Chapter 5
1731 Words
Chapter 5
Aftermath
Bella Aleja Cion
Umuwi ako na medyo hindi mabigat ang aking damdamin. Math, the mambobola expert has its own unique way on lifting my spirit. He is charmy, funny and a very corny guy. Bonus na lang ang katotohanan na napaka gwapo niya. I cannot deny na pasok siya sa panlasa ko. But Cromford is a very handful guy that I can not easily get rid.
Pagkauwi ko ay may tawag si Mitch. As a courtesy ay sinagot ko ang tawag niya. Bumungad sa akin ang nag-aalala niyang boses.
“Bakit hindi ka man lang nagpaalam sa akin Bella. You should at least send a message to me that you can’t attend the class… you made me worried sick.” Paano ka ba naman, masyadong mabait ang best friend ko. Kaya minsan nakokonsensya na ako dahil feeling ko pinagtataksilan ko siya sa tuwing nakakadama ako ng emosyon sa kanyang boyfriend.
I just made an excuse. “I am really sorry Mitch. Hindi na ako nakapagpaalam kasi sumama na talaga ang pakiramdam ko. I am just resting now and hopefully ay makapasok na ako bukas.” Napaka sinungaling naman Bella. But it is a white lie! Alangan naman na sabihin ko na nagdrama lang ako ng buong afternoon class dahil sa selos na selos ako sa kanilang dalawa?
I can hear her deep sigh from the other line. “Okay, just have enough rest, drink water and medicine. Huwag ka ng mag-boys Bella! No binge watching on Netflix.” I can’t help but to smile. She is like my older sister. Kaya naman magiging masakit din ang desisyon ko na lumayo sa kanya.
Mitch, believe me for this time. It will be the best for us. You will happy with your man. At ako naman sa kabilang banda ay male-lessen ko na ang damage.
Ibinaba ko na ang tawag at saka na humiga sa kama ko. My room is so spacious, same thing with my heart that has no difference how void it is. Kung pwede ko lang i-unlove ang lalaki na iyon in an instant…
Napatayo tuloy ako habang papalapit sa salamin. Looking at my reflection kasabay ng mahinang pagkanta ng kanta ni Taylor Swift na You Belong With Me.
“Been here all along, so why can’t you see, you belong with me, you belong with me.”
Kung gaganda ba ako, may magmamahal na ba sa akin? If magiging babaehan na ba ako, it will be the cue na may manliligaw at magmamahal sa akin sa wakas?
Ako kasi yung bakla na umaasang may magmamahal pa sa akin kahit na walang kolorete sa mukha ko. Walang magarang gamit. I just want to feed my imagination that someone will love me the way I am right now.
Nakatulog na ako sa ganoong pag-iisip… the next day ay gumayak na ako agad. I don’t want to affect my academic because of my stupid emotion. Medyo pangit nga lang na nagsimula ang araw ko. My Taymom is out of the country, and she is not here to cheer me up. But I totally understand naman na.
I dress with our school uniform, sinuot ko na ang eyeglass ko, since hindi ako sanay sa contact lense and I am so irritated using one.
Nang matapos na akong mag-ayos ay sumakay na ako sa kotse. “Tara na manong.” Muwestra ko sa family driver namin.
Agad kong kinuha ang phone ko at saka sinuot ang earphone. I just playes the song My Immortal sa aking Spotify account. I just want to mag feeling senti.
Hindi nga nagtagal ay nakarating na ako sa school. As usual ay bubungad sa akin si Mitch at nasa tabi niya si Cromford na seryoso na namang nakatingin sa akin. Napaiwas ako ng tingin mula sa seryosong binata at ibinaling ang aking atensyon kay Mitch.
He hugged me that made me relief. “Are you feeling better now Bella?” Nag-aalalang tanong niya.
“Yes Mitch, huwag ka ng niyerbyusin diyan. And do not hug me that much. Baka magselos si boyfie mo.” Kunwari ay biro ko kahit naman deep inside ay parang asin ang salita ko na ibinudbod ko ,mismo sa sarili kong sugat.
Tawa naman si Mitch at ibinaling naman ang kanyang tingin sa kanyang kasintahan. Naiinggit ako kasi nandoon ang kinang sa kanilang mata. They are both perfect match in any ways, halatang wala akong binatbat kung kompetisyon lang lahat ito. Matagal na akong talo. So, I decided to give up na nga hindi ba? Because this battle is futile for me.
“Hinding hindi magseselos iyang Hubby ko. He trusted me as much as I trust him. Because trust is the foundation of love, right?” she aforementioned. Pakiramdam ko ay hindi ako mabuting kaibigan. Because what she said leaves a bitter taste on my tongue. Napaka ampalaya naman sis!
Pabiro ko naman na inirapan si Mitch at saka na kami tumuloy papunta sa amin silid. I am the same silent gay… watching them so in love with each other.
Nang makapasok na kami ay binalita na wala ang first subject naming, we both decided na tumambay muna sa student’s park, kaming dalawa ni Mitch.
Habang naglalakad kami ay kinukwento niya ang kanyang ,boyfriend. Siyempre ako naman ay mix emotion on the same time. I am so jealous to her because the person that I love, loves her. Pero masaya na rin ako kasi ang dalawang importanteng tao sa buhay ko ay masaya na. As much as I can, hinding hindi ako magiging kontrabida sa buhay nila. I rather suffer, than ruin their happiness. Ganito ako ka martir. Pwede na ngang idikit sa GomBurZa ang pangalan ko e.
Nang makaupo kami ay sabay naming nilalantakan ang hawak naming shwarma at milktea.
“Cromford love cheese, he hates seafood lalo na ang shrimp, because he is allergic with that. His favorite color is black… at parang magandang iregalo sa kanya sa monthsary naming, anything that is black right Bella?”
Tipid akong ngumiti at tumango. She looks so worried. “Are you okay Bella?”
“Yeah…”
Nagulat naman ako sa sumunod niyang sinabi. “I am sorry Bella. Hindi ko naman sinasadya e.”
Utal at kunot ang noo akong nagtanong. “Sorry para saan?”
“I know your feelings about Cromford, about my boyfriend…”
Para naman akong binuhusan ng malamig na tubig at nag-ice bucket challenge. So matagal na pala niyang alam. Ngayon tuloy ay hindi ko mawari kung ano ba dapat ang maramdaman ko… hindi ko alam kung mahihiya ba ako o masasaktan dahil all this time she knows, but she act like she do not know.
“Noong una ay isinawalang bahala ko lang. I still remember the day noong sinabi mo na may nagugustuhan kang lalaki. But you do not know his name. The way you describe him, match na match sa itsura ni Cromford. I still remember ng ipinakilala kong boyfriend si Cromford sa iyo. Akala ko ay nagmalik mata lang ako ng makita kitang naluluha. I am sorry, because all this time ay nasasaktan ka pala… I am sorry.” I can see her genuine sadness. I embrace her. Wala naman siyang kasalanan. Biktima lang kami ng pag-ibig.
Binigyan ko ito ng isang genuine na ngiti. “Why are you sorry? May ginawa ka bang mali?”
Huminga siya ng malalim. “I do not know Bella, hindi ko alam na all this time ay labis ka ng nasasaktan. I am sorry… if I could just unlove Cromford…”
Hinawakan ko ang kamay ng kaibigan ko. “Mitch look at me…” sabay hawak ko sa kamay niya while she is crying. “Hindi mo kasalanan na ma in love ako sa boyfriend mo. It is no one’s fault Mitch. Masaya na ako kung magiging masaya rin kayo sa huli. I know that I can’t move on soonest, pero kakayanin ko. Basta hayaan mo akong dumistansya muna.” Paliwanag ko, and I am feeling this guilt nang dumaan ang sakit sa mata ng taong parang ate ko na rin kung ituring ko.
“But I do not want to loose you Bella, because you are the only person na masasabi kong totoong kaibigan. A person who does not see me as a queen bee, but a simple girl that has flaws… ayaw kong mawalan ng tulad mo na sa isang kaibigan.” But I can’t. Masasaktan din ako.
“I am sorry Mitch, susubukan kong maka move on ng mabilis, hindi naman ako mawawala sa tabi mo e. I will always be here. Pero kapag moment ninyong dalawa, wala muna ako ha? The wound is still fresh… at iwasan mo muna iyang boyfriend topic.”
She embraced me after our dramatic talk. Kahit papaano ay nabawasan yung bigat na nadarama ko. I do not to keep this as a secret.
“Basta kapag namatay ako Bella, ikaw ang papalit sa posisyon ko sa puso ni Cromford.” Biro niya which I could not see as humor.
Kunot nook o itong hinampas. “Anong pinagsasabi mo Mitch? Walang mamamatay. Magiging ninang pa ako ng mga anak niyo.”
“Thank you bestfriend.”
Bandang hapon ay nag message ako kay Mitch na hindi ako sasabay sa kanya sa pag-uwi. She is a cheerleader, habang basketball player si Cromford. Sabay silang umuuwi madalas, and I can’t still see them on that sweet moment. Ampalaya nga ako hindi ba? Ampalayain siya.
Pero hindi ko alam kung bakit ang kulit ng puso ko. I still watch their game practice, and I need to see them, Mitch and Cromford on their sweet moment which is kind of a knife like stabbing my heart.
At ang bakla, nang hindi ko na kinaya yung ibayong inggit at selos ay umalis na ako sa school gym with a heavy heart and tears on my eyes. I just wish I can change my heart. This is so much torture.
Nagtaka naman ako noong may mag abot naman sa akin ng isang panyo. “Why is this gorgeous creation crying again. Lagi na lang kitang naaabutan na umiiyak.” Natatawa ang boses ng pamilyar a lalaki. The same handsome guy, Math.
“And how many times should I decline your handkerchief? May panyo po ako na sarili. Masyado kong pinapahalagahan ang hygiene ko.” I laugh at him noong bumusangot ang mukha niya na parang nangasim.
“Malinis po ako!” Biro niya na parang defensive. “At dapat lagi kang nakangiti. Mas lalo ka pa pong gumaganda kapag nakangiti.”
hindi ko naman maiwasan na pag-initan ng pisngi sa matatamis na salita ng lalaki. Napaka bolero!
- Writer
