เกินกว่าใจจะรักไหว

เท้าเล็กขาวสะอาดเหยียบย่ำไปบนพื้นหญ้าสีเขียวขจี เด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนกำลังสนุกสนานกับการได้วิ่งเล่นบนสนามหญ้าหน้าบ้าน และแม้จะอยู่ในบริเวณบ้านที่มีรั้วรอบขอบชิด อีกทั้งยังเป็นบ้านของผู้ที่มีตำแหน่งอัยการจังหวัด แต่คนเป็นแม่ก็คอยเฝ้ามองและคอยดูแลลูกน้อยอยู่ไม่ห่าง ดวงตาคู่หวานทอดมองเจ้าหญิงตัวน้อยของเธอด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ “น้องอิงค์ของแม่ วิ่งเล่นเหนื่อยหรือยังคะ ใกล้จะได้เวลาอาบน้ำแล้วนะลูก” น้ำเสียงนุ่มนวลบอกกับลูกสาวตัวน้อยในวัยเพียงสามขวบ เด็กหญิงศิราณีหันมาส่งยิ้มให้แม่ของเขา เสียงเล็ก ๆ เอ่ยบอกอย่างชัดถ้อยชัดคำแต่เชื่องช้าอยู่ในที “วันนี้คุณพ่อจะกลับบ้านเร็วไหมคะ หนูอยากกินข้าวกับคุณพ่อค่ะ” รอยยิ้มที่มีอยู่บนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหาย ใบหน้าที่แสดงถึงความเศร้าโศกเข้ามาแทนที่เมื่อนึกถึงสามีที่มักจะกลับบ้านดึกดื่นอยู่บ่อยครั้ง คนเป็นแม่ปั้นหน้ายิ้มแล้วบอกกับลูกสาว “เดี๋ยวถ้าคุณพ่อทำงานเสร็จแล้ว คุณพ่อก็จะรีบกลับมาหาน้องอิงค์ แต่ถ้าคุณพ่อยังทำงานไม่เสร็จ น้องอิงค์ก็ต้องกินข้าวเย็นแล้วเข้านอน ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังคุณพ่อ น้องอิงค์ก็ต้องเป็นเด็กดีรู้ไหมคะ” “รู้ค่ะ น้องอิงค์จะเป็นเด็กดีของคุณพ่อกับคุณแม่ค่ะ” แม้ชีวิตคู่ของศิรามนจะไม่หวานชื่นอย่างคู่รักคู่อื่น แต่อย่างน้อยหญิงสาวก็ยังมีความน่ารักของลูกน้อยที่คอยหล่อเลี้ยงหัวใจ ยิ่งเวลาได้เห็นปากเล็ก ๆ สีอมชมพูนั่นเจื้อยแจ้วออกมาอย่างไร้เดียงสา ก็พาให้เธอลืมเลือนความทุกข์เศร้าที่เกิดจากสามีคู่ชีวิตไปได้อย่างง่ายดาย วงแขนเล็กโอบอุ้มลูกน้อยขึ้นมาแนบอก เดินตรงเข้าไปในตัวบ้านหลังใหญ่ที่ซึ่งเป็นบ้านของครอบครัวสามี ทุกคนในบ้านหลังนี้ล้วนแล้วแต่รักและเอ็นดูเธอกับลูก ไม่ว่าจะเป็นพ่อและแม่ของสามี หรือแม้กระทั่งแม่บ้านและคนขับรถก็ตาม “น้องอิงค์ของย่า ไปอาบน้ำนะลูกนะ เดี๋ยวจะได้ลงมานั่งกินข้าวกับปู่กับย่า วันนี้คุณปู่กลับบ้านเร็ว คุณปู่จะมานั่งกินข้าวกับน้องอิงค์ด้วยนะคะ” “แล้วคุณพ่อล่ะคะคุณย่า คุณพ่อจะกลับมาพร้อมคุณปู่ไหมคะ” ใบหน้าของพิชชาพรถึงกับจืดเจื่อนเมื่อหลานสาวสุดที่รักถามออกมาอย่างนั้น เหลือบสายตามองสะใภ้ที่กำลังทำหน้าลำบากใจอยู่เช่นกันด้วยความสงสาร นึกคิดหาคำตอบที่ดีมาบอกกับหลานสาวด้วยความกระวนกระวายหัวใจ จนกระทั่งเสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น “พ่อกลับมาแล้วครับน้องอิงค์” ทุกสายตาหันมองคนที่กำลังเดินเข้ามา เด็กหญิงศิราณียิ้มร่าเมื่อได้เห็นคุณพ่อของเขา ศิรามนปล่อยร่างเล็ก ๆ ของลูกให้วิ่งเข้าไปหา “คุณพ่อขา” แดนไทยโอบอุ้มลูกน้อย กดหอมไปที่แก้มนุ่มนิ่มด้วยความรัก “ดีใจจังเลย วันนี้คุณพ่อกลับบ้านเร็ว” “วันนี้พ่อจะเป็นคนป้อนข้าวน้องอิงค์เอง แต่ตอนนี้น้องอิงค์ต้องไปอาบน้ำก่อนนะครับ” “ได้ค่า” ยายหนูศิราณีวิ่งกลับไปหาแม่ของเขาอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวานส่งยิ้มให้กับสามีด้วยความดีใจ และแม้จะได้รับเพียงความเฉยชาจากเขากลับมา แต่ถึงอย่างนั้นศิรามนก็รู้สึกชุ่มชื่นหัวใจทุกครั้งที่เขากลับบ้านไม่ดึกดื่น หญิงสาวจับจูงมือลูกน้อยขึ้นไปชั้นบนของบ้านด้วยความระมัดระวัง พิชชาพรมองตามหลังสะใภ้และหลานสาว ก่อนจะหันกลับมาที่ลูกชายตัวดี “ลมอะไรพัดแกกลับมาบ้านเร็วได้ล่ะตาแดน” “พอดีวันนี้ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกกับทุกคนครับ ผมตัดสินใจมาดีแล้ว” สายตาของคนเป็นแม่ฉายแววถึงความหวาดหวั่นขึ้นมา “เรื่องอะไรกัน บอกแม่มาตอนนี้เลย ไม่ต้องรอให้พ่อแกกลับมาหรอก” “เอาไว้ผมจะบอกกับทุกคนตอนกินมื้อเย็นแล้วกันนะครับ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปสวมกอดมารดาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้คนเป็นแม่อยู่กับความสงสัยกับเรื่องที่ลูกชายเอ่ยบอก…