“กลับบ้านได้แล้ว ฉันต้องทำงานเหมือนกันนะ” เสียงเข้มของรภีดังขึ้นพูดกับหงส์หยกหลังจากตอนนี้เธอยังไม่ยอมกลับบ้านทั้งที่งานเสร็จไปตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว
“พี่ภีก็กลับไปสิคะ หงส์ไม่ได้ขอให้พี่ภีอยู่สักหน่อย” หงส์หยกมองหน้ารภีด้วยสายตาเรียบนิ่งแล้วตอบออกไป
“แล้วเธอจะอยู่ทำไมทั้งที่งานเสร็จแล้ว แล้วจะอยู่กับคนอื่นสองคนแบบนี้เหรอ!” รภีที่ได้ยินแบบนั้นก็พูดขึ้นอย่างหัวเสีย
“คุณภวัตไม่ใช่คนอื่น” หงส์หยกตอบกลับออกไปด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม
เรียกได้ว่าตั้งแต่วันนั้นเธอแทบไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับรภีเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่ารภีจะพูดอะไรหรือหัวเสียให้เห็นแค่ไหน แต่เธอก็ทำเหมือนมองไม่เห็นและไม่รับรู้สิ่งที่เขาเป็น
แม้ว่าตอนกลางคืนเขาจะเอาเปรียบเธอเพื่อให้เธอทำตัวปกติกับเขาคืนยังไง แต่พอกิจกรรมจบ เธอก็กลับไปนิ่งเหมือนเดิม จนตอนนี้รภีหัวเสียแทบระเบิดออกมาเต็มทน
“เลิกดื้อสักทีได้ไหมหงส์หยก” รภ
