"DITO KA muna. Susunduin kita mamaya, at iuuwi sa atin. May aasikasuhuin lang ako."
Iyon ang iniwan sa aking salita ni Aki kanina bago siya umalis, pagkahatid sa akin dito sa mansyon ng mga Aragoncillo.
Takang-taka ang mga kasambahay kanina nang humahangos na pumasok ng mansyon si Aki, akay ako sa likuran niya, at deretsong idiniposito sa kwarto nito, sa ikatlong palapag ng mansyon. Ngunit wala isa man sa mga ito ang nakuhang magtanong. Marahil ay sa takot, sa madilim na mukha ng amo nila.
Kanina pa ako rito nakaupo sa malaking kama niya. Paminsan-minsan at tatayo ako at maglalakad, paroon at parito, pagkatapos ay muli ring mauupo sa kama.
Hindi ko alam kung saan ito posibleng nagpunta, dahil hindi naman ito sumagot kanina, nang tanungin ko.
Awang ang mga labing lumipad ang tingin ko
