Victoria’s POV
Hindi ko alam kung tulog ba talaga ako o nagpapanggap lamang.
Ramdam ko ang bigat ng mga talukap ko, ngunit mas mabigat ang isip ko. Kahit nakapikit ako, dama ko ang presensya ni Theo sa loob ng silid, ang maingat niyang paghinga, at ang marahang paggalaw ng sofa tuwing kumikilos siya. Parang bawat hibla ng hangin ay may dalang alaala ng mga salitang binitiwan niya.
Mahal kita.
Napakadaling sabihin. Napakahirap paniwalaan.
Marahan kong iminulat ang mga mata ko. Madilim na sa labas ng bintana ng ospital. Tanging malamlam na ilaw mula sa hallway ang pumapasok sa loob ng silid. Nakaupo pa rin siya sa sofa, nakayuko, tila malalim ang iniisip.
Hindi ko maintindihan kung bakit mas lalo akong nasasaktan sa tuwing nakikita ko siyang ganoon.
Kung totoo ang lahat ng sinasabi ni
