Chapter 7
1650 Words
Chapter 7
Loving him more
Bella Alleja Cion
Nakinig lang ako kay Math. What he tells me is far more than on what I have expected. Lahat ata ng ibang cons niya na nasa utak ko ay nawala nang tuluyan na siyang mag kwento.
“Panganay ako sa tatlong magkakapatid, I have twin sibling Stats and Gebra, my dad loves mathematics and my mom is a Mathematics teacher. Kapatid ni daddy ang tatay ni Cromford. Bago mapanganak ang kambal ay namatay si daddy sa isang malagim na aksidente,” kwento niya na ikina tahimik ko.
Math is smiling, but I just know that sadness still lingers on the corner of his eyes. Inalo ko naman siya while touching his back on a comforting manner. “I am sorry for that,” sabi ko na lang.
I know how to grow without a father. Kasi naman bunga lang ako ng pamimikot, and although I have grown on a single mother na lesbian, which is so bless for me. Mayroon pa ring kulang sa puso ko na hindi ko kayang tuluyan na mabura. It is still there, the hole.
“Nah,” aniya. “Matagal na rin naman iyon. Although dahil doon ay nawala na ng tuluyan ang company namin. Tito, father of Cromford still help us. Ako naman ay tumutulong sa pamamagitan ng pagsa-sideline ko sa isang architectural firm para makatulong financially. Pero masaya pa rin ako. Malawak pa ang pangarap ko.”
Nakakahanga naman pala ang gunggong na ito. Masipag, pogi at mabait. Aba, napaka swerte naman ng makakatuluyan niya. And I wish all the best for this guy, who has a great heart.
“If, kung may maitutulong ako. Do not hesitate to ask, I am also here, just the way you help me Math.” Sinsero na sabi ko sa kanya.
“Hirap talagang maging pogi. Tingnan mo Bella, halatadong may crush ka na sa akin e.” Aba, mas lumakas ata ang hangin ngayon ah!
“Hirap talaga kapag iyang kabuangan umaakyat na sa utak natin.” Biro ko rin na pabalik.
Umiiling na lang siya na nakangiti. “Tara at hatid na kita, dumidilim na at baka hinahanap ka na sa inyo.” Kaya naman nagpasya na kami na maglakad papunta sa sasakyan ni Math kung saan man namin ipinarada.
Halos limot ko na ang lungkot dahil sa kakulitan ni Math. He is a genuine and natural happy pill. Yung tipong mahahawa ka sa kakangiti niya. He would not allow his dear friend to feel so down.
Akala ko ay tipikal na lalaki siya. But he is a boyfriend material, a total husband material na rin ata. Walang duda…
Nang pumarada na ang sasakyan sa harap ng mansion namin ay hindi maisara ang bibig ng gwapong driver ko.
“Bahay ba ito o mansion? Hindi ko alam na literal ka pala na prinsesa Bella.” Sabi ng gunggong na para kumikinang ang mata niya. “Nakakahiya naman pumasok sa loob, parang hindi bagay ang luma kong sasakyan diyan sa loob.” Dagdag pa niya.
“Ano ka ba, huwag mo ngang isipin iyan. Feel at home!”
Pinapasok na namin ang sasakyan sa loob ng parking lot. At parang bata na inaaliw ni Math ang sarili niya sa kakatingin niya sa mga sasakyan na koleksyon ni Taymom. My Taymom loves spending money and investing on different variety of cars, at mukhang fan din ng car si Math base sa kanyang reaction.
“Ang yaman niyo talaga. Ang dami ninyong sasakyan. Baka mamatay na ako hindi pa ako makabili sa tatlong kotse na nasa koleksyon niyo.” Loko talaga ito.
“My parent loves collecting cars, habit niya iyon lalo na kapag napapadpad ito sa Europe para sa mga business meeting niya.” Paliwanag ko nman. “Tara at pasok ka muna, may ibibigay ako.”
Pabiro namang yinakap ng gunggong ang katawan niya na parang takot na takot siya.
“Hala Bella, virgin pa ako.” Bulalas nito na ikinanganga ko.
“SIraulo ka talaga kamo! Tara na nga.”
So I decided na magpaluto ng mga dishes sa personal chef ko. I let I mean, pinilit ko na rito na mag dinner si Math at saka ko pa siya ipinang balot o tabi, para may pasalubong siya sa mother at kapatid niya.
Kamot noo ko siyang iginaya sa parking lot habang hawak niya ang dalawang malaking plastic na may lamang ibat ibang klase ng putahe. I think those are, Thai, Japanese at some Italian food.
Kamot noo naman si Math. “Nakakahiya naman, sana hindi ka na nag abala Bella. Fishball lang nilibre ko, ako isang buong buffet,” aniya.
I just roll my eyes heavenly wards. “Don’t. Parang friends na kita. And it is nothing. Pabigay iyan kay Tita at sa mga kapatid mo. I am looking forward to meet them also. Base sa mga kwento mo, you have a lovely family. And if you do not mind, I want to meet them also.”
Ngumiti naman ng pagka gwapo gwapo ang lalaki. “Matutuwa sila na makilala ka Bella.”
Then we bid goodbye, masaya ako kasi may tao na naman akong nakilala na tila tanggap kung ano ako. Just the simple acceptance and initiating to be my friend is so over whelming.
Kinabukasan ay nag message sa akin si Mitch that she can’t attend the morning classes. At mukhang lonely na naman ako buong maghapon. But on the other side ay sanay naman ako.
Ang nakakapagtaka lamang ay nang makita ko na naghihintay sa tabi ng gate ng school si Cromford na may seryosong tingin sa akin. Akma ko siyang lalampasan ng lapitan niya ako. Bakit nandito na siya? Masyado pang maaga at wala pa halos na estudyante na pumapasok.
Habang papalapit siya sa akin ay hindi ko maiwasan na makadama ng kakaibang kaba at kiliti sa aking katawan.
Nang tuluyan na nga siyang makalapit ay tila mas gusto pa niyang mag usap kami sa mas pribadong lugar sa hindi malamang dahailan. And heaven knows how nervous I am at this moment.
If he will just ask about my bestfriend Mitch ay siguro naman, pwede kaming mag-usap in public.
"Let's talk, somewhere private."
At nakarating nga kami sa school botanical garden. May isang janior lang na nagwawalis pero malayo lang kami. Aside from that, wala na halos na tao rito.
"Mitch confessed on me." Mas lalong bumilis ang pintig ng puso ko. It is like the thumping sound of my heard might explode my ears in a second.
"A-Anong pinagsasabi mo?" Sana ay makalusot itong maang maangan na arte ko. This alone talk does not helping at all!
He smirked. "You like me, and my girlfriend feels you are avoiding her because of what you feel... Best friend mo si Mitch. She is hurting because if you distancing." Wait ha? Bakit parang ako na naman ang may kasalanan? I just can't find my voice but I want to knock some sense with this guys!
"Okay. Know that you know, wala nang sense kung ide-deny ko ito lahat. Yes, Cromford I love you and I am distancing myself because I am hurting too. Masama ba iyon? All I want was a peace of mind and a time for healing. Nothing more. I would not beg for your love. Ang gusto ko lang ay mabigyan ako ng oras para maka move on." Para akong hiningal sa dami ng sinabi ko. But look at this guy! Ni walang nagbago sa ekspresyon niya!
"Why me Bella? I can't love you back. You are gay and I am straight?" nagtatakang tanong niya.
Mapait akong ngumiti. "Ikaw? Natanong mo na ba sa sarili mo kung bakit mahal mo ang best friend ko?" He looks puzzled. "Hindi ba at hindi mo rin alam kung bakit? I just find my self stupidly falling in love with someone like you. And I feel sorry to my self too..."
"Is it the day that I saved you." Ang tinutukoy niya ay ang araw na akma niya sana akong ililigtas. I never though na ang kapalit nito ay ang panghabang buhay na bigat sa puso ko. The pain seems eternal.
"Wala na rin namang kwenta kung sasabihin kong oo. Please, if iyon lang ang sasabihin mo. I want to excuse my self."
"Stay away from my cousin." Sa boses na may pagbabanta ay sinambit niya ito.
Kunit ang noo ko siyang binalingan ng tingin. For rea? Really Cromford?!
"Why should I do that? And why can't you mind your own business?! My friendship to your cousin is none of your concern." I don't know, because the way he smiles on a sarcastic way irritates me now.
"Of course it is my concern! Pinsan ko iyon. What if you are using him in so many way. Like you want to be close to me or make him rebound. Math is clueless about gays."
Tila uminit ang ulo ko sa gustong puntahan ng mga sinasabi niya sa totoo lang.
"Wala ka sa posisyon para paratangan ako Cromford Mahal lang kita, pero hindi ikaw ang Diyos para manghusga! Bakla ako pero hindi ako desperada. I never know na ganyan kababa ang tingin mo sa akin. Never talk to me again! Kayo ng kaibigan ko," sigaw ko sa labis na galit. Naiiyak ako sa galit at bigat ng nadarama ko. Bakit kailangan pang sabihin ni Mitch?! Akala ko ba ay nag usap na kami ng maayos?!
Buong oras ng morning class ay malalim ang lipad ng utak ko. At kahit ng pumasok si Mitch sa afternoon class namin ay hindi ko siya pinansin, bagay na ikinalungkot niya. Pero sana nag isip muna siya bago nag desisyon na isumbong lahat sa boyfriend niya!
Itinuring ko pa naman siyang kapatid. Ang mas mahirap sa mga tao ngayon. They can't think twice before making a decision!
At ang naranasan ko pa ay hindi katanggap tanggap. The way na kausapin ako ni Cromford. He looks disgusted, he looks like I made a taboo or a crime!
Nanginginig ang laman ko. I am so disappointed. I am so betrayed. I want to lift my spirit.
- Writer
