บทที่ 13 ผู้ช่วยเลขาคนใหม่ 2
จารวียืนมองกุญแจรถที่ถูกส่งมาเมื่อถึงเวลาพักเที่ยงตามที่เควินบอกเอาไว้ ปกติแล้วเขาจะมีคนขับรถเป็นของตนเอง หากแต่วันนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
“อะไรหรือคะ”
“กุญแจรถไง คุณคงไม่เห็นเป็นสร้อยเพชรหรอกใช่มั้ย”
คำตอบยียวนกวนประสาททำเอาหล่อนแทบจะแยกเขี้ยวใส่เขา แต่ก็ต้องปั้นหน้ายิ้มต่อไปในฐานะพนักงานกินเงินเดือน ที่ยังต้องพึ่งพาบริษัทของเขาอยู่
ขนาดทำงานวันแรกก็เล่นเอาแทบเป็นประสาท....
“แล้วการที่ท่านประธานส่งกุญแจรถให้ดิฉันแบบนี้ ต้องการให้ทำอะไรหรือคะ”
“คุณต้องเป็นคนขับรถให้ผม ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี ผมเลยจะเลิกจ้างคนขับรถชั่วคราวเพื่อประหยัดเงินในกระเป๋า เพราะงั้น…คุณต้องทำหน้าที่นั้นแทน”
“คะ?!”
เธอร้องเสียงหลงทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าของอีกฝ่าย ก่อนเขาจะส่งกุญแจรถมาให้ด้วยวิธีการโยน หญิงสาวรีบยกมือรับเอาไว้ โชคดีแค่ไหนแล้วที่มันไม่โดนหน้าสวย ๆ
