Hindi ko maintindihan kung bakit ang bigat ng pakiramdam ko nang magpaalam siya sa akin. Wala akong nagawa kundi tanawin siya habang papalayo ang sasakyan niya. Pakiramdam ko ay bigla akong nanghina dahil sa mga sinabi niya. Ang buong akala ko pa naman ay babalik kami sa dati, pero hindi pala. Maraming tanong sa isip ko ngayon na kung bakit kailangan niya akong iwasan? Labis ko ba siyang nasaktan talaga? Naririndi na na siya sa pagiging maingay ko? Hindi ko ba nabigyan ng halaga ang presensya niya? Akala ko pa naman kapag lumayo siya sa akin ay hindi ko siya hahanapin at matutuwa pa ako lalo. Pero nagkamali ako, dahil ngayon pa lang ay nakaramdam na ako ng kalungkutan at pakiramdam ko ay may kulang sa akin. Siguro kasi nasanay ako na parati lang siya nariyan. Kung pwede ko lang sana na iba
