Doğan ve ben çevremizden dolayı imkânsız bir aşkın pençesinden kurtulmaya çalışıyorduk. Babam, annem, babaannesi, abim, annesi… Hepsi abi-kardeş olduğumuzu vurguluyordu. Aslında biz abi kardeş değildik. Hepsi de biliyordu buna rağmen sürekli bunu dile getiriyorlardı.
Acaba şüpheleniyorlar mıydı? Bunu bir şekilde öğrenmem gerekiyordu. Gece yarısını geçerken Doğan’ın yanında oturmaya devam ediyordum. Gözlerimi ondan ayırmadım. Bir ara uyumuştu. O ara tim, Timur abi, Reyhan abla ve Zümra hep beraber gelip Doğan’ın uyuduğunu görünce gitmişlerdi.
Timden birkaç kişi hastanede kalacaktı ama refakatçi tabii ki ben olacaktım. Reyhan abla istersen kalabilirim dese de Behiye teyze ve Mert’in yanında olması gerektiği için onları eve göndermiştim. Zaten bir şey olsa Burak ve Boğaç hemen gelecekti.
