Playful Love (Filipino)

Chapter 13

Aaron's Point of View

Two weeks na ang nakakaraan mula noong nagkaayos kami ni Cia. Sa loob ng dalawang linggo, malimit na lang ang tampuhan namin. Kagaya ng ipinangako ko sa kanya, bago ako magconclude ay pakikinggan ko muna siya.

Totoo pala ang sinasabi nila. Magwowork ang isang relationship kung parehas ninyong pinapakinggan ang isa't isa. Hindi dahil ikaw ang may kasalanan, wala ka nang karapatan para magpaliwanag. Hindi rin dahil ikaw ang nasaktan, hindi mo na iisipin ang nararamdaman ng partner mo. Give and take kumbaga. Hindi mo mamamalayan na mas naggogrow kayo together as a couple. Naleless ang pagiging toxic and mas nagiging mature kayo.

Comparing her to my last relationship, I never experienced those things that I experienced from her. Kung tutuusin, perfect girlfriend, and wife material si Cia. She really take care of she was really inlobe with me. Sana nga lang totoong may nararamdaman siya para sa akin. Although she rejected me once, I don't think she won't fall inlobe for the rest of three months.

"Aaron!" narinig kong tawag ni Cia sa akin. Napalingon naman agad ako sa kanya.

"Bakit?" sabi ko nang makalapit siya sa akin.

"May tanong lang ako" ang sweet niya talaga. For sure may favor siyang hihingin.

"Ano yon?" tanong ko.

"Pwede ba akong sumama sa training mo? I mean gusto lang kita makita magtrainibg sa basketball. Never akong nanood ng kahit isa sa laro mo." pagksabi niya ay nakaramdam ako ng saya.

"Totoo bang gusto niya akong makitang maglaro?" tanong ko sa sarili ko.

"Paulit-ulit?" sagot naman ng isipan ko.

"Ah sure. Kelan mo gusto sumama? Ipagpapaalam kita sa mommy mo." sabi ko sa kanya.

"Kahit kailan. Gusto ko lang manood. Let's see kung magaling ka nga" mapang-asar niyang sabi.

"Naku baka kapag nanood ka, pumalya ako sa laro at training niyan" asar ko sa kanya.

"Bakit? Ayaw mo akong papanoodin sa laro at training mo kasi may iba kang babae noh?" kita ko sa mukha niya ang pagtatampo. Inilapit ko ang mukha ko sa may mukha niya na tila ba may ibubulong sa kanya.

"Why? Are you jealous?" asar ko pa.

"O-ofcourse not!" sigaw niya saka ako itinulak palayo. "Kung ayaw mo edi huwag. Hindi kita pipilitin" pagkasabi niya ay inirpan niya ako saka naglakad pabalik sa kinaroroonan nila Airene.

Naririnig kong inaasar siya nila Airene. Nagiging defensive siya everytime they did that to her. Honestly speaking, I find ger changing. I mean compare when I first saw her, mas nagiging komportable na siya sa akin at kay Mark. Mailap kasi siya sa lalaki, iyon ang sabi ng mommy niya sa akin. Sabi pa ng mommy niya, natutuwa raw siya kasi gradually nagiging malapit siya sa amin.

"Aaron! Si Cia!" sigaw ni Mark kaya naman napatayo ako sa kinauupuan ko sa canteen.

"Bakit? Anong nangyari?" nag-aalala kkng tanong.

"Sii Elizabeth!" sagot ni Mark.

Cia's Point of View

"Anong pinalamon mo kay Aaron at boyfriend mo siya?" mataray na sabi ng babae.

Sa totoo lang hindi ko siya kilala. Nakakapagtaka kasi kilala siya ng ibang estudyante. Hindi ko rin maitanong kay Airene dahil sa ginagawa sa akin ng babaeng to isa pa, wala rin si Airene at Jizel. Galing lang naman ako sa CR tapos paglabas ko may humablot na sa buhok ko.

"Elizabeth!" tawag ng isang pamilyar ang boses sa babaeng kaharap ko.

"Elizabeth pala" bulong ko.

"Anong ginagawa mo sa girlfriend ko?" sigaw pa ni Aaron noong makaharap ako.

"Itong babaeng ito. Wala naman akong ginagawa sa kanya pero sinasaktan niya ako " sumbong ni Elizabeth kay Aaron habang naglalakad papalapit sa kanya at umaktong nasugatan.

"I'm not referring to you, Elizabeth. Im referring to my girlfriend Cia" sa sinabi ni Aaron, nagulat ang babae.

"What? Girlfriend? Siya? Aaron, kung may ipapalit ka naman sa akin, sana naman iyong kasing level ko" pagmamaktol ni Elizabeth.

"Ex girlfriend?" naguguluhan kong tanong sa sarili ko.

"Are you okay?" lapit ni Aaron sa akin.

"Yes, okay lang ako. Sino ba siya?" tanong ko sa kanya.

"I'll tell you later." sabi niya sa akin saka siya tumunghay muli at humarap kay Elizabeth.

"Don't do that again. Baka malimutan kong babae ka" banta niya.

Akala ko tuloy-tuloy na ang pagiging masaya namin ni Aaron. Pero pagkatapos ng ilang araw na masaya at walang problema, may panibagong problema na naman. Ganito ba kapag nasa isang relasyon ka? Bawat araw na magiging masaya ka, kinabukasan may problemang darating? Ang hirao talaga ng ganito.

"Let's go, Cia" tawag ni Aaron saka hinigit ang kamay ko.

Nakarating kami ni Aaron sa sasakyan niya. Binuksan niya ang pinto kaya naman pumasok ako. Pagkapasok ko ay naglakad siya papunta sa driver seat saka niya pinaandar ito.

"Saan tayo pupunta?" tanong ko. "Ang bag ko nasa school pa" sabi ko pa. Gulong gulo pa rin ang isipan ko kung saan ba kami papunta. Inaasahan ko ang sagot niya ngunit lumipas ang ilang minuto g hindi siya umiimik. Kaya naman napatingin ako sa gawi niya. Magsasalita sana ako pero oarang natakot ako sa awra niya.

Nanatili akong tahimik dahil sa takot sa nakikita ko kay Aaron. Nagsisimula na ring manginig nag kamay ko. Pakiramdam ko anytime sisigawan niya ako dahil sa nangyari. Although alam ko sa sarili kong hindi siya ganoon, pero isinisigaw ng isip ko na posibleng sigawan niya ako.

Hindi ko na alam ang gagawin ko ng dahil sa takot na nararamdaman ko. Akala ko naka move on na ako sa nangyari pero mukhang hindi pa rin. Ang trauma hanggang ngayon ay nasa isip ko pa rin.

"Huwag kang matakot" narinig kong sabi ni Aaron habang nilalaro ko ang aking mga daliri.

"Hindi mo kailangan matakot o kabahan. Hindi ako galit." duktong niya pa saka hinawakan ang kamay ko.

"I'm sorry kung natakot kita" sabi niya sa akin.

"Don't worry. And please calm down" sa narinig ko sa sinabi niya, napaluha ako.

Naramdaman ko na lang na tumigil ang sasakyan. Lumapit rin si Aaron sa akin at pilit na pinupunasan ang mga luha ko. Sinusubukan niya ring pakalmahin ako.

"I'm sorry" sabi niya sa saka niya ako niyakap.

"I'm really really sorry" nanatili akong tahimik dahil hindi ako makapag salita dahil sa sikip ng dibdib ko.

"Stop crying please" mahinahon niyang sabi saka niya hinihimas ang likod ko.

" Hindi ko sinasadyang matakot ka" nararamdaman ko ang sinseridad sa boses niya.

Nang maramdaman kong gumagaan na ang pakiramdam ko, unti-unting itinunghay ko ang aking ulo. Nakita kong nag-aalala si Aaron sa akin. Pinunasan ko na rin ang mga luha ko saka ako huminga ng malalim.

"I-it's fine" nabubulol kong sabi. "Hindi ko lang talaga maiwasang matakot dahil sa facial expression mo. I was traumatized. And please understand me" pagkumbinsi ko sa kanya.

For the last 4 years, ngayon na lang ulit ako nakaranas ng ganito. Sobrang takot at kaba dahil sa galit sa mukha ng isang tao. Iba ang galit na nararamdaman niya kaya bumalik muli ang isa sa mga kinatatakutan ko, ang trauma ko.

"Look, I'm really really sorry. Hindi ko intensyon na paiyakin ka. I know natakot ka dahil sa akin. I just can't help but to get mad at Elizabeth for what she did to you" paliwanag niya.

"I understand, but please next time, tell me if your mad. Natatakot ako sa iyo kanina. Para ka kasing ibang tao." paliwanag ko naman.

"May I know kung bakit ganoon na lang ang takot mo?" curious niyang taning. Napahinga naman ako ng malalim bago ikwento ang nangyari sa akin.

"Dahil sa ex boyfriend ko. Siya ang isa sa reason ng takot ko. I mean takot sa lahat. Takot sa lalaki, takot na pumasok sa isang relationship, takot na baka sa sunod na relationship ko hindi ako worth it. Takot na baka ipagpapit ako. And lastly takot na masigawan ng paulit-ulit at manahimik dahil sa sobrang pagmamahal ko" tumulong muli ang mga luha ko dahil nanumbalik muli sa aking ala-ala ang lahat ng nangyari noon.

"You see, before ako lumipat sa University natin, I was one of the most known student from my previous school. Many students admire me because of my looks. Many male students tried to court me. And my ex was one of it. At first, I tried to avoid them and magfocus sa studies and being an athlete. Masyado akong focus sa school and sa swimming. Then he came into my life. Before he became my boyfriend, napakabait niya sa akin. He never shout at me. He never force me to do something that I really don't like. He always took care of me. In short he's perfect. After I said yes to him, he changed a lot. If before he was so caring, bigla na lang siyang nawalan ng oras sa akin. Palagi niyang idinadahilan na may training siya sa sports na included siya. I understand kasi athlete din ako. Then akala ko iyon lang ang magbabago sa kanya. Nagsimula na niya akong masaktan physically. He once slap me because he forced me to kiss him. I am conservative, my parents raised me and they always tell me not to do those things unless he is my husband. So I reject him then he slap me. Nagka-away pa kami noon for almost three days. After that, he apologized. I forgive him kasi mahal ko siya. Inaya niya ako lumabas after namin magkaayos. Sumama naman ako. Akala ko normal date lang. Tapos dinala niya ako sa condo unit niya. Doon he tried to r**e me. I tried everything para lang matakasan ko siya. Luckily, I succeeded. I reported him and I file a case against him. Fortunately, nakulong siya.

Akala ko matapos niyang makulong, ayos na rin ako. Pero pakiramdam ko bawat lalaking tumitingin sa akin sa school na pinasukan ko noon ay kagaya niya. Nagsimula akong magimagine ng mga bagay na alam ko sa sarili kong hindi mangyayari. Pero ang isip ko paulit-ulit na sinasabi sa akin na pare-pareho sila. Kaya nagdecide si mommy na ilipat ako ng University. Tinapos ko na lang ang school year doon kasi nanghihinayang ako sa tuition. Sinubukan kong maging ok for a short period of time. And noong lumipat ako ng University, I decided to hide my true physical appearance Infront of other people. I mean, nagsimula akong huwag mag-ayos ng sarili para walang taong magkakagusto sa akin. Tiniis ko lahat ng panlalait ng mga schoolmates natin dahil sa takot na naranasan ko noon. And for four years, naging ok ako. Kahit paunti-unti, may improvement sa sarili ko. Naging malapit ako sa inyo ni Mark. Naging komportable akong kasama kayo. And natutunan kong maging kalmado kahit minsan natatakot ako. Pero kanina, hindi ko na talaga napigilan ang takot ko kaya kinabahan ako. Noong nagsalita ka, napaiyak ako dahil pakiramdam ko, mali ang sinasabi ng utak ko na kaparehas ka ng ex boyfriend ko." kwento ko kay Aaron habang umiiyak ako.

Ramdam kong bawat saoitang binitawan ko ay inintindi niya. Ramdam ko rin na hindi niya inalis ang pagkakatingin niya sa akin. Paulit-ulit niyang tinatapik ng mahina ang likod ko para iparamdam na andito lang siya sa tabi ko oara makinig.

"Sorry ang drama ko" saka ako tumawa at pinahid ang luha ko.

"You're not dramatic.And it's fine. Atleast nasubukan mong mailabas ang lahat. Again, I'm really sorry. Kung alam kong may ganoon kang naranasan, susubukan kong pakalmahin ang sarili ko at isipin ang kapakanan mo. Pasensya na Cia. Pasensya na kung naisip mong sisigawan kita or sasaktan kita-" bago oa niya matapos ang sasabihin niya ay niyakap ko na siya.

"It's fine. Kalmado na rin ako. Stop apologizing. Tara na nagugutom na ako eh" ayaw ko sa kanya kaya naman umupo na ulit siya ng ayos at nagmaneho papunta sa isang pinaka malapit na kainan