เวลาโพล้เพล้ของวันที่รภีอ่านทุกอย่างจนจบ อ่านทุกตัวอักษรไม่ขาดไม่หาย แม้ว่าบางหน้าเธอไม่ได้เขียนถึงเขา แต่เขาก็อ่านมันจนหมด และตอนนี้ที่เขาอ่านจบคำแรกที่ออกจากปากของรภีก็คือ หงส์หยก ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ผ่านเรื่องราวมากมายจนผู้ชายอย่างเขาที่แค่อ่านยังแทบจะทนไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่เธอกลับทนมันมาจนถึงขนาดนี้ นั่นทำให้รภีรีบออกจากห้องเพื่อไปหาหงส์หยกทันที
“หงส์หยกล่ะ!” รภีถามแม่บ้านขึ้นทันทีที่ลงมาถึงข้างล่าง
“ไม่ทราบค่ะ” แม่บ้านตอบออกมาอย่างไม่รู้
“ไปตามหงส์หยกมาให้ฉัน” รภีสั่งขึ้นก่อนจะเดินไปหาหงส์หยกในที่อื่นๆ
“ไม่เห็นค่ะคุณรภี แต่รถคุณหงส์ไม่อยู่ค่ะ” แม่บ้านที่ไปดูห้องต่างๆ แต่ไม่เจอหงส์หยกก็วิ่งมาบอกรภีขึ้น
รภีที่หาหงส์หยกไม่เจอเหมือนกันก็กดโทรออกไปยังเบอร์ของเธอทันที แต่โทรออกไปเท่าไหร่หงส์หยกก็ไม่รับสาย นั่นทำให้รภีร้อนใจไม่น้อย
“หรือคุณหงส์จะไปหาแม่เธอคะ” แล้วป้าเพียงที่ช่วยตามหาก็พูด
