Isang araw na lang. Dalawampu’t apat na oras na lang ang natitira bago ko tuluyang wasakin ang pundasyon ng imperyong De la Cruz. Isang araw na lang bago ko tuluyang talikuran ang buhay na kinalakihan ko at yakapin ang isang bukas na puno ng kawalan.
Gabi na ngunit ang antok ay tila isang estrangherong ayaw dumalaw sa aking pintuan. Nakaupo ako sa sahig ng aking apartment, sa gitna ng kadiliman, habang ang tanging liwanag ay ang malamlam na sinag mula sa mga poste ng kalsada na tumatagos sa aking bintana. Ang hangin ay tila may dalang babala—isang malamig na haplos na nagpapayo sa aking umatras habang may oras pa. Ngunit wala na akong balikan. Ang bawat hakbang ko sa nakalipas na mga buwan ay patungo sa iisang direksyon: ang gabi ng gala.
Biglang bumasag sa katahimikan ang matinis na tun
