The Meister

CHAPTER 31: THE FAVOR

CHANDRA RICAFORT

“Ayoko sanang magtanong pero hindi ko maiwasang mag-aalala, ayos ka lang ba Chandra?”

Huminto ako sa pagnguya ng kinakain at tumingin kay Andrei. Sa sobrang lalim ng iniisip ko, ngayon ko lang napansin na halos hindi pa niya nagagalaw ang kaniyang pagkain dahil kanina pa siya nakatitig sa akin.

Marahan kong nilunok ang pagkain na nasa aking bibig bago binitawan ang kutasara’t tinidor na hawak ko. Hindi ko na gaanong namalayan ang oras. Nang tumingin ako sa oras sa wristwatch na suot ko, doon ko lang namalayan na ala una na pala ng hapon. Ang usapan namin namin ni Andrei, babalik kami sa room namin para maturuan ko siya sa tamang pagsusulat ng Sports Feature, ang kaso, heto pa rin kami, nasa restaurant at kumakain.

“Ayos lang ako. Kumain ka na. Babalik pa tayo sa itaas. May mga ituturo pa ako sa’yo.”

Pagkasabi ko niyon, agad kong ibinalik ang aking atensiyon sa pagkain. I tried finishing eating all the food even though I have no enough appetite. Kumain na rin siya. Pero hindi niya naubos ang pagkain na inorder ko para sa kaniya.

Pagkalabas namin sa restaurant, inilibot ko ang aking paningin sa paligid. I was wondering kung saan pumunta ang tatlong iyon. Pagkatapos kasi naming mag-usap kanina, tinalukuran ko lang sila. Sigurado akong may tampo ang mga iyon, lalong-lalo na si Eren. Kaya nga masama rin ang pakiramdam ko. Kaya halos hindi rin ako makapag-isip nang maayos.

Habang naglalakad kami pabalik ng building, biglang huminto si Andrei. Dahil nasa likuran ko siya, lumingon ako para tingnan kung bakit siya huminto.

“What’s wrong?” tanong ko sa kaniya.

Tahimik niya lang akong tinitigan.

“I’m just worried. Hindi ko alam kung anong nasa isip mo. Hindi ka rin naman nagsasabi kung anong problema.”

His eyes were sad but I saw the small amount of hopefulness in there. Marahil ay umaasa siyang sasabihin ko sa kaniya kung anong t problema. Gusto ko rin namang sabihin eh. Gustong-gusto ko. Ang kaso, hindi maalis sa akin ang pangamba at takot.

“Do you want us to talk? Gusto mo bang pumunta muna tayo sa kuwarto ko?”

Sinalubong ko ang mga tingin niya.

Should we go there? Should I tell him everything I know?

Dahil umaga pa, nahirapan kaming pumuslit pabalik ng kuwarto niya. Lalo na at maraming mga tao ang naglalakad sa grounds. Isang tingin lang sa itaas ng mga ito, mahuhuli kami agad. But then, I used my extraordinary speed in the daylight para lang makapasok doon ng walang nakakakita sa akin.

Pagpasok ko sa loob, nagulat ako nang biglang lumapit sa akin si Andrei at mabilis niyang pinaikot sa aking beywang ang kaniyang dalawang braso. Magkadikit ang aming katawan at titig na titig siya sa akin.

“You look so stressed, Chandra.”

Marahan akong tumango. Tama siya, stressed talaga ako. Pero mas mas-stress yata ako sa posisyon naming dalawa ngayon.

He looked at me with his serious eyes.

“Hindi ko kasi alam kung paano kukunin ang buong atensiyon mo, kaya naisip kong dito nalang tayo.”

“But we have training,” sambit ko.

Marahan siyang tumango.

“Puwede naman tayong humabol. Isa pa, hindi ka rin naman makakapag-focus sa pagtuturo sa akin dahil diyan sa iniisip mo. Why not let’s stay here for a while. Try to remove all those negative thoughts in your head.”

Ngumuso ako sa kaniya.

“I can’t think of anything right now aside from the negatives,” malungkot na sabi ko.

Ngumiti naman siya sa akin. Hinawakan niya ang aking magkabilang pisngi at inilapit ang kaniyang mukha sa akin. Napapikit ako nang maramdaman ang paglapat ng kaniyang labi sa akin. It wasn’t moving at first, pero noong tumagal na ay kusang bumuka nang bahagya ang labi ko para tanggapin ang kaniyang halik.

Bumaba ang hawak niya sa aking beywang hanggang marating nito ang aking puwetan. He was holding my butt cheeks from the outside and pull me towards him. Even though we’re both fully clothed, I can’t help but to feel his erected massiveness. It’s like he’s really turned on.

“Ito ba ang naisip mong paraan para maalis sa isip ko ang mga negatibong bagay?” naniningkit ang aking mga mata na tanong sa kaniya.

Ngumisi siya sa akin at muling hinawakan ang aking magkabilang pisngi para halikan ako muli.

Sa pagkakataong iyon, yumakap na rin ako sa kaniya. Habang naghahalikan kaming dalawa, marahan din ang aming galaw hanggang makarating kami sa kama. Nauna siyang umupo sa dulo nito. Sa kandungan niya naman ako umupo paharap sa kaniya.

Unti-unting naging agresibo ang halikan naming dalawa. Ang kaniyang kamay ay gumagapang sa likod ko. Nang hindi na siya makatiis, pinasok niya na ang kamay niya sa loob ng damit ko. Noong una, sa likod lang ito humahaplos, ngunit nang lumaon, gumapang na rin ito patungo sa aking dibdib.

Napaliyad ako nang maramdaman ang marahang pagpisil niya sa aking kaliwang dibdib.

“Ahhh.” I can’t help but to moan, especially when he started kissing my neck while both of his hands keep on massaging my breasts. Nang kalabitin niya pa ang korona nito ay mas lalo pa akong napapaungol. Mas lalo kong naididiin ang sarili ko sa kaniya.

Nawala ang halik niya sa aking leeg. Ang t-shirt ko ay marahan niyang itinaas, ganoon din ang suot kong bra at sinimulang atakihin ng kaniyang dila ang aking dibdib.

Naglumikot ito. He simply just can’t get enough of my breasts. I can see that he’s enjoying tasting it. Sarap na sarap siya sa pagdila at pagkagat-kagat doon. Nang magsawa siya, bumalik ang kaniyang halik sa labi ko. And from there, we eventually stopped.

Yumakap siya sa akin at ganoon din ako sa kaniya.

Minutes later, we found ourselves on his bed, cuddling. I know that it’s not the right time for a cuddle because obviously, we have a lot of responsibilities waiting for us outside. But I need it. I need a hug from him. I need him to keep me sane.

“There’s something I need to tell you,” lakas-loob kong panimula.

Itinuon niya lahat ng kaniyang atensiyon sa akin habang ang kaniyang kamay ay humahaplos sa buhok ko.

Sa buong oras na nakahiga kami sa kama, paulit-ulit kong naiisip ang sinabi sa akin ni Sky.

“I want to be honest with you.”

One of his eyebrows raised.

“Hmm?”

Humugot ako ng malalim na hininga at tumagilid paharap sa kaniya.

“I love you.”

Andrie’s lips formed a smile.

“But we can’t be together.”

Ang ngiti sa kaniyang labi ay mabilis na naglaho. Bumangon siya mula sa pagkakahiga. Umupo siya sa kama at sumandal siya sa headboard nito.

“Why? What’s wrong? Bakit hindi puwede?”

Umupo ako sa tabi niya.

“Dahil hindi tayo pareho. Tao ka, bampira ako. Hindi tayo puwede sa isa’t isa.”

He narrowed his eyes at me.

“You’re lying.”

Umiling ako.

“I love you, Andrei. Bakit naman ako magsisinungaling sa’yo? You saw what happened a while ago? Noong nilapitan ako ng mga kaibigan ko? They kept on reminding me to stay away from you while it’s still early.”

Halatang naguguluhan siya sa kaniyang naririnig.

“I thought we’re doing okay.”

“I thought so too. I thought they wouldn’t notice about you. But they did. You’re not safe anymore, Andrei. You don’t know everything about us. So please, please consider your safety. Let’s not continue doing this. We can’t be together.”

“I don’t understand.”

“Either they kill you or they’ll remove all of your memories.”

Hindi siya nakapagsalita sa narinig. But after several minutes, he reached for my hand and squeezed it lightly.

“Can’t we make this work? I don’t mind dying, I don’t mind to be in danger. Ang sa akin lang, gusto kitang makasama. Hindi ba puwede iyon?”

Napalunok ako nang magkasunod dahil hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa kaniya.

His eyes were pleading.

“I don’t mind being always in danger and in trouble as long as I am with you.”