Ilang oras akong nakahiga sa buhangin, ang mga mata ko ay nakatingin sa kalangitan na unti-unting nag-iiba ng kulay mula sa asul papunta sa orange at pink habang papalapit na sa paglubog ang araw. Hindi ko inaalintana ang init ng buhangin sa likod ko, hindi ko inaalintana ang pagod ng katawan ko, hindi ko inaalintana ang lahat. Ang naiisip ko lang ay ang frustration na naramdaman ko, ang pagkabigo na pangatlong beses ko nang naranasan, ang kawalan ng pag-asa na unti-unting bumabalot sa puso ko.
Gusto kong maiyak. Gusto kong sumigaw. Gusto kong magwala. Pero wala akong lakas. Ubos na ang lakas ko. Ubos na ang pasensya ko.
Iniisip ko kung ano ba talaga ang balak ni Lloyd para sa akin. Bakit niya ako dinala dito? Bakit niya ako iniligtas mula sa mga kamay ng kanyang ama kung kukulungin niya
