"OH, PA'NO...?" Baling ni Aki kay Mama, na malungkot na nakatunghay sa amin. "Uuwi muna kami. Kung may problema, o may kailangan kayo, tawag lang kayo, ha. Anytime." Anitong, binalingan din ng tingin si Papa.
Ngayon na ang araw ng uwi namin ng kambal, mula sa ospital.
Imbes na veinte y cuatro oras lang ay maaari na kaming umuwi, nag-stay pa kami sa ospital ng isang linggo. Sa kagustuhan na rin ni Aki, para daw talagang makapahinga ako.
Hindi naman na ako tumutol sapagkat gusto ko rin naman, dahil nga nandito pa si Mama at makakasama ko.
Pero siyempre, hindi naman pwede na dito na lang kami. Kailangan din namin talaga na umuwi.
Lumabi si Mama at tumingin kay Aki. "Hindi ba talaga pwede na dumito na lang muna kayo?" Malungkot na tanong nito na nagpahugot ng malalim na buntong-hininga ka
