Napabuntong-hininga ako habang sinusundan siya palabas ng opisina.
Pagdating namin sa sala, bumungad agad sa amin ang tatlong lalaking nakasuot ng pormal na itim na amerikana. Sa gitna nila ay isang babaeng kilalang-kilala ko na ang malamig na mga matang minsang sumukat sa akin na parang isa lang akong bagay sa isang transaksiyon.
Si, Andrea.
Maayos ang postura niya, perpekto ang ayos ng buhok, at ang mga labi niyang bahagyang nakangiti ay walang bahid ng init.
“Hindi ba’t masyado namang maaga para sa ganitong pagbisita? ” malamig na tanong ni Theo.
“May mga bagay na hindi puwedeng ipagpaliban,” sagot ni Andrea. “Lalo na kung may kinalaman sa reputasyon ng kumpanya.”
Naroon na naman ang salitang iyon.
Reputation.
Parang mas mahalaga pa iyon kaysa sa anumang tao sa loob ng bahay na
