Wala sa wisyo akong naglalakad. Hinahayaan kong dalhin ako sa kung saanman ng aking mga paa... Sobrang nanghihina ako ngunit hindi ko magawang huminto sa paglalakad. Pinagpatuloy ko lang ang paglalakad hanggang sa umabot ako sa bridge. Huminto ako at napatanaw sa batis... Mabilis ang pag-agos ng tubig at maingay ito... Ngunit hindi sapat ang ingay niyon upang hindi ko marinig ang unti-unting pagbiyak ng puso ko. The pain just won't leave me alone and I refuse to explain how painful it is... Ang alam ko lang ay parang unti-unting gumugunaw ang mundo ko. Halos pumikit na rin ang mga mata ko sa sobrang panhihina... I just want to rest. Unti-unti kong ipinikit ang aking mga mata at napahinga ng malalim nang maramdaman ang malakas na pag-ihip ng hangin sa aking katawan. Tirik na tirik ang araw
