Hiding The Engineer's Daughter

Prologue “Mama, who's my daddy po?" My lips parted as I heard my daughter's soft and cute voice questioning me about her father. My heart skipped a beat. I knew time would come and she will ask me about her father but it still shocked me. I'd already expected it but hearing it out of the blue makes my stomach to churn. I glanced over my shoulder and saw her looking at her iPad. She was playing some game. Akala ko ay guni-guni ko lamang na nagsalita siya ngunit nang mag-angat ng tingin ang anak ko gamit ang nagtatanong na mata, napatigil ako. “Mommy?” she murmured. “Do you know who's my daddy?” Napakurap ako at sandaling napamaang. Did I heard it right? My four year old daughter asked me who is her daddy? “A-Anak,” I stammered. I took a deep breath and released it slowly. Tumayo ako mula sa pagkakaupo at pinatay ang laptop bago ko siya nilapitan sa kama. She smiled at me sweetly. Sumikip bigla ang dibdib ko habang nakatingin sa kaniyang mukha. Her brown eyes and her jet black hair reminds me so much of Seth, her father. “Bakit ka napatanong, anak?” maingat kong tanong sa kaniya. She shrugged her tiny shoulders as she resumed on playing in her iPad. “Angelo has a daddy and my friends, too. They bring their mommies and daddies in school. I want to bring my daddy, too, mommy. When can I see him?” My eyes softened. If only she understand... “Mariz, 'di ba sabi ko sa'yo na kapag malaki na ikaw pwede ng sabihin ni mommy sa'yo ang mga ganiyang bagay? You're still a baby, anak,” I said softly, hoping she'd understand. “But, I'm already four, mommy!" She looked up at me as she exclaimed. I laughed at her enthusiasm. Mahina kong kinurot ang mapula niyang pisngi. Gusto ko nga sana lakasan pero baka masaktan siya. “Yes, you are now four. But still a baby.” Inabot ko ang kaniyang buhok at inipit ito sa likod ng kaniyang tenga. “When will I grow up?” Her lips protruded. Her brown, doe-eyes stared at me in the eye. Makikita sa kaniyang mukha ang labis na pagkalito at katanungan. “If I could, I will not let you grow up, anak,” saad ko. Kay bilis talaga ng panahon. Parang kahapon lang noong malaman kong nagdadalang tao ako at noong lumayo ako sa dating buhay na nakasanayan ko. Ngayon, apat na taong gulang na ang anak ko. “But mommy, I want to grow fast!” she whined. Pinagkrus niya ang kaniyang maliliit na braso habang nakanguso. I rolled my eyes playfully. “If you grow up fast, then you are no longer my baby. You want that?” Agad-agad siyang umiling habang nakanguso pa rin ang kaniyang mapupulang labi. Sa totoo lang, ayaw ko pang lumaki ang anak ko. I want her to stay four dahil ayaw ko siyang mawala sa piling ko. Kay hirap malayo sa anak mo, lalo na't nasanay ka ng nandiyaan lang sila palagi sa paningin mo. Kahit ang paghatid at pag-iwan sa kaniyang sa eskwelahan ay napakahirap gawin. Ganiyan talaga siguro kapag ina ka na. Sa wakas ay tumigil na rin si Mariz kakatanong. She went back on playing. Hinalikan ko muna siya sa noo bago ako bumalik sa tinatrabaho ko. Opening my laptop, I quickly noticed the notification from my email account. Thinking that it might be one of my clients, I opened it. Pero nang binuksan ko na ito, iba ang tumambad sa akin... Engr. Seth Dawn Marcus H-Hi... Umawang ang labi ko sa gulat. Natulala ako at nanigas ang buo kong katawan. Lumakas at bumilis din ang pagtibok ng puso ko. What the... Napaayos ako ng pagkakaupo at mas nilakihan ang pagdilat ng mga mata. Baka sakaling nagkamali lang ako ng pagkakabasa. It couldn't be real. It's better be not real... Ngunit kahit ilang beses ko itong tingnan, wala pa ring nagbabago. May natanggap talaga akong mensahe sa kaniya. And it's not just a simple message, it's a stupid message! May nauutal ba through chat? Mayroon, iyong mga tangang tao nga lang. Kumuyom ang mga kamao ko at nagngitngit ang aking mga ngipin. Kumalat ang galit at pait sa buong katawan ko at sa isang kisap mata, nabasag muli ang aking puso. What does he want? What does he needed from me? I thought we were already over? Why did he messaged me? Why did he contacted me all of a sudden? Bakit ngayon lang siya nagparamdam sa halos limang taon na paghihiwalay namin? Maraming katanungan ang pumasok sa isipan ko na halos magkabuhol-buhol ito sa aking utak. Pakiramdam ko ay maiiyak ako sa labis na pagkabigla. Ano'ng sadya niya? All the questions running in my head suddenly ended when I felt a small hand touching my arm. Napalingon ako sa anak ko. And my daughter... Was he planning to take her away from me? Hindi ko iyon hahayaang mangyari. Matapos ng mga nagawa niya sa aking pagkakamali, hindi ko na iyong hahayaang mangayari pang muli. Hindi ngayon na mayroon na kaming anak. I have all the rights to have the full custody of the child and he can't take her away from me. Ever. “Mommy,” she called. “I think may visitor po tayo today. May knock po sa door,” Bumalik ako sa katinuan. Grabe talaga minsan ako mag-overthink. I can't help it though. Oo. Paranoid ako minsan at malakas makapag-overthink. But it's normal, especially because I have a lot of issues in life. Trust issues specifically. Tinawag muli ng anak ko ang aking atensyon. Bumaba ang tingin ko sa kaniya. “Ha?” sagot ko, wala sa sarili. “May tao po sa labas ng door,” It took me a while to process her words. Nang ma-realize ang sinabi ng anak ko ay tsaka ko lamang narinig ang mga katok mula sa pintuan. Napamura ako sa aking isipan at dali-daling tumayo. Lumabas ako ng kwarto namin ng bata at halos takbuhin ko na ang distansya ng pintuan. Nang makarating doon ay walang pasintabing binuksan ko ito. Isang matangkad na lalaki ang sumalubong sa akin. Nakasuot siya ng isang white long-sleeve polo at naka-roll up ang cuff nito hanggang sa kaniyang siko. Malaki rin ang pangangatawan niya at paniguradong may mga tinatagong muscles ito sa loob ng kaniyang damit. He was also wearing a black jeans, and a branded white shoes. Paniguradong mahihiyang kumapit ang putik sa kaniya dahil sobrang linis ng kaniyang pananamit. Umangat ang tingin ko sa kaniyang mukha at halos matumba ako sa pagkawindang. His expressive brown eyes stared at me with longing, pain, and that familiar adoration. Napaatras ako at nanlaki ang mga mata. “Rhed...” he whispered. His voice held so much emotions in it. I took a step back as I balled my fist. I narrowed my eyes into slits as I spatted, “What are you doing here?” Bumuka ang bibig niya upang magsalita ngunit bago pa man may lumabas na salita mula sa bibig niya, isang maliit at mahinang boses ang nagpatigil sa amin. “Daddy?” I could feel my blood draining off on my body as my heartbeat quicken its pace. Pakiramdam ko ay naubusan ako ng dugo dahil sa labis na panlalamig ko. I felt a lump in my throat as I quickly turned around and saw my daughter peeking her head on the door frame. She was looking straight at Seth with those innocent and curious eyes. Agad ko siyang kinuha at binuhat sabay hawak sa kaniyang ulo at itinago ang kaniyang mukha sa gitna ng aking leeg at balikat. Sobrang lakas ng kalabog ng aking puso. Namumutla ako sa labis na nerbiyos. Jusko, hindi maaaring malaman ni Seth ang tungkol kay Mariz. Hindi niya maaaring malaman ang tungkol sa anak ko. Wala siyang karapatan malaman na may anak siya sa akin. No, he doesn't deserve it. Tiningnan ko ang ama ng anak ko na ilang taon ko ng hindi nakita o nakausap man lang sa pamamagitan ng selpon. Ilang beses ko siyang tinawagan at tinadtad ng mga mensahe noon ngunit ni isang reply ay wala akong natanggap. Noong mga panahong pinagbubuntis ko pa ang anak ko, wala siya roon para tulungan at suportahan ako. He chose to leave and push me away kaya wala siyang karapatan manghimasok muli sa buhay namin. Umawang ang kaniyang mapupulang labi at isang butil ng luha ang umalpas mula sa kaniyang kayumangging mga mata. What he said next stunned me, “M-My daughter...” Tila tumigil ang pagtibok ng aking puso sa narinig. I unconsciously took a step back as my heart dropped into the abyss pit of my stomach. Natulos ako sa kinatatayuan at animo'y binuhusan ng malamig na tubig. No... No... Umangat ang kaniyang kayumangging mga mata at sinalubong ang aking paningin. Naroon sa kaniyang mga mata ang panunumbat. Galit, sakit, at matinding kalungkutan ay naroon sa kaniyang mga mata na dati-rati ay malamig lang at walang buhay. Naghahalo ang emosyon ang naroon ngunit may isang nangingibabaw. Pagsisisi. Hindi ko mapigilang mapangiti nang mapakla. He's late. He's too damn late to regret it. Wala namang magbabago kahit magsisi pa siya. Sinaktan na niya ako at sinira na niya ang tiwala ko. Now, he's here. He's back again. But this time, hindi na ako magpapakatanga. Hindi ko na hahayaang masaktang muli ang sarili, lalo na ngayon na may batang madadamay kung sakaling guluhin na naman niya ang buhay namin. He, the first man who I let to take my young, naive heart but instead of giving it back, he squeezed it tight and threw it away like a trash. He, the first love I have never regretted of meeting but I never wish of seeing again. He's Seth Dawn Marcus, the perfectly imperfect ex-lover of mine and the father of the child I was hiding for years now.