“Kuya! May nagdodoorbell! Kuya!” Malakas na sigaw ko kay Kuya Harvey. My eyes were fix on the television and I can’t afford to be bothered by those random people. Baka mamaya, may delivery na naman si Kuya Harvey at ako pa ang iistorbohin.
I yawned as I reached out for a sliced apple. Hindi pa rin naaalis ang aking paningin sa TV namin. Every scene are all important—hindi ako puwedeng mawala sa focus dahil hindi ko na maiintindihan. Wala sa sarili kong kinain ang mansanas na si Kuya Harvey mismo ang naghanda para sa akin. Gusto ko kasi sana ng chips pero ayaw niya akong pakainin dahil sabi niya, makakasama raw sa baby ko. Ewan ko ba roon. Puro mansanas tuloy ako.
“Who is it?” tanong ng kalalabas lamang mula sa kuwarto na si Kuya Harvey.
Nagkibit balikat lamang ako at hindi pa rin inaa
