Mabilis na lumipas ang mga masasayang araw sa dalawa. Nakatayo si Rita sa harap ng malaking salamin, habang pinagmamasdan ang kanyang kabuan roon. Nakangiti na hinimas niya ang mag aapat na buwang umbok na tiyan. Hindi na niya tinapos pa ang semestre, dahil na rin kay Arman. Paano naman e, halos araw-araw na lang na ginawa ng Diyos, ay nasa harap ng gate ng university ang lalaki, at inaabangan siya nito. Naqu-guilty naman siya na pati sa pagtatrabaho ay nagiging sagabal pa siya sa rito. Kahit naman kasi anong gawin niyang pakiusap, na wag na siya nitong bantayan pa ay hindi rin naman ito nakikinig. Ang sabi pa nito sa kanya. Kahit na pumasok raw ito sa opisina ay hindi rin nito magagawa ang mga trabaho nito, kung nakafocus naman sa kanya, ang pag iisip nito. Kaya wag na lang raw niya ko
