Chapter 4
1530 Words
Chapter 4
Way Back
Bella Aleja Cion
Even though my Taymom pampered me with so much money and every teenagers wishes, even though she spoiled me… I still love the way and the thought of having a much simpler life.
High school ako noon, way back when I don’t mind having no expensive phone, clothes, bag, gadgets. Isa langa ng gusto ko noon, at iyon ay si Cromford. Our first encounter ay noong muntikan na akong ma-hold-up ng mga kawatan. Mabuti at patang hero ako na niligtas niya. He save me on danger at magmula noon ay nagkaroon na ako ng mas malalim na paghanga sa binate, I want to be close to him.
Naging close nga kami, on a very unexpected way. One day, ang best friend forever ko na si Mitch ay sinabi sa akin na mayroon na siyang nobyo… at ipapakilala niya raw ako rito. Of course, dapat lang. para ng magkapatid ng turingan naming sa isat isa.
Pero sadyang mapaglaro ang tadhana, sino ban a mag-aakala na ang boyfriend na ipapakilala niya ay ang lalaking lihim kong minamahal. Just imagine how shock and eventyually devastated I am that time. Sobra akong nasaktan.
Nagpapanggap lang ako na hindi okay. Na masaya ako para sa kanila. Pero ang totoo, sa loob loob ko ay nasasaktan ako. Pero dahil mahal ko ang kaibigan ko, at mukhang masaya rin naman si Cromford. I just let them have their moment at tuuyan na nga ako na nagparaya. Kung saan sila parehong masaya. Even though God knows how hurt I am.
“Bella, your breakfast, galawin mio naman. Is there something that troubling you? Tell me at gagawin naytin ng paraan iyan.” Si Taymom na may nag-aalalang mga mata.
I just gave her a genuine smile at umiling na lang ako. “Don’t bother taymom, I can deal with it. I am not a kid anymore…” Biro ko sa huli habang kinakain ang aking paboritong ham and cheese sandwich.
“Of course anak, dalaga ka na.”
I look much more feminine na ipunagpapasalamat ko kahit na lalaki ang s*x ko. I have softer features, a smooth skin. Iyon nga lang ay hindi ako palaayos. Noong minsan na mag-make up ako ay feeling ko ang daming nakalagay sa mukha ko which I did not like.
And that makes me a nobody on our school. On elite school that we have, physical appearance, influence and money can keep you alive. Para maging parte ka ng chain.
Matapos kong makain ang aking sandwich ay nagpaalam na ako kay Taymom. Sumakay na ako sa fsmily car naming at pumunta na saw akas sa school.
Monday ngayon at siyempre excited akong makita ang kaibigan ko na si Mitch. She
is the current queen bee of our school. Kumbaga siya ang nasa tuktok ng social chain. Himala na naging kaibigan koi to.at ipinagpapasalamat ko na nakilala ko siya.
Magmula kasi noon ay talamak ang pambu-bully sa akin. They did not know that time that we our super rich. At tanging si Mitch lang ang kumaibigan sa tulad ko.
“Omaygash, you are here na!” si Mitch na papatakbong lumapit sa akin habang nasa tabi niya lang ang boyfriend niya. Nag-iwas na lang ako ng tingin mula kay Cromford.
“Good Morning din Mitch, tara na?” Pinagitnaan naming dalawa ni Crom si Mitch. Hindi kasi ako komportable na katabi yung crush ko. Kayo ba? Kasi ako ganoon ako.
Dahil ibang section si Crom ay umalis din ako. Nag goodbye kiss pa silang dalwa na ikinaiwas ko ng tingin. Kasi aminin ko man o hindi ay nasasaktan ako sa tuwing nakikita kosilang sweet. Ayaw ko naming layuan si Mitch dahil siya langa ng natatangi kong kaibigan.
“Nag review k aba Bell?” tanong sa akin ni Mitch. Tuamngo naman ako. Nag-advance reading ako kagabi dahil feeling ko ay may pa-surprise quiz yung matandang babaw naming teacher.
Hindi nga ako nagkamali dahil sa mukhanag pang Civil Examination na test na ibinigay ni Ma’am Dimagiba! Walang patawad talaga si Ma’am! Mabuti at confident ako na almost perfect ako diyan. I am running for Highest honor sa batch namin. I want to make my self and my Taymom proud to me.
Dumating na nga ang break time naming at pumunta na kami sa cafeteria, heto na naman po tayo, another half hour na pasakit. Hindi ko kasi maiwasan na magselos sa sobrsng sweetness nilang dalawa kapg nagsasama sila.
Nandiyan yung magsusubuan sila ng pagkain sa harap ko, mga nakaw na halik ng sandal and pasikretong PDA.
Alam ko naman na kahit saang anggulo ako tumingin ay wala akong karapatan na magselos sa kung ano man meron sa kanilang dalawa e. Ganon talaga at nagmamahalan sila, at ako naman ay may secret feeling kay Crom.
He cantnot see the way I smile whenever he is happy. Ang hirap naman kasing maging bakla. Khit na anong ganda mo. Myroon at mayroon pa ring kakulangan na hinding hindi ko mapupunan. Kahit na magpaopera ako ngayon. Magpalagay ng butas at dibdib.
Namamatay na ako sa inggit. Pero wala akong magawa. Siguro nga ay dapat ko na silang iwasan. Dahil lagi lang akong masasaktan sa tuwing nakikita ko silang magkasama.
Ako nalang ulit ang mag-adjust, at sa bagay naman ay sanay naman akong mag-adjust in a first place. Masasanay ulit akong mag-isa at walang kaibigan.
“Bella, bakit hindi mo ginagalaw ang pagkain mo?” Pansin sa akin ni Cromford that makes me snapped.
Parang maya no sa puso ko na kumikiliti sa boses pa lamang niya. Haynako naman Bella, your love for this guys is a very hopeless case.
Kasi naman, minsan ka na lang magmahal, hindi ka rin niya magawang mahalin. And that damn hurts you Bella…
“Busog pa kasi ako e, un na ako sa inyo ha? May gagawin pa kasi ako.” Hindi ko na sila pinasalita at umalis na ako. I can see the weirded face of Mitch at ganoon din ang reaction ni Crom.
Starting today, I will distant my self to those two kapag magkasama sila. Hindi ko bibiglain yung Friendship Over naming ni Mitch at baka magtaka siya. Wala namn siyang ginawang mali. Hindi rin naman niya nagiong kasalanan na mahalin yung taong mahal ko. Ako lang talaga ang may deperensya sa amin.
Naglakad na ako papalayo sa kanila. Bigla na rin akong tinamad ngayon. I just want to escape the pain, but my heart won’t let me. Iniisip ko na lang n asana bangungot lang lahat ng ito. That everything is a nightmare, at gigising ako na katabi ko si Cromford, he will ebrace and will tell me, that he loves me…
I am so hopeless right? Umaasa ako sa hangin… it won’t happen in damn reality.
Napadpad ako sa school garden, palakad akong lumapit sa sinasabi nilang lumang fountain. Nakailang hulog na ba ako rito? I could not remember anymore. Pero kahit milyon pa ang i-donate ko sa fountain na ito. He wont love me.
I can see my reflection on the water… I am so plain. Malambot lang ako, iyon lang. tapos hindi pa ako babae. Gusto lang naman naming na nasa LGBT community na mahalin. Gusto kong huwaf nang maghangad ng labis. I just want to be contented, but how?
Dahil sa tuwing nakikita ko si Cromford ay para akong tanga na paulit-ulit na nahuhulog sa kanya.
I hate myself from loving him. I love the way he smile, the way he speak, the way on glimpsing at me, the way he move… mahal na mahal ko siya na parang sasabog na ako sa selos. Mahal na mahal ko siya na parang any moment ay mababaliw ako.
“Wipe your tears, hindi nababagay sa tulad mo na ubod ng ganda ang umiyak,” saad ng isang boses. Sa pag angat ko ng tingin ay tumambad sa akin ang isang gwapong lalaki.
He is way taller than me, he got a fair skin, hindi maputi at hindi rin ganoon na kayumanggi. It is a fair many color for a skin tone.
Mapungay ang kanyang mga mata. I like the way his eyes c***k whenever he smile.
“O-Okay…” Pautal na saad ko. Jesus Bella! Hold your heart. Marupok ka talagang bruha ka!
“Mind if I sit beside you?” He asked. Napaka gentleman naman pala ni kuya. So chivalry is not totally dead?
Tumango naman ako. “Sure…” At sa ako umusok para bigyan ito ng espasyo. Hindi ko tuloy maiwasan na malanghap ang mabango niyang amoy. It is mixed of mint and manliness at the outmost level!
“Can I ask for your beautiful name? hindi ko maintindihan kung bakit ang tulad mo na ganyan kaganda ay umiiyak ngayon.” Medyo may katamisan naman pala ang dila mo kuya e ano?
“My name is Bella. I just want to inform you that I am not a girl. And you can now quit being bolero.” He just laugh. Yung tawa na mapapasabay kang ngumiti.
“Bakit mo naman nasabi na nambobola ako?” He asked in disbelief. “And you being not woman makes you not lesser pretty. You are pretty on my eyes.”
“Baka puyat lang iyan kuya?”
“Math is my name, not kuya and not definitely mr Bolero.”
- Writer
