Four years later. . .
“Isla, come here! Huwag sabi riyan, anak. Baka kung mapaano ka.”
My daughter, Isla Constance Aldana, ran towards my direction with a pout. “Mama, when are we going to go po ba? Isla, inip na, ‘Ma. Inip na si Isla,” reklamo niya at nang makalapit sa akin ay agad na itinaas ang dalawang kamay na animo’y nagpapakarga.
I let out a soft chuckle before I decided to carry her. Kahit na mabigat na siya ay wala naman akong magagawa kung hindi ang buhatin siya. She’s still a child so of course, she’s still clingy. Susulitin ko na ang pagkakataon na ganito siya sa akin, ano. Minsan lang siyang maging bata.
“Hihintayin pa natin si Tito Harvey mo, Isla. Why? Are you tired na? Sabi naman sa ‘yo ni Mama, don’t play there, ‘di ba? Takbo ka kasi nang takbo kaya ayan,” kalmadong sa
