Pagkatapos ng lahat na kahihiyan na naitamo ko sa harap ni Maetel ay mas pinili kong manatili o magkulong sa kwarto.
Gusto ko nalang talaga magpalamon sa lupa dahil sa kahihiyan na nakuha ko ngayong araw.
Tamad akong naka-upo ngayon sa isang single couch sa harap ng malaking wall glass. At katulad kahapon ay tinitignan ko lamang ang view na nasa labas. Pero sa kaloob-looban talaga ay paulit-ulit kong inaaway ang sarili.
Nakita kong mas tumitirik na 'yong sikat ng araw. Tinignan ko ang suot kong wristwatch at pasado alas onse na, malapit na pala akong magtanghalian.
Ilang oras na rin akong nasa ganitong position kaya sobrang bagot na ang nararamdaman ko, kaso ngalang ay natatakot akong lumabas ng kwarto. Baka kung ano pang kahihiyan ang makukuha ko. At isa pa hindi ko pa kaya harapin si
