Aslında aklımdan geçenleri bilmeni isterdim.
Emre önce hiçbir şey söylemeden donup kalıyor.
Aradan o kadar uzun bir süre geçiyor ki belki de beni duymamıştır diye düşünmeden edemiyorum.
Bir kez daha ellerinden kurtulmaya çalıştığım sırada başını göğsüme yaslayarak fısıldıyor.
“Gitme Nur. Lütfen, asla, hiçbir zaman, hiçbir yere gitme. Lütfen hep yanımda kal. Bana kız, istediğin kadar vur, beni peşinde koştur, umurumda değil bunlar. Sadece kal. Lütfen hiç gitme.”
O konuşurken bedenimin tuhaf bir şekilde ürperdiğini hissediyorum.
Emre’nin bana olsan sevgisi ilk kez tüm şiddetiyle kalbime ulaşıyor sanki. Kendimi çok garip hissediyorum.
“Nur…”
Eğer ciddi bir şekilde ona cevap verirsem ne olur acaba?
Bunu ne kadar düşünürsem düşüneyim cevabı tahmin edemiyorum ama yine de korkuyorum.
