"S-SORRY..." minsan pa, ay paghingi ko ng tawad, kasabay ng mga pagsigok at paghikbi, matapos kong isalaysay ang mga nangyari, limang taon na ang nakalilipas. Halos magkabuhol-buhol na ang aking paghinga dahil sa pag-iyak. Bahagya na ring namaos ang aking tinig. "I am so sorry, Love. H-hindi ko naman alam na bu-buntis ako, that time. Ku-kung alam ko lang... h-hindi sana n-nangyari ang mga nangyari. Kung alam ko lang... m-mas nag-ingat sana ako. P-patawarin mo ako, Aki... h-hindi ko alam... hindi ko alamm...." Pagtatapos ko.
Walang maririnig sa loob ng silid kung hindi ang aking mahihinang pagsigok at paghikbi. Hanggang sa unti-unting mauwi ang mga iyon sa impit na paghagulgol.
Pilit kong hinihinaan ang bawat pagtangis ko, dahil ayokong marinig ng mga magulang ko, o ni Nanay. Baka mamaya
