Hello, Ulan

Kabanata 7: Yuan

RAIN'S POV:

“S-Sorry po Miss, tumatawag po kasi ang Kuya ko.”

Marahang tumango si Mrs. Fernandez, “you can answer that outside the classroom, Miss Santiago.”

“Thank you po.”

Agad akong naglakad palabas ng room at sa back door ako dumaan bago ko sinagot ang tawag ni Kuya Cy.

“Ang tagal mo namang sagutin? Akala ko ba wala kang klase?”

Nagsalubong ang kilay ko nang marinig ang boses nito na tila paos at mukhang kagigising lang nito.

“Wala nga po pero kasi nasa loob ng room namin yung prof ko. Pinalabas lang ako para sagutin po ang tawag mo.”

Kuya Cy giggled at me as I explain myself. Tila kakaibang pakiramdam ang umuusbong sa loob ko habang pinapakinggan ang tawa nito. Although, lagi kong naririnig ang halakhak at sigaw nito sa buhay pag magkakasama sila nina Kuya Summer pero parang kakaiba ang boses niya sa telepono.

“Kasalanan pala ni Kuya kaya ka napalabas. Anyway, you can do whatever you want with your project. Hindi na ako nakapagpaalam sa’yo kagabi kasi nakatulog ka na sa study table mo kaya nilipat kita sa kama mo at ako na ang tumapos ng project mo.”

Napasandal ako sa pader at nilaro ang paa ko sa sahig habang nakalapat sa aking tainga ang telepono.

“So, okay lang po sa’yo na dalhin ko sa Archi Dept ang gawa mo? What if kopyahin po nila ang model ko?”

“Ang overthinker naman ng baby ko. Hayaan mo na kung kopyahin nila. Malawak ang imahinasyon ko kaysa sa kanila at isa pa matalino ako, hindi ba?”

Napanguso ako. “Ang yabang mo talaga kahit kalian.”

Tuluyang namayani ang halakhak ni Kuya Cy sa aking tainga at tila tuwang-tuwa ito sa reaksyon ko. Nang mahimasmasan ito, muli itong nagsalita.

“Siya nga pala, available ka ba bukas?”

My eyebrows furrowed.

‘Ano naman ang kailangan ng isang ito?’

“Bakit po?”

“Alagaan mo naman ako baby Rain, may sakit si Kuya,”

Umubo pa ito na tila pinaparating sa akin na may sakit talaga siya kaya napairap ako sa kawalan.

“Ewan ko sa’yo Kuya Cy. Hinihingi ko lang permiso mo para sa project ko ang dami mo na namang sinasabi tapos nagsasakit-sakitan ka pa?”

“You don’t have to ask my permission, baby Rain. Pero may sakit talaga ako.”

Napailing na lang ako, “may pupuntahan po ako bukas. Tawagan mo na lang po mga friends mo o kaya isa sa babae mo po. Bye na po Kuya.”

Hindi ko na hinintay ang sagot ni Kuya Cy at basta ko na lamang binaba ang tawag at saka ako pumasok sa room naming. Four hours pa man din ang klase namin kay Mrs. Fernandez but since she doesn’t want to give us a lesson, nagkani-kaniya na lamang kaming gawain kahit na ang totoo ay nababagot na ako.

Wala akong sinalihang club activities unlike kay Misty na cheer leader ng varsity. Wala rin akong talent at saka okay lang naman na walang salihang club dahil mayayaman ang estudyante rito at hindi namin obligasyon ang sumali sa physical activities.

Pagsapit ng tanghalian, agad kong tinungo ang Archi Dept. at pumunta sa mismong office ng Dean at nadatnan ko roon ang ilang prof na nagtatanghalian kaya naman nahihiyang pumasok ako at bumati sa kanila.

“G-Good morning po, nandiyan po ba si Dean? Pinapapunta po kasi ako ni Mrs. Fernandez for this airplane model as the reference for the archi students?” ipinakita ko pa ang eroplano na hawak ko kaya naman lumapit sa akin ang isang prof at kinuha nito sa akin ang card board kung saan nakalagay ang modelo.

“Oh, ito ba ang tinutukoy nila? Ang ganda nito. Ikaw ba ang may gawa?” aniya habang sinisipat ang modelo ko.

“K-Kuya ko po.”

“Hmm. Sige, iwan mo na lang dito then ipapabigay na lang namin sa department ni’yo after mapag-aralan ng estudyante namin.”

“Sige po.”

Tumalikod na ako at saka lumabas ng faculty room at doon lang ako nakahinga dahil abot-abot ang kaba ko habang nasa loob ng faculty. Mabuti na lang at hindi ako pinapasok ng Dean’s office. Ngunit pagpihit ko patungo sana sa building naming, bumangga ako sa katawan ng isang lalaki na humarang sa daraanan ko at nang tingalain koi to; ang Dean ng Archi Dept. ang sumalubong sa akin.

‘Pag minamalas ka nga naman!’

Umatras ako palayo sa kanya at inayos ang sarili ko, “S-Sir, sorry po sa pagkakabangga ko. Hindi ko po alam na nandiyan po pala kayo.”

Umangat ang isang kilay nito bago ito nakapamulsang tumingin sa akin at hindi ko kayang tignan ang malamig nitong mga mata.

Siya si Yuan Rushua, ang unang boyfriend ko noong Senior High ako. Hindi ko alam na isa siyang Dean ng sikat na paaralang ito at hindi ko alam na mas matanda pala siya sa akin kaya nang malaman ko ‘yon at bago pa siya makasuhan ng grooming ay nakipag hiwalay na ako sa kanya dahil ako mismo ang nanghihinayang sa posisyon niya kung sakaling malaman ng Kuya ko na pumatol ako sa mas matanda sa kapatid ko. He’s already forty and he’s not married yet.

“Elisia, what are you doing here?” From his deep baritone voice that gives me butterfly when we were together but now, there a lot of changes between us. Hindi na ako ang Elisia na mahal niya at hindi na rin siya ang Yuan na kinababaliwan ko noong kabataan ko.

“U-Uhm, nautusan lang po. Mauuna na po ako,” akmang lalagpasan ko na ito nang bigla niyang haklitin ang braso ko kaya kinabahan ako na baka may lumabas na tao mula sa faculty room na siyang teritoryo niya ngunit bigla ako nitong hinila palayo doon at dinala niya ako sa likurang bahagi ng building nila. “Ano bang ginagawa mo? Aalis na ako!”

“Lagi mo naman akong iniiwan na walang dahilan hindi ba? Bakit nandito ka? I didn’t know you studied here.” Marahas niya binitawan at hinarap ako na parang lilitisin ako sa husgado. Alam kong karapatan niyang malaman ang dahilan kung bakit bigla na lang akong nanlamig sa kanya but I fell out of love because of our age. Sabihin man ng iba na age doesn’t matter but this kind of relationship between was beyond the eyes of others especially in the eyes of justice.

“Dahil ayaw ko namang sabihin! Matagal na tayong tapos hindi ba? Ano pa bang kailangan mo sa akin?”

Naningkit ang mga mata nito dahil sa sinabi ko at saka niya ako tinignan ng pailalim kaya naman napaatras ako hanggang sa lumapat ang likuran ko sa malamig na pader at idinantay niya ang kanyang palad malapit sa aking ulo upang hindi ako makatakas kung sakaling takbuhan ko siya.

“Tayo? Tapos na? Pumayag ba ako kung ikaw lang naman ang bumitaw sa ating dalawa? Hinintay kita pero anong ginawa mo?” dumaan ang sakit sa mga mata ni yuan ngunit hindi na ‘yon nakaapekto sa akin kaya naman itinulak ko ang dibdib niya palayo sa akin kaya napaatras ito.

“Ilang beses ko bang uulitin sa’yo na hindi na kita mahal at isa pa dala lang ‘yon na mapusok na damdamin bilang bata!”

“Ngayon ba hindi na? You know how much I love you, Elisia. Kahit lumuhod ako sa harap mo para lang bumalik ka sa akin gagawin ko,”

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko.

Awa?

Pagkadisgusto dahil malayo ang agwat ng edad naming dalawa?

Hindi ko na alam.

Napabuga ako ng hangin, “I already have a boyfriend so let me go. Hinihintay niya ako sa cafeteria at please lang, ito n asana ang huling araw na magkikita at magkakausap tayong dalawa. Tapos na tayo!”

Hindi ko na hinintay ang sagot ni Yuan bagkus iniwan ko na ito doon at naglakad ako pabalik sa room namin.

‘Bwisit na buhay ito!’