Aslında bunu gerçekten de beklemiyordum.
Emre bir cevap bekleyerek yüzüme baksa da ben ağlamaktan başka hiçbir şey yapamıyorum. Bu yüzden resmen üzerine atlarcasına boynuna sarılmaktan başka çarem kalmıyor. Ben epeyce sesli bir şekilde ağlarken Emre saçlarımı okşayarak beni sakinleştirmeye çalışıyor ama nafile. Sahiden böyle ağlamazsam kalbim duracakmış gibi hissediyorum. Mutluluk mu şaşkınlık mı daha baskın bu hislerde bilemiyorum ama çok uzun bir süre ağlıyorum. Emre ben ağlamayı sürdürdükçe çaresizce beni durdurmaya çalışıyor ama onu üzmek istemesem de kendimi engelleyemiyorum.
“Canım, niye böyle ağlıyorsun? Boğulacaksın, lütfen nefes al,” diyor ben ona sıkı sıkı tutunurken.
“Nur, güzelim, acaba sana tatlı belam dediğim için bana biraz kızmış olabilir misin?”
Şaka yapmaya çalışıy
