เมีย(เก่า)หาย...อยากได้คืน

“เธอกลับมาทำไม ตกอับแล้วเหรอถึงกลับมาหาผัวเก่าอย่างฉัน” เสียงวายุเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “ถ้าพี่วายุจะคิดแบบนั้นเจ้าก็คงห้ามไม่ได้หรอกค่ะ” เสียงเจ้าบอกแบบเศร้าๆ “ทำไม? จะบอกว่ารักฉัน คิดถึงฉันเหรอ ตอแหล!” วายุด่าได้เจ็บแสบที่สุด “ตัวเธอมันสกปรก ออกจากฉันไปก็ไม่รู้ผ่านผู้ชายมากี่คน ฉันรังเกียจที่จะสัมผัสร่างกายอันเน่าเฟะของเธอ” วายุพูด “ที่กลับมานี่อยากได้เงินเท่าไหร่ล่ะ เพราะฉันไม่ต้องการให้เธอมาทำให้คู่หมั้นของฉันไม่สบายใจ” ชายหนุ่มถาม “เจ้าไม่ได้อยากได้เงินค่ะ เจ้าแค่อยากมาขอโทษพี่เท่านั้น เจ้าอยากให้พี่ยกโทษให้เจ้าค่ะ” เสียงจันทร์เจ้าเศร้าจับจิต “เธอทำฉันเจ็บปางตาย ทิ้งฉันไปอย่างไม่ใยดี แต่วันนี้จะมาขอให้ฉันยกโทษให้ มันมากเกินไปหน่อยหรือเปล่าจันทร์เจ้า” วายุถามด้วยน้ำเสียงแห่งความโกรธเมื่อหวนกลับไปนึกถึงเรื่องราวในอดีต “พี่วายุจะให้เจ้าทำอะไรก็ได้ค่ะ เจ้ายอมหมดทุกอย่าง ขอแค่พี่วายุยกโทษให้เจ้า เจ้าขอแค่นั้นจริงๆ” หญิงสาวอ้อนวอน วายุมองเธอด้วยสายตาประเมินค่าเหมือนคิดอะไรในใจ “ก็ได้ งั้นก็มารองมือรองตีนรับใช้ฉันจนกว่าฉันจะแต่งงาน ซึ่งก็ไม่นานเท่าไร หลังจากฉันแต่งงานแล้วฉันจะปล่อยเธอไปแถมเงินตั้งตัวให้อีกก้อน” วายุเสนอ “ตกลงค่ะ ได้ค่ะพี่วายุ” จันทร์เจ้าตอบโดยไม่คิด เธอจะทำให้เขาทุกอย่างที่เขาต้องการเพื่อไถ่โทษเรื่องในอดีตที่เธอเคยทิ้งเขาไป มันยังคงตามหลอกหลอนเธอตลอดมา เธอจึงอยากจะปลดล็อกความรู้สึกในใจ “แล้วเจ้าจะต้องทำอะไรบ้างคะ พี่วายุบอกเจ้ามาเลยค่ะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “อาบน้ำให้ฉันและก็นอนกับฉัน” วายุตอบพร้อมกับจ้องตา จันทร์เจ้ากลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ สายตาของวายุที่มองมามันน่ากลัว สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนเหลือเกิน จากผู้ชายสายตาอบอุ่นอ่อนโยน ตอนนี้กลับลึกลับ เกี้ยวกราดน่ากลัว เขาคงจะเจ็บจากเธอมากเพราะวายุเคยรักเธอมาก เรื่องนี้จันทร์เจ้าไม่โทษใคร เธอเฝ้าแต่โทษตัวเองตลอดมาจนวันนี้เธอได้มาอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มและพร้อมจะชดใช้ให้เขาทุกอย่าง “เวลาเธออาบน้ำให้ฉัน เธอต้องแก้ผ้าด้วยนะ เปลือยกายแล้วมาถูหลังให้ที” เขาสั่ง “ทำไมต้องแก้ผ้าด้วยล่ะคะ” เจ้าถามขึ้นด้วยท่าทีตระหนก “ทำไม เขินอายอะไร เธอมันกี่ผัวแล้วจะอายอะไร” วายุว่าให้เจ็บแสบ หญิงสาวเม้มปากมองหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาหวาดหวั่น “อีกอย่าง ผู้หญิงสกปรกแบบเธอฉันไม่อยากจะแตะต้องหรอก” เขาว่า จันทร์เจ้าจึงยอมทำตามความต้องการของชายหนุ่ม เธอเปลือยกายถูหลังอาบน้ำให้เขา วายุเองก็ถอดหมด แต่เมื่อเขาได้เห็นทรวดทรงสะองค์นางแล้ว เขาถึงกับตะลึงในรูปร่างหญิงสาวที่มีส่วนโค้งเว้าน่าดึงดูด หน้าอกกลมโตกระชับที่ดึงดูดสัมผัสจากเขา สะโพกผายกลมกลึงเด้งงอน ทำให้เขาอยากจะใช้มือตบยิ่งนัก เอวบางเล็กคอดกิ่ว และเนินโหนกสวรรค์ที่ปกคลุมไปด้วยหญ้าสีดำดกเงางามที่ดึงดูดลิ้นอยากจะลองชิมน้ำหวาน เขาเห็นแค่นั้นแก่นกลางกายของเขาก็ผงาดชูชัน “ออกไป ออกไปซะแล้วใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย น่ารังเกียจ มาแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชาย ฉันก็แค่พูดเล่นๆไม่คิดว่าเธอจะใจง่ายทำจริงๆ” วายุพูดจาเหน็บแนมพร้อมทั้งไล่เจ้าออกจากห้องน้ำ จันทร์เจ้ามองหน้าชายหนุ่มด้วยความละอายและงุนงง ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องน้ำ เธอเกือบจะน้ำตาซึมดีแต่กลั้นน้ำตาไหว เธอจึงรีบใส่เสื้อผ้าแล้วเตรียมเสื้อผ้าไว้รอเขา “ฉันไม่ใส่เสื้อผ้าพวกนี้” เมื่อวายุออกจากห้องน้ำเห็นชุดนอนวางไว้ที่ปลายเตียงจึงจับเหวี่ยงใส่ตะกร้าทันที เจ้าได้แต่ยืนมอง “เธอนอนข้างล่างเตียงตรงนี้ ตอนเช้าตื่นตีห้าลงไปทำข้าวต้มกุ้งไว้ให้ฉัน แล้วเธอก็ต้องติดตามฉันไปบริษัทด้วย จะได้รองมือรองตีนฉันได้สะดวก” เขาสั่ง “ค่ะพี่วายุ” หญิงสาวตอบรับ “เอ้อ! แล้วต่อไปห้ามเรียกฉันว่าพี่ มันดูสนิทสนมเกินไป ให้เรียกฉันว่าคุณวายุ เข้าใจไหม” เขาถามย้ำ “เข้าใจค่ะ” เจ้ารับคำหน้าเศร้า เดี๋ยวนี้เรียกพี่ก็ไม่ได้แล้ว “เข้าใจว่าอะไรพูดสิ” เขาหันมาตะคอกถาม “เข้าใจว่า…ไม่ให้เรียกพี่วายุ ให้เรียกคุณวายุค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยความตกใจ “ดีมาก” เขามองเธอด้วยสายตาสะใจ “ลงไปนอนได้แล้ว” วายุไล่ “แล้ว เอ่อ! แต่เจ้าไม่มีหมอนกับผ้าห่มเลยค่ะ” “ไม่ต้องใช้ นอนแบบไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่มนั่นแหละ” เขาตอบ คืนนั้นทั้งคืนเจ้าจึงได้นอนบนพื้นแข็งๆแบบไร้ผ้าห่มไร้หมอน เธอตื่นแต่ตีห้าด้วยอาการปวดหลังและครั่นเนื้อตัวเหมือนจะเป็นไข้เพราะนอนหนาวตากแอร์ทั้งคืนแต่เธอก็ต้องฝืนลุกมาทำอาหารตามที่วายุสั่ง เพิ่งจะวันแรกเธอจะทำให้เขาผิดหวังไม่ได้ ยังไงเธอก็จะตั้งใจแก้ไขและไถ่โทษจากวายุให้จงได้ “เธอทำอาหารอะไรของเธอเนี่ย รสชาติใช้ไม่ได้ เทให้หมากินมันยังหันหน้าหนีเลย” วายุพูดจบก็เอาถ้วยข้าวต้มโยนทิ้งพื้นทันที หญิงสาวตกใจมากจนสติแทบหลุด เธอน้ำตาคลอก่อนจะรีบเก็บถ้วยแก้วที่แตกกระจายเต็มพื้น ‘โอะโอ้ย’ เสียงเจ้าอุทานเพราะถูกเศษแก้วบาดมือ ชายหนุ่มแค่ยืนมองอย่างสมเพชเท่านั้น “รีบเก็บแล้วรีบตามฉันไปขึ้นรถ” เขาสั่ง “ค่ะ” เมื่อเก็บเศษแก้วเสร็จเจ้าก็รีบวิ่งไปขึ้นรถ โดยไม่ได้ไปทำแผลล้างแผลที่โดนเศษแก้วบาด แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเพราะรีบ กลัวว่าจะไม่ทันชายหนุ่ม ณ บริษัทอัครคีรินทร์ “พี่วายุคะ” เสียงเรียกชายหนุ่ม ทำให้เขาหันไปมอง “น้องพิ มารอพี่นานหรือยังครับ” เสียงวายุที่พูดกับพิลาวรรณช่างไพเราะอบอุ่นเหลือเกิน ทำให้เจ้าอดนึกถึงอดีตไม่ได้ แต่ก่อนวายุรักเธอมาก พูดจาดีไพเราะ อบอุ่น เป็นสุภาพบุรุษและปกป้องเธอจากอันตรายทุกอย่าง คลั่งรักเธอจนทุกคนอิจฉา เขาเป็นผู้ชายที่ดีเพียบพร้อมทุกอย่างยกเว้นฐานะ ชายหนุ่มจึงคิดว่าเป็นเพราะเขาจน จันทร์เจ้าเลยทิ้งไป ซึ่งความจริงมันไม่ใช่ แต่ก็ชั่งเถอะ เพราะต่อให้เธออธิบายให้เขาฟังตอนนี้ เขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี เจ้าได้แต่มองคู่รักสองคนนั้นด้วยสายตาที่อิจฉา เธออยากให้คนข้างกายพี่วายุเป็นเธอจัง คงจะมีความสุขมาก แต่มันก็เป็นได้แค่ความคิดที่ไม่มีวันเป็นความจริง หญิงสาวคนนี้คงจะเป็นคู่หมั้นของเขาที่จะแต่งงานด้วย วายุมีคู่หมั้นแล้วจริงๆเขาไม่ได้โกหก เจ้าได้แต่เดินตามทั้งสองขึ้นลิฟท์ไป