นมาในช่วงห้าปีมานี้ และยังเป็นพรีเซ็นเตอร์รถรุ่นใหม่ของเวลเลโอด้วย
เมื่อได้คำตอบจากด้านบนแล้วก็เหลือบมองเจ้าของใบหน้าสวยที่ยังบึ้งและจ้องนิ่งรอคำตอบผ่านแว่นดำ
“คือคุณรติยากำลังจะเข้าประชุมค่ะ ไม่สะดวกพบน่ะค่ะ”
หลังจากวางสายแล้วเจ้าหน้าที่สาวก็บอกตามที่ได้รับฟังจากผู้ช่วยเลขาของรติยา
“ฉันจะขึ้นไปรอ”
พิมพ์นาราคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ประชุมจนค่ำมืดดึกดื่น
“แต่ผู้ช่วยเลขาคุณรติยาแจ้งว่าวันนี้คงไม่สะดวก และไม่ได้นัดใครไว้เลยเพราะคุณรติยามีประชุมกับผู้บริหาร ดิฉันเกรงว่า...”
อีกฝ่ายยังไม่กล้าตัดสินใจแต่พิมพ์นาราไม่ฟังแล้ว เธอคว้าบัตรผู้ติดต่อที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วก้าวเร็วๆ ไปกดลิฟต์รัวไม่หยุดและประตูก็เปิดออก ขณะที่เจ้าหน้าที่สาวต้องรีบอ้อมหลังเคาน์เตอร์ออกมา
“เดี๋ยวค่ะคุณ...รปภ.”
เจ้าหน้าที่สาวเรียกรปภ.ซึ่งเดินออกไปเกือบจะถึงประตูทางเข้าเพื่อจัดการกับรถของพิมพ์นารา เพราะหากปล่อยจอดขวางไว้เขาก็จะมีความผิด กว่าจะเดินกลับมาและเธอไปถึงลิฟต์ ดาราสาวก็เข้าไปแล้วกดขึ้นไปด้านบนแล้ว
“ตายแล้ว ทำยังไงดี”
“โทรขึ้นไปแจ้งข้างบนเถอะครับ”
รปภ.บอก เจ้าหน้าที่สาวจึงรีบกลับไปยังเคาน์เตอร์ของตนเพื่อกดเบอร์แจ้งข่าวกับผู้ช่วยเลขาของเจ้านายสาว