NANG DUMATING kami sa ospital, katulad ng inaasahan, pagbungad pa lamang namin ng pintuan ay masama na kaagad ang tingin ng papa ko kay Aki. At nang bumaba sa akin ang tingin nito ay napapailing na muli na lamang binalingan ang mama ko na nakaupo sa hospital bed at ipinagbabalat nito ng mansanas.
Hindi ko maiwasang pamulahan ng mga pisngi, lalo na sa konotasyon ng mga tingin nito.
Shocks, sa tingin pa lang, parang alam na alam ng papa ko kung ano ang dahilan kung bakit na-delay ng isang araw ang luwas namin.
Yes, kinabukasan na kami nakaluwas.
Pagkatapos akong kainin ni Aki, sa huling pagkakataon kahapon ay literal na nanginginig na talaga ang mga tuhod ko, at hindi na ako makatayo, sa labis na panghihina. Pakiramdam ko ay babagsak ako kung ipipilit kong makatayo at maglakad. Lalo pa n
