Bella Trilogy 1: Bella can be Wicked (Transgender)

Chapter 11

Chapter 11

Bella Cion

Matapos ng kasiyahan bandang five na ng hapon ay nagpaalam na kami sa mga bata. I, Math and the twin brothers promise to the kids na dadalaw kaming muli rito 'pag balik. We will spend another day with them to play again. Just like how we escaped from a moment to this world whenever na kalaro naming ang mga bata, feeling ko ay bumabalik din ako sa pagkabata.

Stats and Gebra are now sleeping on the backseat. They must be really tired from playing all day. They look cute together. Kung hindi ko sila titingnan ng maayos ay para silang pinagbiyak na bunga. The only sign ng isa ay Stat is more paler on terms of skin tone at mas matangkad at medyo may pagkamoreno naman si Gebra na halos kita rin iyon sa skin tone ni Math. Tita Elisse is a morena girl, while their late father is obviously a white guy.

Napasandal ako sa seat ng car habang humihinga ng malalim. I heard my devilishly handsome driver chuckled while napapailing pa.

“Anong nakakatawa?” Mataray na tanong ko sa kanya while closing my eyes. My body’s aching and I am so tired.

“Ang lalim kasi ng hugot mo sa hangin.” Biro niya pa. bakit ba? Mabango naman bibig ko a!

Hindi ko na lang siya kinibo. I am too lazy to speak. At tulad ng kambal na magkapatid sa likod ay hindi ko na rin maiwasan na mapapikit.

I just found myself on a middle of a road, at sa tabi ko ay may isang nakataob na sasakyan. I am so mortified ng makita ko na nakadagan ang nag-aapoy na sasakyan kay Mitch. My breath is hitching from fear. I am trying to save him. Giving all of my strength to help her, Mitch, but my help is futile. I am shouting…

“Tulong! Tulungan niyo po kami!” Naiiyak at namamaos na sigaw ko. But no one came, the road is empty and the sky is getting darker. Mas lalong lumakas ang apoy.

“M-Mitch hold on, please…” Naiiyak kong pakiusap sa kaibigan ko.

She smiled weakly. “I-I am sorry Bella, hindi ko na kaya. Ikaw na ang bahala sa boyfriend ko. Take care of him.” The last thing she said, before waking up from this nightmare.

Yinuyugyog na pala ako ni Math. Madilim na sa labas ng bintana ng sasakyan. I am sweating in beads habang hinahabol ko ang aking paghinga. I am so scared, I just found myself crying from so much fear. Yinakap naman ako ni Math na katabi ko lang at this moment.

“It is just a bad dream. Tahan na Bella,” Pagpapatahan sa akin ni Math. I stayed on his arms for about a minute bago tuluyang kumalma.

Pinunasan ko muna ang luha at saka ako tumawa. “Sorry for that…” Nahihiya na sabi ko sa kanya. Mabuti at hindi ko nagising ang kambal na tulog pa rin.

Bumaba na ako sa sasakyan dahil nandito na pala ako sa harap ng house naming. I insist na gabi na at kailangan na niyang iuwi ang kambal. He said na magkita na lang kami bukas. I agreed while smiling.

“Ingat kayo sa byahe ha?” aniko kay Math.

“Siyempre naman, pakakasalan mo pa ako.” Pilyong sabi niya na may naglalarong ngiti sa labi.

Bwisit ko naman siyang sininghalan habang namumula ang mga pisngi ko. I just watch him drive away bago pumasok sa loob. Taymom is already out of town for another business matters. So I am alone again on this house.

Hindi na ako nag-dinner at saka na ako dumiretso sa kwarto ko to have my night rituals. I have my half bath sa aking bathtub. Habang nasa kalagitnaan ng pagbababad sa maligamgam at scented na tubig ay hindi ko maiwasang isipin ang panaginip na iyon. Honestly, it scared the s**t out of me. Hindi na ako natutuwa sa totoo lang. Maybe it is just my conscience na bumubalabog sa akin. It will never happen. I don’t want to cause any harm to anyone especially to Mitch just to claim my feelings.

Tinapos ko na ang pagha-halfbath ko para makapagbihis na sa aking pangtulog… This day is fun yet exhausting. Bukas ay may pasok na naman ako. And just the same plan. Iiwasan ko na sila para ikakatahimik ng lahat.

Morning gave me a smile from a text that Math left for me. He said. ‘Good morning sleeping beauty. Kita tayo mamayang break XOXO’.

And damn, I silently squealed from his text. What’s with the XOXO? And does he discreetly asking for a date? Just the thought of it makes me blush. At dahil doon ay excited akong nagbihis at umalis. Mas maaga as usual para hindi ko maabutan na naghihintay sa akin sa gate ang magnobyo at nobya.

Nakakasanay na rin na mag-isa. Nasasanay na wala yung presence ng kaibigan ko. Alam ko naman na aalagaan ni Cromford ng maigi ang kaibigan ko. I am still on my healing. And Math is genuinely a big help to me. For heaven knows, kaunting kembot na lang ay limot ko na si Cromford. Just a little more time.

Frequently ay hindi ko na naiisip si Cromford dahil effective yung pag-iwas ko sa kanila. Minsan ay nahuhuli ko na malungkot na nakatitig sa akin ang kaibigan ko. And nakaka konsensya yun sa totoo lang. It also bugs me. At si Cromford din ay madalas kong mahuli na nakatitig sa akin at may ipinupukol na masamang tingin. Kahit wala naman akong ginagawa na masama.

Dumaan ang dalawang linggo na tila nasanay na ako na wala sa tabi ko si Mitch. Yung lahat ng pangungulila ko ay pinunan ni Math. He is there on my downfall and happy moment. He never leaves my side.

One Saturday morning came, habang nagta-tsaa ako sa rose garden ng manor naming ay in-inform ako ng aming mayordoma na may bisita ako. At nagulat namn ako ng makitang si Mitch pala iyon. She is patiently waiting on the living room while sitting on our sofa. Bigla naman akong nilukob ng ‘di malaman na kaba at guilt.

She looks peaceful while looking on our picture nan naka-frame sa isang tabi. Her hair is is braided, making her much simpler looking na ikinabagay naman niya.

Humugot na ako ng lakas ng loob nang malapitan ko na siya. “M-Mitch…” garalgal na tawag ko sa kanya.

Yinakap niya lang ako at naramdaman ko na namasa na ang damit ko. She is silently crying na hindi ko alam pero nahawa na rin ako sa kanyang pag-iyak.

“B-Bakit ka ba umiiyak? Napapaiyak na rin tuloy ako…” At saka kami sabay na natawa.

“Ikaw kasi e…” She replied sobbing too.

Pumunta kami sa tabi ng rose garden at nag-usap. Nagkalinawan na rin kami and she felt guilty ng nalaman niya ang komprontasyon naming ng boyfriend niya.

“Ayos na iyon ano ka ba… blessing in disguise din ang ginawa ni Cromford. Kasi kita mo naman, halos wala akong alam mo na, nararamdaman para sa kanya.” Nakahinga naman ako ng maluwag. Dahil hindi ako nautal o nailing ng sabihin iyon sa kanya.

Pilya naman siyang ngumiti. “I see, dahil ba iyon kay Math.”

Just the sim]ple things of hearing that name makes me blush. Nag-iinit na parang ewan ang pisngi ko. I honestly nodded. She just squealed at saka pa ako yinugyog.

“Bagay kayo kamo. I can see that invisible spark between the both of you…” Tila kinikilig pa siya kaysa sa akin.

Hindi ko naman maiwasan maikwento lahat ng ganap sa pagitan naming ni Math at ang kanyang family. She looks very interested and genuinely happy sa mga ikinukwento ko. She hugged me again habang malalim at payapa na humihinga.

“I am so happy for you, masaya na rin ako na nagkabati na tayo. I can’t stand na hindi tayo nag-uusap Bella. I miss my best girl. At suportado kita sa kung anong mayroon sa inyo ni Math,” aniya na may masayang ngiti.

So I announce this day as our girls bonding time. We take our selca at saka pa namin ito ipino-post on our social media account. Nag-react ng puso ang magpinsan na si Math at Cromford sa aming mga picture.

Nag-swimming kami sa infinity pool and no boys for this day muna. Postpone ang pagbisita sa akin ni Math, and he understand naman why. Matapos naming magbabad at magbihis ay sinamahan naman akong maggala ni Mitch.

Pumayag naman siya at siya na mismo ang nagdrive papunta sa hepa-lane kung saan kami nagde-date lagi ni Math. Noong nakarating nga kami ni Mitch sa kainan ay hindi siya makapaniwala na kumakain ako ng ganito. I introduce to her this delicacies. Okay lang naman na kumakain ng ganito paminsan minsan ano.

We also seated near the seaside at kita naming ang magandang paglubog ng araw. The wind is blowing softly on our skin. Napakasaya ng araw na ito… naiisip ko na everything happens for a reason. Na worth it yung panandalian na paglayo ko. Kasi para sa amin talaga iyon, and more importantly ay para sa akin na rin. Kasi alam ko na hindi ako affected sa kanila.

Nabaling na yung nadarama ko kay Math. At ang sarap sa feeling na para na rin akong nakalaya sa wakas. I realize na tama lang yung desisyon ko…

“Salamat Bella…” Biglang sabi na lang ng babae na katabi ko. Mitch, while looking on the sea, with serenity on her eyes.

Hinawakan ko naman ang kamay niya. She is like my sister, My sword and shield. On her kindness, she just deserved to love and be loved. Panalangin ko na lang na maging lubusan ng masaya ang pagsasama nilang dalawa ni Cromford. Because finally, napalaya ko na rin ang sarili ko.

Past five na ng hapon and we decided to go home. She insist na ihatid ako kahit sabi ko ay magpapahatid na lang ako sa aking driver. We are just happy singing along to the song on the stereo. Pero bigla naman akong pinagsuot ng seatbelt ni Mitch na parang kinakabahan siya.

“Hindi umaandar ang break ng sasakyan.” She dropped the bomb and I paled on instant.

I just remember my nightmare. Ganitong ganito rin… I silently pray that we overcome this. Pero hindi ko alam na nakapag desisyon n si Mitch. She already decided to lessen the damage. And sacrifice…