Bella Trilogy 1: Bella can be Wicked (Transgender)

Chapter 13

Chapter 13

Sorrow

Bella Cion

Two days, it’s been two days since I lost a very important person on my life. A sister, a partner in crime, an inspiration, the first person befriend me. I lost her in a snap of finger. Ang bilis ng oras, ang bilis nawala ng liwanag sa kanyang mata.

Without them knowing, I feel like a criminal, a murderer. What Cromford said that day lingers on my mind. Na tama naman siya, kung sana ay hindi ako kinaibigan ni Mitych, she might be breathing right now. Hindi sana siya maagang nawala sa mundong ito.

Can I sleep? No, I can’t… every time I tried to close my eyes. Parang bangungot na hinu-hunt ako. I can’t sleep without suffering with the internal pain. Nagsawa na lang ang mata ko sa kakaiyak. Taymom is also worried on me. I just want to bring back time. I am so weak ang pathetic right now.

On the third day ay nag-insist na akong makalabas sa ospital. Taymom is against with it, he insist that I shall stay here for healing. Pero hindi ko na kayang magtagal dito. Gusto kong makita si Mitch. Kahit sa huling sandali lang sana. I just want to see her. I just want to bid my last goodbye.

Fourth day ng burol ng kaibigan ko ay naghanda na kami ni Taymom at ng mga bodyguard namin para dumating sa lugar kung saan nakalagak ang labi ng kaibigan ko. We are wearing black dresses. Habang nasa biyahe ay hindi ko maiwasan na hindi matulala. I am staring at nothingness, I am feeling numb right now. Lumilipad sa kawalan ang isip ko.

Nang makarating na kami sa lugar, kita ko ang mga bulaklak sa paligid. The mood itself on this place is heavy, nakaitim na kasuotan ang mga tao. At sa dulo mula rito ay ang kabaong ng babaeng nagsakripisyo para sa aming dalawa.

Sariwang sariwa pa ang sugat ng mga alaala ng kahapon. I remembered how we are happy, so happy that day. How she is wishing me a goodluck sa papausbong na nadarama ko kay Math. Sino ba ang makakapagsabi na mapupunta sa isang trahedya ang araw na iyon.

Nakatingin ako sa naka-frame na picture ni Mitch sa tabi ng kanyang lagakan, naluluha ako habang mabagal na naglalakad. Pero ang hindi ko inaasahan ay ang galit na sumugod ang mama ni Mitch sa akin at saka ako sinampal dahilan para mapabaling pakaliwa ang mukha ko.

The stinging pain is not even proportionally equal to a mother’s pain who lost her daughter. Ako na lang ang iintindi. This is nothing equal to her torments.

“Ang kapal naman ng mukha mo na magpakita ka rito! After what you have done! You are the very reason kung bakit ako nawalan ng anak. Sana ikaw na lang iyon!” She breakdown while she is on the arms of a husband.

Kung hindi lang pumagitna ang mga guard ay madadagdagan pa ang pasa ko. Pero handa akong saluhin lahat ng iyon. Kasi kulang pa lahat ng sugat at peklat na meron ako, hindi matutumbasan ng bagay na nawala sa kanila.

Matapang na humarap ako sa kanila. Dahil sa oras na ito, hindi ko na kaya pa. I cannot hold these words from my suffering.

“Kung pwede lang po. If I can exchange myself to your daughter I am willing to do it! Nawalan din po ako, hindi ko rin po ginusto ang nangyari. Do you think I am happy that I lost the only person who understand me, stand with me and fought on my side all this time!? Masakit din po ito para sa akin. I know that I can’t measure your pain. Pero nandito po ako para makiramay…” Naiiyak na lang na sabi ko habang hindi maiwasan na hindi mapakawalan ang mga luha sa aking mga mata.

“Wala kang karapatan na magdalamhati, dahil ikaw ang dahilan ng LAHAT NG ITO!” She acted to slap me again ng pigilan na siya ni Taymom.

“Mapapatawad kita sa unang pagdapo ng palad mo sa mukha ng anak ko. But the second one is never been forgivable. Touch my daughter and I will ensure na lulubog sa kangkungan ang kompanya ninyo. No one shall mess with a Cion.” Banta ni Taymom at saka na kami umalis.

Nahagip pa ng mga mata ko ang nagngingitngit na tingin ni Cromford na nasa burol din ng araw na iyon.

Ni hindi ko man lang nasilayan yung kaibigan ko sa huling pagkakataon. Kaya umuwi na lang ako ng bigo. At kinabukasan ay nabalitaan ko na lang na nilibing na si Mitch. Sa isang kisap mata, nawalan ako ng importanteng tao sa buhay ko.

I mourn for days and nights. I can’t normally eat or sleep. Madalas ay binabangungot pa rin ako at walang gana sa tuwing kakain. I also visited the grave of Mitch. I asked for her forgiveness, I wish that I am the one on her place.

Isang araw ay may hindi ako inaasahan na bumisita sa akin. It is no other than Math. He wears a casual shirt and attire. Ang balita ko ay galling ito sa isang seminar sa ibang bansa at ngayon lang siya nakauwi. He is as handsome as a bright sunshine, na kahit papaano ay naging dahilan upang bumuti ang nadarama ko. On some point ay kumalma ng kaunti ang puso ko. Not like from few days na parang araw-araw ay nanghihina ako.

We walk towards our gazebo na nasa malaking garden ni Taymom. I ordered one our servant na magdala ng aming miryenda, and after they prepared some muffins and tea ay iniwan na nila kami for privacy. At nasanay na sila na ganito ako kailap sa loob ng ilang araw na.

“Ang putla mo na Bella, nangingitim na rin ang paligid ng mga mata mo. If kaya mo, take some rest at kumain ka na ng mabuti. Your Taymom, nag-aalala na siya sa iyo. Kami nag-aalala na kami sa iyo.” Alam kong sinsero ang pagkakasabi niya. I siled.

“I know, but whenever I want to rest. That incident hunted me, it will hunt me for eternity I guess. Para akong laging binabangungot sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata,” at tuluyan ko na nga na binuhos ang lahat ng pinipigilan kong sama ng loob. I am so freaking helpless.

I cried heavily on his shoulder. Parang hindi mauubusan ng iluluha ang mga mata ko. Mas masakit pa ang mawalan ng kaibigan kaysa sa traydorin ka ng itinuturing mo na kaibigan.

“We know it is not easy and will not ever be an easy task para matanggap mo sa sarili mo ang nangyari Bella. Pero sa tingin mo ba gugustuhin ni Mitch na maging miserable ka sa isang bagay na hindi naman natin saklaw. I know it is beyond traumatic Bell. Pero matuto ka sanang magpatawad, forgive yourself…” payo niya. Doon ay nahimasmasan naman na ako.

“Thank you Math, hindi mo alam kung gaano kalaking tulong ang mga saita mo… tama ka, all I have to do is to accomplish whatever she said. Gagawin ko yung huling habilin niya, hindi ko siya bibiguin Math…” iyon ang sinabi ko sa kanya, he looks puzzled.

“Anong pabor naman iyon Bella, do you mind if I asked?” tanong niya. Napakagwapong tsismoso.

“Bago tuluyan niyang ibinangga ang sasakyan, Mitch asked me if I can take care of Cromford. Hinabilinan niya ako na ako na ang bahala sa kanyang iiwan na kasintahn. And I will do that, for her sake.” Hindi ko alam pero nakita kiong lumungkot ang mga mata ni Math.

“I see, ganoon mo pala kamahal talaga yung pinsan ko ano?” I don’t know what to say anymore. Yes, I like Cromford. Pero hindi ko na maitatanggi na nalagpasan na ni Math iyon.

But destiny do not want me to get out of that grip. Dahil kailangan na mangibabaw yung pakiramdam ko na dapat kong gawin sa ipinangako ko kay Mitch.

Kahit mabigat man ay um-oo ako sa tanong ni Math. Ayaw kong isipin na nasasaktan din siya, ayaw kong isipin n na-reject ko siya. Naging masaya naman ang pag-uusap naming ni Math. Hanggang sa hindi ko mawari kung ano ang mararamdaman ko ng mablitaan ko iyon, isang lingo matapos ang huling pag-uusap naming ni Math.