Nagising ako sa matinis at paulit-ulit na tunog ng doorbell. Isang ingay na tila matalim na talim na humihiwa sa katahimikan ng madaling araw, pilit na nanggigising sa aking diwa mula sa huling sandali ng kapayapaan na marahil ay matitikman ko sa mahabang panahon.
Maaga pa. Sobrang aga para sa kahit anong sibilisadong bisita. Sinilip ko ang digital na orasan sa tabi ng kama—alas-sais pa lang ng umaga. Ang pulang liwanag nito ay tila isang nagbabagang mata sa dilim, isang babala na hindi ko dapat balewalain. Sino ang maglalakas-loob na gambalain ang katahimikang ito? Sa huling araw ng aking pagpapanggap, tila pati ang kapalaran ay nagmamadaling gisingin ako mula sa isang panaginip na alam kong magtatapos sa isang madugong bangungot.
Sa loob ng anim na buwan, ang apartment na ito ay nagin
