Bella Trilogy 1: Bella can be Wicked (Transgender)

Chapter 12

Chapter 12

Death

Bella Cion.

Ang bilis ng lahat ng nangyari. Mitch avoided the rushing speed of the car, and instead ay ibinangga niya na lamang ang sasakyan sa isang poste. I can feel the impact of the car, mabuti at nandiyan ang air-bag na sumalo sa lahat ng pressure na dapat ay tatami sa akin. But I still feel the dizziness na lumulukob sa isip ko.

Nagising na lang ako na parang mainit. The car is engulfing by the flame. Nayupi ang harap ng sasakyan banda sa driver seat, binuksan ko naman ang pinto ng sasakyan na malapit sa akin at pilit na iniaalis doon sa pweso ni Mitch. Pero nakaipit ang paa niya. I tried to seek for help pero walang ni isang sasakyan sa daan. Gabi na rin.

“Mitch tara na… kapit ka lang.” Naiiyak na kinakabahan na ako. I tried my best para tulungan siya. My phone is not working at tila basag na ito.

“I c-can’t, baka siguro oras ko na.” She tried to enlighten the mood by joking pero lalo lang lumakas ang iyak ko.

“Ayaw ko, hindi kita iiwan dito… Mitch naman, kumapit ka! I cannot afford to loose you!” Parang maninikip sa sakit ang dibdib ko. I am struggling to breath and to compose my self, but here she are. She is still smiling na parang tinanggap niya na lang lahat.

She held my hand at saka ako tinulak.

“Live Bella… you see those star? Nando-Nandoon lang ako at babantayan ko kayo. P-Please, ikaw na ang bahala kay Cromford. Tell him I am sorry to not keeping up my promise.” Naiiyak lang ako na umiiling sa kanya.

And I thought I saw the time stopping for a moment when I saw her closing her eyes, and giving up, like I was seeing his life line flattening. Namanhid ang utak ko.

Sa buong oras, maski sa pag responde ng ambulance, Mitch was dead on the spot. I damn lost my bestfriend. At kahit ilang beses kong sampalin ang sarili ko sa labas ng pinto kung saan siya nakalagak. Hindi pa rin ako magising gising sa bangungot na ito.

Ilang ulit kong sinisi ang sarili ko. Na sana ay hindi nangyari ito kung hindi lang ang nag-aya na umalis. Gustong-gusto ko na sumigaw s sakit na nadarama ko.

Nakita ko ang mga magulang ni Mitch, they are running towards me. And I saw my self being slapped by Mrs Romero habang pinipigilan siya ng asawa niya na may nanlilisik din na tingin sa akin.

“What have you done with my daughter!? Nagtiwala ako na ayos lang siya sa kamay ng tulad mong salot! Nasaan ang anak kong punyeta ka!” Umiiyak na iskandalo ni tita. Nakatulala lang ako habang nadarama ko pa rin ang p*******t ng isang ina na nawalan ng anak, at ibinubuhos niya lahat ng sisi at sakit sa akin.

And I am willing to accept her rage, their rage. Dahil kung hindi ako kinaibigan ni Mitch ay hindi mangyayari lahat ng ito. I am such an unfortunate and unlucky being. Pakiramdam ko sa oras na ito ay sinalo ko na lahat ng kamalasan sa mundo at nadamay pa ang nag-iisa kong kaibigan.

For a moment, I just thought that I got deaf. Nakakabingi yung sakit at lungkot na nararanasan ko ngayon. I am sweating, bleeding and hurt. But the external pain is much worse and painful.

Narinig ko na lang ang iyak ng mag-asawa sa isang banda ng sabihin ng isang nurse na wala ng buhay ang anak nila- ang kaibigan ko. I am so scared to face them. Sa sobrang dami kong iniisip ay nadama ko na lang na nilalamon na ako ng panghihina. I greeted by darkness, and wishful that everything was only a bad dream.

But I am so disappointed to be awakened on the same ceiling of the ospital. The undesirable smell, and the loneliness of the white painted wall. Again, I mourned and tears fell from my eyes. I am so much angry to myself. Sising-sisi na ako.

I see my Taymom rushing to my room with still wearing his business attire. The fear and worry is painter on his face.

I can still feel the sickening pain on my body. Sa kada pagkakataon na hihinga ako ay tila may humahampas na bato sa katawan ko.

"What happened? Saan ba kayo nagpupunta? Are you okay Bella? Oh gosh, nagasgasan at nasugatan ka."

Pero walang mas sasakit pa sa reyalidad na wala na ang kaibigan ko. Agad akong napahagulgol. Hindi ko matanggap, ayaw tanggapin ng katawan at isipan ko.

"Taymom, w-wala na po si Mitch. She lost, we lost her, I lost her." Napatakip sa bibig si Taymom at hindi rin makapaniwala sa sinabi ko. "Taymom, it is my fault. Ako dapat ang namatay."

"Are you out of mind Bella?! How could you say that. Ano na lang ang mangyayari kung iiwan mo ako?! Everything happened for a reason." Alam ko na pinapatahan lang ako ni Taymom. Stress na stress na ako. Hindi mapakali... Dumagdag pa ang tao na pumasok sa kwarto ng ospital na ito.

" Damn it. It's your fault!" Pasugod na lumapit sa akin si Cromford. Anger is evident on his eyes. Para siyang mabangis na hayop na hayok na hayok na patayin ako any minute.

Kung hindi lang siya napigilan ng mga body guard ni Taymom ay marahil ay nakabulagta na ako.

" Hijo! What the hell are you doing! Ilabas niyo iyan Tom and Jacky..." utos ni Taymom sa dalawang guard.

"Kasalanan niyang bakla at salot mong anak kung bakit namatay ang girlfriend ko! He is supposedly died! Not her, not my girlfriend!" Raged by Cromford. Nakakamanhid na lang. Sobrang nasasaktan ako. Pero totoo naman hindi ba? Ako dapat ang namatay. Ako dapat. Hindi yung kaibigan ko...

" Magdahan dahan ka sa sinasabi mo mr? Do you know who are you talking with. You are wishing my daughter to die? Gusto mo bang masira na ng tuluyan ang kinabukasan mo?" Pagbabanta ni Taymom. And I know that he is angry right now also.

"Magbabayad siya! This will not happen if he just don't befriended my love. Malas siya sa buhay!"