Death Maiden

Chapter 05

"Nakakainis na si ate. Wala talaga siyang pakialam sa amin ni papa. Bahala siya! Bahala na siya sa buhay niya! Pagnakita ko si papa, uuwi na kami sa bahay at bahala na si ate sa buhay niya!" Padabog siyang bumaba sa hagdanan at lumabas. Madilim na sa labas.

"Paano ko siya makikita ngayon?" Kailangan niya ng kandila or parol or flashlight pero kanina pa siya naghahanap, hindi niya pa din mahanap-hanap kahit mang sulok sa bahay.

"Nakakainis! Nasan naman yung flashlight dito?!" Hinalungkat niya na ang buong bahay pero wala padin siyang nakikitang pwedeng gamitin na pang-ilaw.

"Nasan naba kasi yun? Paano ko mahahanap si papa nito? Nakakainis talaga!"

Dahil sa inis niya hindi na masyadong gumagana ang utak niya. May narinig siyang kalabog sa taas. Sa kwarto ng ate niya. "Baka nag-amok na naman siya!" Galit niyang sabi. "Ganyan talaga siya pagnagagalit. Lahat na lang ng gamit na makikita niya, binabasag niya."  Nawawalan na siya ng pag-asa. Humahagulhol na lang siya sa isang sulok. Ang mga kamay n"Nakakainis na si ate. Wala talaga siyang pakialam sa amin ni papa. Bahala siya! Bahala na siya sa buhay niya! Pagnakita ko si papa, uuwi na kami sa bahay at bahala na si ate sa buhay niya!" Padabog siyang bumaba sa hagdanan at lumabas. Madilim na sa labas.

"Paano ko siya makikita ngayon?" Kailangan niya ng kandila or parol or flashlight pero kanina pa siya naghahanap, hindi niya pa din mahanap-hanap kahit mang sulok sa bahay.

"Nakakainis! Nasan naman yung flashlight dito?!" Hinalungkat niya na ang buong bahay pero wala padin siyang nakikitang pwedeng gamitin na pang-ilaw.

"Nasan naba kasi yun? Paano ko mahahanap si papa nito? Nakakainis talaga!"

Dahil sa inis niya hindi na masyadong gumagana ang utak niya. May narinig siyang kalabog sa taas. Sa kwarto ng ate niya. "Baka nag-amok na naman siya!" Galit niyang sabi. "Ganyan talaga siya pagnagagalit. Lahat na lang ng gamit na makikita niya, binabasag niya."  Nawawalan na siya ng pag-asa. Humahagulhol na lang siya sa isang sulok. Ang mga kamay niya nakapalupot sa binti niya. Naiiyak siya. Natatakot. Naiinis. Nagagalit. Nalulungkot. Halo-halo na.

'Anak, tandaan mo. Pagnagkaroon ng pagkakataon na hindi ako nakauwi anak. Hintayin mo muna ang umaga bago mo 'ko hanapin. Huwag na huwag kang aalis ng mag-isa pagmadilim na. Ipangako mo yan.'

Yan ang palaging sinasabi sa kanya ng kanyang ama tuwing aalis ito ng mag-isa sa gubat. Pero ito yung unang beses na nangyari 'to, na hindi siya umuwi. Isa lang ang pwede niyang magawa ngayon, ang magdasal.

"Please po, Lord. Patnubayan niyo po ang papa ko. Sana walang nangyaring masama sa kanya. Tulungan niyo po sana siya sa kung ano mang problema na ikinaharap niya ngayon. Please po, Lord." Nagdasal siya ng paulit-ulit. Isang oras na ang lumipas at wala pa din ang kanyang ama. Hindi padin siya tumitigil sa pagdadasal. Halos naubos na ang luha niya sa kakaiyak. Halos wala na siyang luhang mailuluha.

Hanggang sa biglang bumukas ang pinto at bumulagta dun ang papa niya na nakaakbay ang isang kamay sa ate niya.

'Ano! Si ate? Akay-akay ang papa ko?'

Kahit naguguluhan siya nangyayari. Pumunta na kaagad siya sa tabi ng papa niya. Tinulungan niya din ang ate niya. Inilapag nila ang matanda sa may sofa. Nakita ng bata na namimilipit sa sakit ang ama niya. Ang laki ng sugat niya sa binti. Ang raming dugo lumalabas mula dito at bigla na lang nawalan ng malay ang nakakatandang lalaki.

"Papa! Papa! Gumising ka pa!" Sigaw niya sa ama niya.

May kinuha ang babae sa kusina at sa pagbalik ito may dala-dala na itong isang kutsilyo at isang tela at isang bote na may lamang likido. Nagdala din ito ng isang maliit na palanggana na may lamang tubig. Kinuha ng ate niya 'yung kutsilyo at aakmang ilapit 'yun sa ama ng bata pero pinigilan ng bata ang kamay ng babae. "Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo?" Sigaw ng bata sa ate niya pero tinulak na lang ng ate niya ang kamay niya papalayo.

"Alam ko kung ano ang ginagawa ko. Nawalan lang ng malay ang papa mo." Hindi niya alam kung bakit niya siya pinagkakatiwalaan ngayon. Tiningnan niya ito ng maigi sa mata at ganun din ito. Tumango na lang siya bilang pagtugon. Nagsimula ng gamutin ng babae ang malaking sugat sa papa niya. Para siyang nag-oopera. Ang raming dugo ang lumalabas.

"Umalis ka muna kung hindi mo kaya tong panoorin," suhestiyon ng babae sa bata.

"Hindi ako aalis." Tugon niya. Tiningnan niya siya pero hindi parin nag-iiba ang ekspresyon ng mukha ng babae habang ginagawa nitong gamutin ang ama niya.

Pinagmasdan niyang maigi ang ate niya at seryoso ito sa kanyang ginagawa. Ilang minuto na din ang lumipas at may nakuhang tila isang maliit na bagay na medyo kasing kulay ng ginto mula sa sugat ng papa niya. May binuhos muna siya sa isang maliit na tela na isang likido at inihaplos sa sugat. Tapos pinalibutan na niya ito ng isang mataas na tela.

Pagkatapos nun pinahiga na nila ang ama sa sofa sa pangunguna ng ate niya. Medyo naging normal na paghinga ng papa niya. Kasalukuyang mahimbing na   itong natutulog. Tumayo na ang babae. Kinuha ang mga kalat at ang palanggana at papunta itong kusina.

Tumayo siya at sinabing, "Thank you, ate." Nahihiya pa niyag sabi.

Tumigil ang ate niya sandali bago nagpatuloy ulit sa paglalakad. Nakatalikod ito sa kanya kaya di niya makita ang ekspresyon sa mukha nito. Tiningnan niya na lang ang papa niya at nagsalita, "Thank you, po. Thank you, Lord." Nagpasalamat siya sa Diyos at ligtas ang papa niya. Nagsquat siya sa tabi ng sofa na hinigaan ng ama niya. Inilagay niya ang mukha niya sa sofa. Inaantok na siya. Hinay-hinay niyang sinira ang mata niya. Ang isa sa hindi niya makalimutan sa araw na 'to ay ang muntikan ng pagkamatay ng ama niya at, sa di niya malaman na dahilan, ang pagtulong ng ate niya sa kanyang ama.

"Alam ko. Alam ko noon pa na mabait talaga si ate. May itinitagong kabutihan sa kaloob-looban ni ate," he whispered smilingly as he fell into a light slumber.

Umaga na at bumangon siya kaagad para maghanda ng makakain sa agahan. Kahit lalaki siya, marunong naman din naman siyang magluto. Hindi lang marunong dahil masarap din siyang magluto. Hindi maman lahat na lang inaasa niya sa kanyang ama. Tiningnan niya muna ang ama niya na mahimbing paring natutulog sa sofa. Pumunta na siya sa kusina at naghanda na ng mga sahog para sa pagkain na iluluto niya.

"Dapat masarap to. Para masarapan sina ate at si papa."

Ilang minuto lang ang lumipas at luto na ang pagkain. Naghanda na rin siya sa lamesa.

"Ate! Kain na!" Sigaw niya mula sa baba. Hinihintay niya ang reply nito kaso wala eh. "Tulog pa siguro. Gigisingin ko na lang si papa." Kumuha muna siya ng plato, kutsara at tinidor at nilagyan niya na din ito ng ulam at kanin.

Lumapit siya sa kanyang ama at inilagay ang plato na may lamang pagkain sa maliit na lamesa sa sala. "Pa, gising na. Kumain ka muna."

Unti-unting dinilat ng ama niya ang mga mata nito. Halata ang pagod na nararamdaman niya sa mga mata niya. Bumangon ang ama at sinandal nito ang likuran nito sa sofa.

"Ako na. Kaya ko naman," sabi ng papa niya nung kinuha niya ang plato sa may lamesa at sinubukang subuan ang ama niya. "Okay po. Sabihan niyo na lang po ako kung may kailangan kayo." Tumango lang ang matanda at ngumiti ito sa kanya. Ginantihan niya din naman ito ng ngiti. Gusto niya sana siyang tanungin kung anong nangyari sa kanila ng ate niya kagabi pero minabuti niyang ipagpalipas na lang ang pagtatanong.

Nasalubong niya ang ate niya na pababa ng hagdan nung papunta siya sa kusina para kumuha ng pagkain. "Ate--" Hindi na na siya pinatapos pa magsalita dahil lumiko na ang ate niya papuntang kusina.

Hindi siya ulit pinansin ng babae. Umupo na lang ate niya at nagsimula ng kumuha ng pagkain. Siya naman ay umupo sa harap nito.

"Masarap ba ang pagkain?" Ngumingiti siya sa taong nasa harap niya na hindi parin nagsasalita hanggang ngayon. "Ako nagluto niyan. Sinarap ko talaga para sa inyo ni tatay."

Hindi padin siya nito pinapansin, parati naman eh.  "Alam mo ba kung bakit masarap yan ate? Dahil sinahogan ko yan ng pagmamahal at---"

"Shut the f**k up," sabi ng babae sa harap niya. Ang sama ng tingin nito sa kanya kaya natahimik agad siya. Nagpatuloy ulit ito sa pagsubo ng pagkain. 'Hmm. Nasarapan siguro siya sa niluto ko dahil ang dami ng kinain niya.' Napangiti tuloy siya.

"Stop smiling," sabi ulit nito.

'Bahala ka ate, ngingiti ako dahil masaya ako.'  "Masarap noh---"

"Look, kid." Tumayo ito bigla and she slapped the table with both of her hands. Di na ito nagpatuloy sa pagkain. "Kung ginagawa mo 'to ng dahil sa nangyari kagabi, then huwag. I did that para wala na akong utang na loob sa inyo. Naintindihan mo ba 'yun? Bayad na ako. Bayad na ako sa utang kong hindi ko naman hiningi in the first place."

Kung nakakatakot ang mga tingin nito kanina sa kanya, mas nakakatakot ngayon. Galit na galit ito sa kanya. Humingi lang naman siya ng pasasalamat sa pagsalba nito sa buhay ng kanyang ama. She walked out from dining area, tumakbo ang bata papunta sa babae at niyakap niya ito sa likod. Naramdaman niyang nabigla ang babae sa ginawa niya.

"Salamat pa din, ate. Di mo lang alam kung gaano kahalaga para sa akin ang ginawa mo. Sa tingin ko kasi, mamatay din ako pag namatay si papa. Hindi ko alam kung paano ako mabubuhay ng wala ang aking ama sa aking piling. Hindi mo lang iniligtas ang isang buhay, dahil iniligtas mo din ako. Salamat, ate. Maraming salamat." Yakap-yakap niya pa din ang ate niya ng mahigpit habang umiiyak. Hindi niya alam kung bakit niya 'to ginagawa. Dapat sana matakot siya pero hindi eh. Nararamdaman niyang kailangan na kailangan niya 'tong gawin ngayon kahit magalit man ito ng sobra sa kanya.

Kinuha ng ate niya agad yung mga kamay niya ng marahas at hinarap siya nito. Ngayon, napalitan na agad ng takot ang ekspresyon sa kanyang mga mata. Ang sama-sama ng tingin ng babae sa kanya. Parang gusto na nitong balatan at patayin siya ngayon din. Diniinan pa nito talaga ang pagkahawak sa mga braso niya, pakiramdam niya tatagos na sa balat niya ang kuko nito.

"Tama na 'yan. Alam mo bang You're Welcome ang sagot sa Thank you?" Biglang nagsalita ang papa niya. "Anak, bigyan mo naman ako ng isang basong tubig."

'Huh? Bakit ganun? Unti-unting nawawala ang galit ni ate sa mga mata niya. Kahit ang paghawak niya sa kamay ko ay lumuluwag na din. Subalit bakas padin sa mukha niya ang inis at galit pero hindi na katulad nung kanina.' Binitiwan na na siya ng ate niya at tumalikod ulit ito para harapin ang papa niya.

Tiningnan niya ang papa niya at nakatingin lang ito ng mataimtim sa ate niya. Pumagitna siya sa kanilang dalawa. Tiningnan niya ang ate niya at ganun din sito, nakatingin lang din sa papa niya. Galit, pagkairita at may isa pang emosyon na di niya malaman ang nakikita niya sa mga mata ng papa at ate niya.

Palipat-lipat siya ng tingin sa kanilang dalawa. Parang nag-uusap sila sa pamamagitan ng tingin. 'Anong nangyari sa kanilang dalawa?' Unang bumaba ng tingin ang papa niya.

"Diba sabi ko sa'yong bigyan mo ako ng tubig?" Medyo galit na tono ng boses ng papa niya sa kanya.

"Ah..o..po.." Mabilis siyang tumakbo para kumuha ng baso at tubig pero hindi pa nga siya tapos eh, umakyat na sa kwarto ang kanyang ate.

"Ate? Matutulog ka na?" 

Hindi niya lang siya pinansin...ulit. Pumunta na lang siya sa kanyang ama na ngayon ay nakaupo na sa sofa.

"Eto papa oh, tubig." Sabay abot niya ng tubig rito. 

"Bakit ganyan ka makatingin?" Tanong ng ama niya.

"Wala naman, po. Ai teka, may nangyari ba sa inyong dalawa ni ate?" Napatigil siya sandali bago uminom ulit.

"Wala naman. Bakit mo naitanong?"

Hindi parin ito tumitingin sa kanya.

"Wala lang, po." 'Wala lang talaga siguro yun.' Hindi niya na lang itatanong yun ulit. Kung ano man ang nagyayari sa kanilang dalawa, sa kanila na lang 'yun. Hindi naman siguro ganun 'yun ka importante para malaman niya.

'What the hell was that for?'

When that boy hugged her, it petrified her whole body sending shivers through her spine! She couldn't move. It's like her body forgot to move. Nanigas talaga ang buo niyanh katawan. That was the first time after so many years that someone did that to her.

It shocked her.

She was going to skin him alive and kill him that instant kaso napigilan siya ng matandang yun.

"That old--!" She greethed her teeth. 'Isa pa yung matandang yun. Kainis. But wait a minute. With that old hag being injured, I can kill both of them now tutal nakita na ng matanda kung sino talaga ako although hindi niya pa alam ang buong storya. All he knew was that I can hurt someone or kill someone.'

Kahit hindi pa talaga bumabalik ang buo niyang lakas, she thought makakaya niya na silang patumbahing dalawa. She smiled at that thought. Paano niya kaya sila papatayin? Well, she wanted it to be slow but very very painful. She will execute that plan...now. 'Wait. Hmm. Ang matanda nasa labas.'

"I know exactly what you're thinking right now," the old man said upon after shutting the door behind him.

Nakatalikod padin siya sa matanda samantalang nakatayo siya sa may bintana, patuloy na pinakikiramdaman ang palagid lalo na sa pagitan nilang dalawa.

"Like what exactly?" She smirked. She knew it. This old man knew exactly what she's thinking.

"You can never do that to us. I know you can't."

Humarap siya sa matanda. "Hmm. Are you sure about that? You still don't know me that much. Besides, I'm not the only one who has a secret here." Tiningnan niya ang matandan intently in the eyes. He's serious like he's a totally different person now than what she saw of him a month ago.

"Tama ka. But what I know about you is enough para malaman kung sino ka talaga. At..."

Lumapit ang matanda sa kanya. He's brave enough to do that now that he knew what she is capable of.

"I know you know exactly what I mean," sabi ng matanda..

Nagkatitigan sila for several minutes. "Are you threatening me right now?" She faked a chuckle and then eventually showed him a very threatening look.

He did not just threaten her again. No one dares to threaten her twice! No one.

If she is in her full potential state right now, malamang matagal na silang nawala sa mundong ito. Magpasalamat sila at mahinang-mahina siya these days since the incident.

"I know we can both benefit from this. By this, I mean, keeping the three of us alive," he remarked.

Hindi na lang siya nagsalita. Tumalikod na ang matandan at umalis. 'What the hell's wrong with me? I know very well that I can take them both now! Pero bakit? Why is that man affecting me this much? Kung hindi lang talaga...'

Dahil sa inis niya, kinuha niya yung vase malapit sa bintana at ihinagis niya 'to sa pintuan na naging dahilan ng pagkabasag nito.

iya nakapalupot sa binti niya. Naiiyak siya. Natatakot. Naiinis. Nagagalit. Nalulungkot. Halo-halo na.

'Anak, tandaan mo. Pagnagkaroon ng pagkakataon na hindi ako nakauwi anak. Hintayin mo muna ang umaga bago mo 'ko hanapin. Huwag na huwag kang aalis ng mag-isa pagmadilim na. Ipangako mo yan.'

Yan ang palaging sinasabi sa kanya ng kanyang ama tuwing aalis ito ng mag-isa sa gubat. Pero ito yung unang beses na nangyari 'to, na hindi siya umuwi. Isa lang ang pwede niyang magawa ngayon, ang magdasal.

"Please po, Lord. Patnubayan niyo po ang papa ko. Sana walang nangyaring masama sa kanya. Tulungan niyo po sana siya sa kung ano mang problema na ikinaharap niya ngayon. Please po, Lord." Nagdasal siya ng paulit-ulit. Isang oras na ang lumipas at wala pa din ang kanyang ama. Hindi padin siya tumitigil sa pagdadasal. Halos naubos na ang luha niya sa kakaiyak. Halos wala na siyang luhang mailuluha.

Hanggang sa biglang bumukas ang pinto at bumulagta dun ang papa niya na nakaakbay ang isang kamay sa ate niya.

'Ano! Si ate? Akay-akay ang papa ko?'

Kahit naguguluhan siya nangyayari. Pumunta na kaagad siya sa tabi ng papa niya. Tinulungan niya din ang ate niya. Inilapag nila ang matanda sa may sofa. Nakita ng bata na namimilipit sa sakit ang ama niya. Ang laki ng sugat niya sa binti. Ang raming dugo lumalabas mula dito at bigla na lang nawalan ng malay ang nakakatandang lalaki.

"Papa! Papa! Gumising ka pa!" Sigaw niya sa ama niya.

May kinuha ang babae sa kusina at sa pagbalik ito may dala-dala na itong isang kutsilyo at isang tela at isang bote na may lamang likido. Nagdala din ito ng isang maliit na palanggana na may lamang tubig. Kinuha ng ate niya 'yung kutsilyo at aakmang ilapit 'yun sa ama ng bata pero pinigilan ng bata ang kamay ng babae. "Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo?" Sigaw ng bata sa ate niya pero tinulak na lang ng ate niya ang kamay niya papalayo.

"Alam ko kung ano ang ginagawa ko. Nawalan lang ng malay ang papa mo." Hindi niya alam kung bakit niya siya pinagkakatiwalaan ngayon. Tiningnan niya ito ng maigi sa mata at ganun din ito. Tumango na lang siya bilang pagtugon. Nagsimula ng gamutin ng babae ang malaking sugat sa papa niya. Para siyang nag-oopera. Ang raming dugo ang lumalabas.

"Umalis ka muna kung hindi mo kaya tong panoorin," suhestiyon ng babae sa bata.

"Hindi ako aalis." Tugon niya. Tiningnan niya siya pero hindi parin nag-iiba ang ekspresyon ng mukha ng babae habang ginagawa nitong gamutin ang ama niya.

Pinagmasdan niyang maigi ang ate niya at seryoso ito sa kanyang ginagawa. Ilang minuto na din ang lumipas at may nakuhang tila isang maliit na bagay na medyo kasing kulay ng ginto mula sa sugat ng papa niya. May binuhos muna siya sa isang maliit na tela na isang likido at inihaplos sa sugat. Tapos pinalibutan na niya ito ng isang mataas na tela.

Pagkatapos nun pinahiga na nila ang ama sa sofa sa pangunguna ng ate niya. Medyo naging normal na paghinga ng papa niya. Kasalukuyang mahimbing na   itong natutulog. Tumayo na ang babae. Kinuha ang mga kalat at ang palanggana at papunta itong kusina.

Tumayo siya at sinabing, "Thank you, ate." Nahihiya pa niyag sabi.

Tumigil ang ate niya sandali bago nagpatuloy ulit sa paglalakad. Nakatalikod ito sa kanya kaya di niya makita ang ekspresyon sa mukha nito. Tiningnan niya na lang ang papa niya at nagsalita, "Thank you, po. Thank you, Lord." Nagpasalamat siya sa Diyos at ligtas ang papa niya. Nagsquat siya sa tabi ng sofa na hinigaan ng ama niya. Inilagay niya ang mukha niya sa sofa. Inaantok na siya. Hinay-hinay niyang sinira ang mata niya. Ang isa sa hindi niya makalimutan sa araw na 'to ay ang muntikan ng pagkamatay ng ama niya at, sa di niya malaman na dahilan, ang pagtulong ng ate niya sa kanyang ama.

"Alam ko. Alam ko noon pa na mabait talaga si ate. May itinitagong kabutihan sa kaloob-looban ni ate," he whispered smilingly as he fell into a light slumber.

Umaga na at bumangon siya kaagad para maghanda ng makakain sa agahan. Kahit lalaki siya, marunong naman din naman siyang magluto. Hindi lang marunong dahil masarap din siyang magluto. Hindi maman lahat na lang inaasa niya sa kanyang ama. Tiningnan niya muna ang ama niya na mahimbing paring natutulog sa sofa. Pumunta na siya sa kusina at naghanda na ng mga sahog para sa pagkain na iluluto niya.

"Dapat masarap to. Para masarapan sina ate at si papa."

Ilang minuto lang ang lumipas at luto na ang pagkain. Naghanda na rin siya sa lamesa.

"Ate! Kain na!" Sigaw niya mula sa baba. Hinihintay niya ang reply nito kaso wala eh. "Tulog pa siguro. Gigisingin ko na lang si papa." Kumuha muna siya ng plato, kutsara at tinidor at nilagyan niya na din ito ng ulam at kanin.

Lumapit siya sa kanyang ama at inilagay ang plato na may lamang pagkain sa maliit na lamesa sa sala. "Pa, gising na. Kumain ka muna."

Unti-unting dinilat ng ama niya ang mga mata nito. Halata ang pagod na nararamdaman niya sa mga mata niya. Bumangon ang ama at sinandal nito ang likuran nito sa sofa.

"Ako na. Kaya ko naman," sabi ng papa niya nung kinuha niya ang plato sa may lamesa at sinubukang subuan ang ama niya. "Okay po. Sabihan niyo na lang po ako kung may kailangan kayo." Tumango lang ang matanda at ngumiti ito sa kanya. Ginantihan niya din naman ito ng ngiti. Gusto niya sana siyang tanungin kung anong nangyari sa kanila ng ate niya kagabi pero minabuti niyang ipagpalipas na lang ang pagtatanong.

Nasalubong niya ang ate niya na pababa ng hagdan nung papunta siya sa kusina para kumuha ng pagkain. "Ate--" Hindi na na siya pinatapos pa magsalita dahil lumiko na ang ate niya papuntang kusina.

Hindi siya ulit pinansin ng babae. Umupo na lang ate niya at nagsimula ng kumuha ng pagkain. Siya naman ay umupo sa harap nito.

"Masarap ba ang pagkain?" Ngumingiti siya sa taong nasa harap niya na hindi parin nagsasalita hanggang ngayon. "Ako nagluto niyan. Sinarap ko talaga para sa inyo ni tatay."

Hindi padin siya nito pinapansin, parati naman eh.  "Alam mo ba kung bakit masarap yan ate? Dahil sinahogan ko yan ng pagmamahal at---"

"Shut the f**k up," sabi ng babae sa harap niya. Ang sama ng tingin nito sa kanya kaya natahimik agad siya. Nagpatuloy ulit ito sa pagsubo ng pagkain. 'Hmm. Nasarapan siguro siya sa niluto ko dahil ang dami ng kinain niya.' Napangiti tuloy siya.

"Stop smiling," sabi ulit nito.

'Bahala ka ate, ngingiti ako dahil masaya ako.'  "Masarap noh---"

"Look, kid." Tumayo ito bigla and she slapped the table with both of her hands. Di na ito nagpatuloy sa pagkain. "Kung ginagawa mo 'to ng dahil sa nangyari kagabi, then huwag. I did that para wala na akong utang na loob sa inyo. Naintindihan mo ba 'yun? Bayad na ako. Bayad na ako sa utang kong hindi ko naman hiningi in the first place."

Kung nakakatakot ang mga tingin nito kanina sa kanya, mas nakakatakot ngayon. Galit na galit ito sa kanya. Humingi lang naman siya ng pasasalamat sa pagsalba nito sa buhay ng kanyang ama. She walked out from dining area, tumakbo ang bata papunta sa babae at niyakap niya ito sa likod. Naramdaman niyang nabigla ang babae sa ginawa niya.

"Salamat pa din, ate. Di mo lang alam kung gaano kahalaga para sa akin ang ginawa mo. Sa tingin ko kasi, mamatay din ako pag namatay si papa. Hindi ko alam kung paano ako mabubuhay ng wala ang aking ama sa aking piling. Hindi mo lang iniligtas ang isang buhay, dahil iniligtas mo din ako. Salamat, ate. Maraming salamat." Yakap-yakap niya pa din ang ate niya ng mahigpit habang umiiyak. Hindi niya alam kung bakit niya 'to ginagawa. Dapat sana matakot siya pero hindi eh. Nararamdaman niyang kailangan na kailangan niya 'tong gawin ngayon kahit magalit man ito ng sobra sa kanya.

Kinuha ng ate niya agad yung mga kamay niya ng marahas at hinarap siya nito. Ngayon, napalitan na agad ng takot ang ekspresyon sa kanyang mga mata. Ang sama-sama ng tingin ng babae sa kanya. Parang gusto na nitong balatan at patayin siya ngayon din. Diniinan pa nito talaga ang pagkahawak sa mga braso niya, pakiramdam niya tatagos na sa balat niya ang kuko nito.

"Tama na 'yan. Alam mo bang You're Welcome ang sagot sa Thank you?" Biglang nagsalita ang papa niya. "Anak, bigyan mo naman ako ng isang basong tubig."

'Huh? Bakit ganun? Unti-unting nawawala ang galit ni ate sa mga mata niya. Kahit ang paghawak niya sa kamay ko ay lumuluwag na din. Subalit bakas padin sa mukha niya ang inis at galit pero hindi na katulad nung kanina.' Binitiwan na na siya ng ate niya at tumalikod ulit ito para harapin ang papa niya.

Tiningnan niya ang papa niya at nakatingin lang ito ng mataimtim sa ate niya. Pumagitna siya sa kanilang dalawa. Tiningnan niya ang ate niya at ganun din sito, nakatingin lang din sa papa niya. Galit, pagkairita at may isa pang emosyon na di niya malaman ang nakikita niya sa mga mata ng papa at ate niya.

Palipat-lipat siya ng tingin sa kanilang dalawa. Parang nag-uusap sila sa pamamagitan ng tingin. 'Anong nangyari sa kanilang dalawa?' Unang bumaba ng tingin ang papa niya.

"Diba sabi ko sa'yong bigyan mo ako ng tubig?" Medyo galit na tono ng boses ng papa niya sa kanya.

"Ah..o..po.." Mabilis siyang tumakbo para kumuha ng baso at tubig pero hindi pa nga siya tapos eh, umakyat na sa kwarto ang kanyang ate.

"Ate? Matutulog ka na?" 

Hindi niya lang siya pinansin...ulit. Pumunta na lang siya sa kanyang ama na ngayon ay nakaupo na sa sofa.

"Eto papa oh, tubig." Sabay abot niya ng tubig rito. 

"Bakit ganyan ka makatingin?" Tanong ng ama niya.

"Wala naman, po. Ai teka, may nangyari ba sa inyong dalawa ni ate?" Napatigil siya sandali bago uminom ulit.

"Wala naman. Bakit mo naitanong?"

Hindi parin ito tumitingin sa kanya.

"Wala lang, po." 'Wala lang talaga siguro yun.' Hindi niya na lang itatanong yun ulit. Kung ano man ang nagyayari sa kanilang dalawa, sa kanila na lang 'yun. Hindi naman siguro ganun 'yun ka importante para malaman niya.

'What the hell was that for?'

When that boy hugged her, it petrified her whole body sending shivers through her spine! She couldn't move. It's like her body forgot to move. Nanigas talaga ang buo niyanh katawan. That was the first time after so many years that someone did that to her.

It shocked her.

She was going to skin him alive and kill him that instant kaso napigilan siya ng matandang yun.

"That old--!" She greethed her teeth. 'Isa pa yung matandang yun. Kainis. But wait a minute. With that old hag being injured, I can kill both of them now tutal nakita na ng matanda kung sino talaga ako although hindi niya pa alam ang buong storya. All he knew was that I can hurt someone or kill someone.'

Kahit hindi pa talaga bumabalik ang buo niyang lakas, she thought makakaya niya na silang patumbahing dalawa. She smiled at that thought. Paano niya kaya sila papatayin? Well, she wanted it to be slow but very very painful. She will execute that plan...now. 'Wait. Hmm. Ang matanda nasa labas.'

"I know exactly what you're thinking right now," the old man said upon after shutting the door behind him.

Nakatalikod padin siya sa matanda samantalang nakatayo siya sa may bintana, patuloy na pinakikiramdaman ang palagid lalo na sa pagitan nilang dalawa.

"Like what exactly?" She smirked. She knew it. This old man knew exactly what she's thinking.

"You can never do that to us. I know you can't."

Humarap siya sa matanda. "Hmm. Are you sure about that? You still don't know me that much. Besides, I'm not the only one who has a secret here." Tiningnan niya ang matandan intently in the eyes. He's serious like he's a totally different person now than what she saw of him a month ago.

"Tama ka. But what I know about you is enough para malaman kung sino ka talaga. At..."

Lumapit ang matanda sa kanya. He's brave enough to do that now that he knew what she is capable of.

"I know you know exactly what I mean," sabi ng matanda..

Nagkatitigan sila for several minutes. "Are you threatening me right now?" She faked a chuckle and then eventually showed him a very threatening look.

He did not just threaten her again. No one dares to threaten her twice! No one.

If she is in her full potential state right now, malamang matagal na silang nawala sa mundong ito. Magpasalamat sila at mahinang-mahina siya these days since the incident.

"I know we can both benefit from this. By this, I mean, keeping the three of us alive," he remarked.

Hindi na lang siya nagsalita. Tumalikod na ang matandan at umalis. 'What the hell's wrong with me? I know very well that I can take them both now! Pero bakit? Why is that man affecting me this much? Kung hindi lang talaga...'

Dahil sa inis niya, kinuha niya yung vase malapit sa bintana at ihinagis niya 'to sa pintuan na naging dahilan ng pagkabasag nito.