“เหอะ! พอจำไม่ได้ว่ารักฉันก็หมางเมินใส่ทุกวันเลยงี้เหรอวะ!” รภีแค่นเสียงพูดกับตัวเองขึ้นหลังจากหงส์หยกพูดตัดบทเขาจบก็หนีเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่สนใจ
ปล่อยให้เขายืนค้างคาอยู่คนเดียวทั้งที่ยังไม่ได้ต่อว่าเธอเรื่องหนีมาทำงานจบ ทั้งที่ไม่ได้ต่อว่าเธอเรื่องที่ไว้ใจผู้ชายจนกล้ามาอยู่บ้านร่วมกับคนอื่น
สุดท้ายรภีก็ทำได้เพียงมองประตูห้องน้ำอย่างทำอะไรไม่ได้
แต่ทำอะไรไม่ได้จริงๆ งั้นเหรอ
ร่างสูงเดินไปเปิดหน้าต่างห้อง และเพราะอากาศที่ต่างจังหวัด อากาศบนเขาแบบนี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอากาศดีและบริสุทธิ์มาก แต่เหตุผลหลักของรภีนั้นไม่ใช่การสูดอากาศแน่นอน หัวดกดำชะโงกออกจากหน้าต่างมองไปยังห้องข้างๆ และก็เห็นหน้าต่างเปิดอยู่ไม่ต่างกัน นั่นทำให้รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นทันที
แกร็ก เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับหงส์หยกที่ทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว นั่นทำให้ใบหน้าหล่อกลับมาเรียบนิ่งอีกครั้งก่อนจะหันกลับมาทางห
