Chapter 2 - The Interview Aftermath
1006 Words
Kinabukasan, maaga pa si Monica sa opisina. Masigla siyang naglalakad sa hallway habang dala ang kape at folders ng mga report. Pero kahit anong saya ang pilit niyang ipakita, hindi niya makalimutan ang nangyari kagabi kung paano siya tinitigan ni Cristoff Howard sa tahimik na gabi ng opisina.
Parang may kakaiba sa titig na iyon hindi lang malamig, may halong init na hindi niya maipaliwanag.
Pagpasok niya sa department, agad siyang sinalubong ng mga officemates niya.
“Uy, girl! May meeting daw ulit mamaya with the CEO!”
“Ha? Akala ko tapos na tayo sa presentation kahapon?”
“Ewan, pero alam mo naman si Sir Cristoff perfectionist!”
Napalunok si Monica. Ayun na naman.
Habang nagtatrabaho, naramdaman niyang lumalapit ang HR manager. “Monica, the CEO requested your presence in the main conference room. Now.”
“Ngayon?” halos mapatili siya.
“Yes. He said it’s urgent.”
Agad siyang nag-ayos ng sarili. Binuksan niya ang maliit na salamin, inayos ang buhok, at huminga nang malalim. “Relax, Monica… trabaho lang ‘to.”
Pagpasok niya sa conference room, nandoon si Cristoff. Nakatayo ito sa harap ng malaking glass wall, nakatingin sa lungsod sa ibaba. Ang araw ay tumatama sa kanyang profile matalim, perpekto, at parang gawa ng Diyos mismo.
“Sir?” mahinang tawag niya.
Lumingon ito, mabagal, at sa sandaling iyon, parang tumigil ulit ang oras. “Miss Dela Cruz,” malamig na bati nito. “Sit down.”
Sumunod siya agad, nilapag ang folder, at nakinig.
“I reviewed your report,” aniya, habang tinitingnan ang papel. “It’s decent.”
Halos mapangiti si Monica. Sa tono ni Cristoff, ang salitang decent ay katumbas na ng excellent.
“But,” dagdag niya, “you missed a crucial detail the projection cost for Q4. Next time, check everything before submitting.”
“Yes, Sir. I’m sorry. I’ll make sure it won’t happen again.”
Tahimik ito. Pagkatapos ay naglakad papalapit sa kanya, hawak pa rin ang folder. “You said last time that kindness and perseverance have a place in business. Do you still believe that?”
Nagtaas siya ng tingin. “Yes, Sir. I still do.”
Tumingin ito diretso sa kanya, parang sinusuri ang kaluluwa niya. “Then prove it.”
Habang lumalabas siya ng conference room, hindi niya alam kung anong mararamdaman. Si Cristoff ang kinatatakutan ng lahat ay personal na kumakausap sa kanya. Pero bakit parang may kakaibang spark tuwing nagtatagpo ang mga mata nila?
Hindi lang siya ang nakapansin. Sa cafeteria, nagbubulungan ang mga empleyado.
“Si Miss Dela Cruz daw, paborito ni Sir.”
“Nako, baka may special treatment ‘yan.”
“Or baka gusto ni Sir, hahaha!”
Napayuko si Monica. Hindi niya gusto ng chismis, pero hindi rin niya mapigilan ang ngiti sa labi. Kung alam lang nila… wala naman talagang nangyayari.
Pero sa totoo lang, kahit siya mismo ay naguguluhan. Bakit parang naaapektuhan siya sa bawat titig ni Cristoff?
Kinagabihan, inatasan siyang mag-stay para maghanda ng documents para sa upcoming gala ng kumpanya. Habang abala siya, narinig niya ang pagbukas ng pinto.
“Still here?”
Napalingon siya. Si Cristoff ulit. Suot pa rin nito ang suit, pero may tanggal na tie. Ang mga manggas ng polo ay nakatupi, at may bahagyang pagod sa mukha nito pero kahit pagod, gwapo pa rin.
“Yes, Sir. I’m just finishing the list of sponsors.”
Tahimik itong lumapit. Ang bawat hakbang ay mabagal, sigurado. Hanggang sa halos magkalapit na sila.
“Do you always stay this late?” tanong nito sa mababang tinig.
“Only when needed, Sir,” sagot niya, pilit na steady ang boses.
“Hmm,” anito. “Most people leave early. But you” tumigil ito saglit, tinitigan siya sa mata, “…you stay.”
Napasinghap si Monica. Ramdam niya ang init ng hininga nito nang bahagya siyang tumingin paitaas.
“Because I want to do my job right,” mahina niyang tugon.
Tumango si Cristoff, saka dahan-dahang ngumiti isang bihirang tanawin. “Good. I like that.”
Bago siya tuluyang makagalaw, kinuha ni Cristoff ang dokumento mula sa mesa. Sa pag-abot ng papel, nadampi ang mga daliri nila. Mabilis lang iyon, pero sapat para magpabilis ng t***k ng puso niya.
Parang may kuryenteng dumaloy sa pagitan nila.
“Be careful, Miss Dela Cruz,” sabi ni Cristoff, habang naglalakad palayo.
“Po?”
“Some people mistake kindness for weakness. Don’t let them.”
Pagkasabi niyon, umalis ito. Naiwan si Monica, tulala, hawak ang dibdib.
Anong ibig niyang sabihin doon?
Pag-uwi niya, hindi siya makatulog. Naiisip niya pa rin ang bawat salita, bawat tingin, at bawat sandaling halos magkalapit ang mukha nila.
Si Cristoff Howard ang lalaking kinatatakutan ng lahat ay may kung anong misteryong humahatak sa kanya.
“Hindi pwede, Monica,” bulong niya sa sarili. “CEO mo siya. Bawal ‘to.”
Pero kahit ilang beses niyang sabihin iyon, hindi niya mapigilang ngumiti.
Kinabukasan, sa elevator, muli silang nagtagpo.
“Good morning, Sir,” bati niya, maingat na nakatingin sa sahig.
Tahimik si Cristoff, pero sa sulok ng kanyang paningin, nakita niyang tumingin ito sa kanya, sandaling nginitian siya halos hindi halata, pero sapat para kumabog ang dibdib niya.
Pagbukas ng elevator, nagpauna itong lumabas, saka bahagyang tumingin muli sa kanya. “You should smile more often, Miss Dela Cruz. It suits you.”
Parang huminto ang oras. Hindi niya alam kung paano sasagot, kaya tumango lang siya.
Pagkaalis nito, napasandal siya sa elevator wall, hinahabol ang hininga.
Bakit parang unti-unti siyang nagiging tao sa harap ko?
Habang papasok siya sa opisina, napansin niyang may maliit na box sa mesa niya walang pangalan, walang note, pero may laman: isang simpleng silver pen, engraved with her initials.
Napangiti siya, kahit hindi sigurado kung kanino galing. Pero sa loob-loob niya, alam niya kung sino.
At mula noon, nag-iba ang tingin niya sa mundo. Hindi na lang siya basta empleyado.
At si Cristoff Howard hindi na lang basta CEO.
May koneksyong unti-unting nabubuo tahimik, bawal, pero totoo.
- Writer
