“Ang tagal din nating hindi nakauwi rito. It feels good to be back,” sambit ni Kuya nang sa wakas ay makapasok kami sa loob ng bahay.
I pursed my lips together as I roamed my eyes around the house. It’s been four years since we left. Kahit na saglit lang din naman akong nanatili rito, masasabi kong nanibago rin ako noong pumunta kami ng France. Ever since I left the mental hospital that I spent four years with, dito na ako sa bahay na ‘to tumuloy kaya naman kahit papaano ay nasanay na rin ako sa pagtira rito.
“Mama, house?” Mahinang tanong sa akin ng buhat kong si Isla. Just like me, she’s busy roaming her eyes around the house as if she’s amuse. Hindi ko tuloy maiwasang maalala ang sarili ko noong una akong pumunta rito sa mansion. Manghang-mangha rin ako tulad niya at hindi makapaniwa
