Doğan’ın kafasında sesler uğuldamaya başladı. Hiçbir şey duyamıyordu. Patlamadan sonra ne kadar süre geçti bilmiyordu. Yumuşak bir zeminin üstündeydi. Savrulunca fabrikanın yanındaki otların üstüne düşmüştü. Bu da düşüşünü hafifletmişti. Ciğerlerine dolan duman, boğazını yakıyordu.
Nefes almak istedi ama zorlandı. Parmaklarını kıpırdatmaya çalıştı. Uzun ve sık otları hissetti. Sonra sağ eli çalıya takıldı. Parmaklarına diken batmıştı ama bu iyiye işaretti. Hissediyordu. Gözlerinin önüne Tuana geldi. Sevdiği kadının gülümsemesine bakarken “Tuana…” diye fısıldadı.
Zihninde sadece Tuana vardı. Kulaklarındaki çınlama devam ediyordu. Dudaklarını hareket ettirmek istedi ama yapamadı. “Doğan, gözlerini aç!” diyen Tuana’nın sesini duydu.
Gözlerini yavaşça açtı ama her yer bulanıktı ve Tuana
