Haunting Attraction

Capitulo Diez

Juanco's

Rinig ko ang malakas na pagpatak ng ulan sa labas. May kung ano ring nakatusok sa aking kamay, at di gaya ng kagabi ay magaan na ang aking pakiramdam.

Nang idilat ko ang aking mga mata ay napakaliwanag, sa tingin ko ay nasa hospital ako at swero ang nakatusok sa aking kamay.

"Agh!", mahina kong daing at malalim na napabuntong hininga na pinilit na tumayo at maupo kahit na medyo nahihilo.

Inalala ko kung anong mga nangyari at bakit ako napunta sa isang hospital na halos buong buhay ko ay hindi ako nakakapasok, pero ngayon ay naka-confine pa sa isang private room.

Nasa gitna ako ng pag-iisip ng may biglang kumatok sa pintuan at iniluwa noon sina Wesley at Liam, may dalang prutas at iba pang pagkain ang mga ito.

"Oh, gising ka na",

"Tatawagin ko lang ang, doctor", ani ni Liam.

Nilapag na ni Wesley ang mga dala nito at naupo sa aking tabi, nakangiti in his hyper and quirky self as always. Napapangiti rin tuloy ako kapag kaharap ko si Wesley, ibang-iba talaga ito kay Kerin.

"Kumusta ka na; feeling well?", sinipat sipat nito ang aking ulo at leeg at kinokompara sa temperatura niya.

"Medyo mainit ka pa pero mabuti at hindi na gaya ng kahapon. Alam mo na sabi ni Kerin para ka daw baga sa grill?", wika nito sabay kuha ng nottled water at ibinigay sa akin.

"Hindi gagamitin ni Kerin ang term na iyan, sobra naman yata", umiling ito.

"Kung nakita mo lang mukha niya. Hindi pa kaya nakakatulog iyon, ng mangyaring madala ka rito ay kakauwi lang namin galing Hong Kong.

"Ganun ba"

Pumasok ang doktor sa gitna ng opg-uusap namin ni Wes, may kasama rin itong nurse. Ni check lang ng mga ito kung bumaba na ba ang lagnat ko at kung wala ba akong ibang nararamdman, at ayos naman lahat.

"Mabuti naman at napalitan na ang nagbabantay sayo, Sir"

"Miss?"

"Iyong lalaki na nagdala sa inyo dito. Hindi kasi iyon umalis hanggang di bumababa ang lagnat ninyo. Pilit na nga namin pinapauwi dahil mukhang puyat na rin siya pero nagalit pa sa amin"

"Ay si Kerin ho iyan, bugnutin ho iyon eh", si Wes na ngayon ang kumakain nag oranges na binabalatan niya.

"Paalala lang ho na wag muna maggagalaw at baka mabinat kayo. Tumawag lang ho kayo sa amin kung may kailangan", nagpaalam na ang nurse at ang doktor.

"Siguro ay talagang nag-alala si Sir Kerin at siya pa mismo nagdala sayo rito. Pwede naman iyong security ng mansyon", puno pa ni Liam.

"Asaan siya ngayon?"

"Nagpapahinga po sa mansyon. Ang alam ko may lakad sila ni Ma'am Anya mamaya", tumango na lang ako rito.

Tintanong lang ako nina Wes and Liam kung bakit ako nilagnag ng ganun kataas, nagdahilan nalang ako dito ng kung ano ano para matapos na. Di rin naman sila nagtagal at may lakad pa si Wesley, si Liam naman ay babalik lang din raw mamaya.

I was bored, nakatingin lang ako sa kisame ng hospital room ko when a thought got to me. Kaya tumayo ako, tinanggal ang swero na nakakabit sa akin at lumabas ng hospital. Nagsulat sa isang maliit na papel na iniwan ko sa kwarto para kay Liam upang hindi ito mag-alala sa akin at na babalik rin naman agad ako sa bahay matapos ng lakad ko ngayon.

Pumara ng taxi at nagpahatid sa mansyon nito. He must be there, kailangan kong makausap si Anton.

"Mr. Salvacion, nasa gates ho si Juanco Desjardin. Nais niya daw ho kahong makausap", tawag ng guard ng makarating ako sabay kuha ko ng phone.

"Bayaran mo itong taxi na sinakyan ko, wala akong ipang babayad. I came in a hurry... just to talk to you", pinatay ko na ang telepono.

Pinapasok na ako sa loob at dinala naman ako ng mga ito sa kwarto kung asaan si Anton, he's in his Father's old office. Nakatalikod ito sa akin at nilalagyan ng maiinom na alak ang baso.

"You came to see me pero ako pa talaga pinagbayad mo sa taxi- wait why are you in a hospital gown?", ibinaba nito ang baso at nilapitan ako.

"Ang araw na nagpunta ako sa puntod nila. It was after the night I dream of that incident again", deritsahan kong sabi.

"Kung andito ka lang Juanco para ipamukha na naman"

"Hindi... hindi ganun"

"Kung ganun, bakit andito ka?"

"Tulungan mo akong, makawala sa batang iyon"

"What do you mean, Juanco"

"Hindi ako umuwi dahil ginusto ko Anton, pinuwersa niya ako. Gusto mong pagkatiwalaan kita ulit di ba?"

"Of course, Juanco"

"I want you to do something for me, so I can finally leave the Desjardin and everything else behind"

"Magiging akin ka na ba talaga?"

"Wag ka agad umasa sa resulta kung wala ka pa namang gingawa but I assure you I will pay you for your gratitude"

Umuulan pa rin ng napakalakas sa labas ayokong magpahatid kay Anton kaya hinintay ko na muna iyon tumila. I was uncomfortable sa ilang minutong pamamalagi ko doon.

I keep reminding myself, na ginagawa ko lang ito para mapadali ang lahat.

Nang tumila na ang ulan ay nauwi na ako sakay pa rin ng taxi na hindi na nakapasok sa loob ng mansyon dahil sa gates pa lamang ay puno na ng mga sasakyang tila may kung sinong hinihintay; ang security iyon, may mga sugat sa mukha na tila nabugbog.

Kinakabahan na marahil ay inaatake ng kung sino ang Pacific ng wala ako ay mabilis akong bumaba ako ng taxi at nang makita nila ay agad nitong nilabasang kani-kanilang walkie talkie, narinig ko pa ang isa.

"He's here, he's here, lulan ng isang taxi, tell the Don over!", lumapit agad ang mga ito sa akin at hawak hawak akong pinasok sa sasakyan at hanggang sa tapat ng pintuan ng mansyon.

Di pa man ako nakapasok ay rinig ko na ang mga kalabog sa loob. Bumukas ang pinto at pinasok ako ng mga tauhan nito. Kita ko si Kerin na nasa baba ng hagdan, may dalang baril at hawak nito sa kwelyo si Liam, duguan ang mukha na malapit nang mawalan ng malay.

"Liam!", sigaw ko rito, sa kanya ang aking tingin at lalapit sana rito para tulungan ngunit mabilis itong binitawan ni Kerin at inilang hakbang akong sinunggaban sa leeg, napadikit ako sa likod ng pintuan, hawak ang kamay nitong nasa aking leeg.

"Ang lakas ng loob mong takasan ako. You even managed to block your location", mahina ngunit may diin nitong wika.

Walang salitang makalabas sa bibig ko sa higpit ng hawak nito sa aking leeg. Ilang beses na akong napagbuhatan nito ng kamay but this time, ramdam ko sa lakas nito ang galit niya, kahit sa mukha nitong puyat kita ko ang litid sa ulo at leeg niya.

I angered him again.

"Kerin!", takbong lumapit si Wesley sa amin at hinawakan ang kamay ni Kerin.

"Tumigil ka na! Bugbog sarado na si Liam. Hindi pa fully recovered si Juanco, tumigil ka na!", nahihirapan na akong huminga.

Winaksi nito si Wesley saka bumitaw na rin pero hindi pa rin ito tapos at inalsa ako na parang sako ng bigas at inakyat ako papunta sa itaas.

"Kerin!", tawag muli ni Wesley.

"Wag kang sumunod kung ayaw mong mas matindi pa rito ang aabutin nito sa kamay ko", pagbabanta niya at hinayaan na nga ito hanggang sa marating namin ang silid ni Kerin

Ibinagsak ako nito sa kama. Hindi ko sinubukang gumalaw. Hinanda ko nalang ang sarili ko sa gagawin niya. Binalaan na niya ako to never anger him again pero ginawa ko pa rin, dinamay ko pa si Liam. Nagulo ang buong mansyon ng dahil lang nawala ako ng ilang oras.

Kinubabawan ako nito both his hands on my head habang nakahiga lang ako doon, di makatingin ng deritso sa mga mata niya. Hinawakan nito ang aking baba at hinarap ako sa kanya, then our eyes meet, his is fuming mad.

"Di ba dapat ay kasama mo ngayon si Anya?"

"At dahil dun pwede ka nang umalis ng basta basta nalang? Sa hospital kung saan nagpapagaling ka ganuon ba?!", sumisigaw na ito sa mukha ko.

"Wala namang nangyaring masama? Your furry right now is uncalled for, immature and--", di ko pa man natapos ang sasabihin ay pinagsusuntok na nito ang bahagi ng kama sa gilid ng aking ulo, hindi ako nagulat o anuman at hinintay lang itong matapos.

"Why are you so f*****g hard to tame?!", mata sa mata nitong tanong.

"Hindi ako hayop para paamuhin mo, Kerin. I'm a grown man and you are caring too much, na hindi mo dapat ginagawa. This world is ruthless right? Umakto ka, maging ikaw iyon at panindigan mo"

"Mahirap ba talagang kahit ngayon lang, you are sick, stop lecturing me with that bullshit at aminin mong mali ka?", mahina ngunit may diin nitong bulalas, na tila disappointed talaga sa ginawa ko. Pakiramdam ko tuloy ay obligado akong humingi ng tawad, alam ko naman hindi maganda ang ginawa ko pero hindi ko inaasahang magiging ganito iyon ka big deal sa kanya, kaya para matapos na ay gagawin ko.

"Okay, I'm sorry"

"Promise me"

"Promise you ng ano?"

"Never do that again. Leaving just like that. Escaping from me"

Naiwan akong hindi makapaglabas ng kahit anong salita; dahil paano ko mapapangako sa iyo iyon kung ganuon na ako, ang nakasanayan at na isa akong duwag na basta na lang tinatakasan ang lahat kung naisin ko.

Pero naiintindihan ko na, hindi ito nag-aalala sa akin, kundi galit ito dahil iniisip niyang tatakasan ko siya at ang kasunduan namin. I would be fuming mad too, if an ace in my cards would be taken away in the middle of my game.

He was just eyeing me, ang ekspresyon ngayon nito ay lumamlam at nakita ko itong huminto sa aking mga labi na inakala kong hahalikan nito pero hindi at imbes ay dinaganan ako na para bang batang nakayapos sa teddy bear niya.

The f**k, ang bigat nito!

"Ano ba?!, hindi ako mamamatay sa kombulsyon kundi sa dagan mo ang laki mo kayang halimaw! Alis!", tinutulak ko ito pero mas binabaon lang niya ang leeg sa akin. It sent shivers down my spine, hindi alam kung may sakit lang ako o talagang dahil ito sa ginagawa niya.

"I want to f**k you so bad for what you did right now pero masyado kang mahina ngayon. You can't take mine right now", buling nito na tila ungol sa aking tenga.

"Hinahamon mo ba ako?"

"Hindi, nagsasabi lang ako ng totoo kaya pwede ba wag ka nang magmalaki. Nanginginig ka pa rin ngayon, you are so weak you can break any time, we don't want that do we?"

"Tsk! Wag kang maawa, di bagay sayo. Let's just do this and be quick", gumapang ang kamay ko sa ibaba nito at hinagod iyon, napaungol siya s aaking ginawa.

"Juanco, what?", bahagya nitong inalsa ang kanyang katawan agad kong nahaanap ang zipper ng pantalon nito at inilabas ang kanya.

Itinaas baba ko ang kamay sa p*********i nito.

"f**k, stop this", kagat labi nitong utos

"No", patuloy pa rin ako sa ginagawa.

He now looks at me as I do that to him, I was smiling smugly at him hanggang sa maramdaman ko na ang pangingisay nito at inilabas ang kanyang likido na dumapo sa suot kong damit. Bagsak ang katawan nito sa akin.

"Okay, tapos na tayo", tinulak ko ito at tatayo na sana ng dinaklot na naman ako nito sa kanyang mga bisig at inayos ng higa sa kama.

"Don't move...", hindi ako gumalaw at nakatingin lang ako sa kung anong pinag-gagawa nito.

Kumuha siya ng bagong palitang damit, pumasok sa banyo ng may dala nang basang bimpo at pinahid ang likido niyang tumama sa tiyan ko at pinalitan ako ng damit. Nang matapos siya ay itinklob sa akin ang comforter na abot pa sa aking leeg. Walang ka emosyon niya iyong ginagawa at mabilis rin akong tinalikuran.

"Teka lang...", tawag ko rito.

"Mayamaya ay papasok ang personal nurse mo. Drink your medicine, let's talk when your well", at lumabas na nga ito ng tuluyan sa kwarto ko.

Naiwan akong nakanganga at di maalis ang tingin sa harap ng pintuan kong saan ito lumabas.

Tama ba ang natunghayan ko?

Did Kerin just restrain himself from doing it with me? And he... cleaned me?

*Dug *dug

Alam kong hindi niyon mabubura ang ginawa nito kina Liam at sigurado ako sa mga security. Talagang niyanig nito ang mansyon at wala na yata akong mukhang ihaharap sa kanila lalo na kay Liam.

Pero hindi ko maitatangi... it calmed me how he didn't push into assaulting me again. Maaring na realize nito na he did to much harm para sa isang napakasimpleng bagay.

*Dug *dug

Iniisip ko tuloy kung ano nalang ang gagawin nito kung malalaman niya ang alyansa sa aming dalawa ni Anton, sigurado akong hindi niya iyon magugustuhan, pero wala akong maisip na ibang mas madaling paraan since he already has the Del Valle's, adding the Salvacion would be best.

*Dug *dug

Bigla ay may kumatok at bumukas ang pinto matapos ang katok at pumasok ang isang nurse, at may kasunod itong isang moving tray na may tatlong layers at lahat iyon ay puno ng mga pastries, cakes at iba pang paborito kung mga matatamis.

From being devilishly angry to a considerate bastard.

*Dug *dug

Niyayanig ng lalaking iyon ang utak ko, nahihirapan akong ilagay sa kategorya kung ano nga lang ba kami sa mga nangyayari sa amin at sa mga kilos nitong hindi ko inaasahan.

*Dug *dug

Bakit pa tila nahihirapan akong huminga? Na para bang pintig ng puso ko lang ang naririnig ko? Dahil ba masama ang pakiramdam ko?

Malalim lang akong napabuntong hininga.

Sa lahat ng ito, isa lang ang sigurado ako, anuman iyon, it will never ever involve my heart.

Maigi kong hinawakan ang bandang dibdib ko na kanina pa nawawala sa ritmo, sabay mahinang nabulong.

"Kumalma ka, hindi ako nakikipaglaro, hindi ka kasali rito. Kalma!"