Spirits Of Forgotten Love (SPG)

Mga Nawalang Koneksyon

CHAPTER 2

Miguel's POV

Pagkatapos ng mahabang araw, tumambay kami ni Kara sa café niya. Hindi ko maiwasang mapangiti habang iniinom ko ang kape niyang alok. Simple lang ang lugar—maliit na café na may mga rustic na mesa at upuan, may halong amoy ng bagong luto at aroma ng kape. Pakiramdam ko, para akong bumalik sa nakaraan. Iyon nga lang, mas kalmado na ngayon.

"Masarap," sabi ko habang nilalagok ang kape. "Iba talaga kapag ikaw ang nagtitimpla."

"Salamat, Miguel," sagot ni Kara, ngumiti. "Buti na lang at nakadalaw ka. Hindi ko inaasahan na makikita pa kita, lalo na’t busy ka sa mga misyon mo."

Napangiti ako nang bahagya, ngunit hindi ko maiwasang makaramdam ng lungkot sa likod ng ngiti. Ang dami nang nagbago sa pagitan namin ni Kara. Dati, halos araw-araw kaming magkasama, pero sa ngayon, parang mga estranghero na kami sa isa't isa. Hindi ko ito masisisi—ako rin naman ang umalis, iniwan ko ang bayan, ang pamilya, at ang mga kaibigan para habulin ang isang propesyong kakaiba at puno ng panganib.

"Oo nga eh," sagot ko, hinihipo ang tasa ng kape. "Matagal na akong wala. Medyo... kailangan ko na rin sigurong magpahinga."

Tinitigan ako ni Kara. "Pahinga? Bakit naman? Hindi ka ba masaya sa ginagawa mo?"

Napalunok ako. Hindi ko masagot agad. Masaya ba ako? Sa loob ng ilang taon, nakikipag-ugnayan ako sa mga kaluluwa, inaayos ang mga buhay na hindi matahimik, ngunit ang sarili kong buhay... pakiramdam ko, wala pa ring direksyon. Tumikhim ako.

"Masaya ako sa trabaho ko. Pero minsan kasi, parang... hindi ko alam. Parang may kulang."

Natahimik si Kara sandali. "Miguel, hindi ka kailangang maghanap ng sagot sa lahat ng bagay. Minsan, kailangan mo lang ng kasama. Hindi mo kailangang mag-isa."

Tiningnan ko siya. Tama siya, pero hindi ko alam kung paano magsisimula ulit. Hindi madaling ibalik ang mga nawalang koneksyon. Ang pagkakahiwalay ko sa mga mahal ko sa buhay—sa pamilya, sa mga kaibigan, at sa mga bagay na dati kong pinahahalagahan—ay nag-iwan ng bakas sa akin. Parang ang tagal ko nang naglalakad sa dilim, naghahanap ng hindi ko naman alam kung ano.

Pagkatapos naming mag-usap ni Kara, umuwi na ako. Habang nagmamaneho pauwi, bumalik ang mga alaala ng nakaraan—mga masayang araw kasama ang pamilya, mga kaibigan, at si Kara. Naging abala ako sa trabaho, at sa bawat kasong hinawakan ko, naramdaman ko ang pagkakahiwalay ko mula sa mga mahal sa buhay.

Pagdating ko sa bahay, agad kong hinubad ang aking jacket at inilagay ito sa upuan. Umupo ako sa sala, tahimik, walang ibang kasama kundi ang tunog ng hangin sa labas.

Napabuntong-hininga ako. Ang luma na ng bahay na ito, pero ito pa rin ang naging takbuhan ko tuwing kailangan ko ng lugar para magpahinga. Sa mga nakaraang taon, sa dami ng lugar na napuntahan ko, hindi ko pa rin magawang tawagin ang alinman sa kanila na "tahanan."

Nakausap ko si Kara, pero kahit gaano ko man subukan, ramdam ko pa rin ang distansya. Parang bawat salita ay sinusukat, bawat galaw ay iniingat. Siguro nga, masyado na kaming nagkakalayo—hindi lang pisikal, kundi emosyonal na rin.

Napatitig ako sa kisame. Sa dami ng kaluluwang nakita ko, sa dami ng mga misteryong nalutas ko, hindi ko pa rin mahanap ang sagot sa sarili kong mga tanong. Ano ba talaga ang hinahanap ko? Bakit parang hindi sapat ang tagumpay na nakuha ko?

Biglang pumasok sa isip ko ang pamilya ko. Matagal ko na silang hindi nakikita—ang mga kapatid ko, mga pamangkin ko. Hindi ko alam kung bakit hindi ko magawang bumalik sa kanila ng maayos. Siguro, natatakot akong aminin na, kahit matagumpay ako sa labas, nararamdaman ko pa rin ang kawalan ng koneksyon sa loob.

---

Habang nagpapahinga ako, nag-ring ang telepono ko. Hindi ko alam kung sino ang tumatawag, pero nang makita ko ang pangalan sa screen, napatigil ako.

Si John. Matagal ko nang hindi nakakausap ang pinsan ko. Kinuha ko ang telepono at sinagot ito.

"Miguel, kumusta?" tanong ni John sa kabilang linya. Halata ang pagkasabik sa kanyang boses.

"John? Ayos lang naman. Ikaw? Ang tagal na rin, ah," sagot ko, medyo nagulat sa biglaang tawag.

"Oo nga, pre. Nabalitaan ko kasing nandito ka na ulit sa Pampanga. Hindi mo man lang sinabi?"

Natawa ako nang mahina. "Pasensya na. Medyo busy lang. Ikaw, kumusta na?"

"Ayos lang naman. Eh, paano, kelan tayo magkikita? Sabihin mo lang kung kelan libre ka. Matagal-tagal na tayong hindi nagkikita, Miguel. Miss ka na rin ng pamilya."

Naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko. Matagal ko na ngang hindi nakikita ang pamilya ko, at ngayon, tinatawag ako pabalik. "Oo, sige. Mag-usap tayo. Sabihan kita kapag libre ako."

"Perfect. Sige, Miguel. Usap tayo soon. Ingat ka, ha?" sabi ni John bago niya ibaba ang telepono.

Napangiti ako, pero may halong lungkot. Miss na nga nila ako, at totoo namang miss ko rin sila. Pero bakit parang hirap akong lumapit ulit sa kanila?

Lumipas ang gabi, at habang nakahiga ako sa kama, hindi ko maiwasang balikan ang mga pinagdaanan ko. Bakit nga ba napunta ako sa ganitong estado? Bakit parang kahit anong tagumpay ang marating ko, hindi ko pa rin maramdaman na buo ako?

Hindi ko maalis sa isip ko ang pagkakahiwalay ko sa mga mahal ko sa buhay. Parang habang palapit ako sa mga espiritu, lalo naman akong lumalayo sa mga taong buhay.

Matagal akong nakatitig sa kisame bago ako muling pumikit. Minsan, iniisip ko, ang totoo bang problema ay hindi ang mga espiritu na hinahabol ko, kundi ang sarili kong mga multo—mga alaala, takot, at pangarap na hindi ko pa rin matakasan?

Kinabukasan, paggising ko, ramdam ko ang bigat ng hangover ng mga tanong ko mula sa gabi. Binalikan ko ang mga alaala ng mga kasong natapos ko, at habang tinitingnan ko ang mga litrato sa telepono ko—mga multo, mga lugar na pinuntahan ko—naramdaman ko ang isang bagay.

Hindi ko sigurado kung ano ang kailangan kong gawin para maayos ito, pero isang bagay ang alam ko—hindi na pwedeng ganito na lang. Kailangan ko nang hanapin ang koneksyon na nawawala sa buhay ko.

Kinabukasan, habang abala ako sa pag-aayos ng aking gamit, biglang tumunog ang cellphone ko. Agad kong sinagot ito nang makita ko ang pangalan sa screen—si Sir Rodrigo, ang nakatataas ko sa aming organisasyon.

"Miguel, may bagong kaso ka," bungad niya agad, walang paliguy-ligoy.

"Anong kaso po?" tanong ko, agad na napabangon sa aking kinauupuan.

"May lumang mansyon dito sa Pampanga na pinamumugaran daw ng mga kaluluwa. Wala pa ring makalutas ng mga misteryo sa lugar na ‘yan, at ikaw ang pinili ng mga kliyente para mag-imbestiga. Siguro, kilala mo ang lugar—yung Perez Mansion, hindi kalayuan sa bayan."

Perez Mansion. Napatigil ako. Kilala ko ang lugar na iyon. Ang malaki, dilapidated na mansyon na dating pag-aari ng isa sa pinakamayamang pamilya sa Pampanga. Noon pa man, marami nang mga kwento ang umiikot tungkol dito—mga kakaibang tunog, mga naglalakad na anino sa gabi, at mga kaluluwang nagpaparamdam sa mga nakatira noon. Pero simula nang mamatay ang huling miyembro ng pamilya, iniwasan na ng mga tao ang lugar. Matagal na itong nakatayo, parang isang patay na alaalang hindi kayang kalimutan ng bayan.

"Oo, kilala ko ang lugar na 'yan," sagot ko kay Sir Rodrigo. "Kailan ako magsisimula?"

"Bukas na bukas din, Miguel. Magiging mahirap ang kasong ito, pero alam kong kaya mo. Ang mansion ay malayo na sa mata ng publiko, at hindi basta-basta pinupuntahan ng kahit sino. Maging maingat ka."

Agad akong nagpaalam at nagsimula nang maghanda para sa misyon. Habang isinasalansan ko ang aking mga gamit—ang mga kagamitan sa panghuhuli ng multo, mga recording devices, at iba pang pang-imbestiga—hindi ko maiwasang maramdaman ang kabog sa dibdib ko. Hindi ito takot, kundi excitement.

Kinabukasan, maagang-maaga akong umalis patungo sa mansyon. Habang nagmamaneho, hindi ko maiwasang isipin ang kasong ito. Ang mga kwento tungkol sa Perez Mansion ay napakarami—ang mga taong nagtatangkang pumasok dito ay kadalasang umuuwi na tila nawawala sa sarili. May mga ulat ng pagkawala ng alaala, habang ang iba naman ay nagsasabi na nakakarinig sila ng mga bulong, mga boses na nagtutulak sa kanila na lisanin ang lugar.

Pagdating ko sa mansyon, sinalubong ako ng katahimikan. Malaki ang bahay, gawa sa matitibay na kahoy at bato, pero halatang napabayaan na ito ng matagal. Ang mga bintana nito ay natatakpan ng mga kalawangin na rehas, at ang makapal na alikabok ay tila kumapit na sa bawat sulok.

Lumabas ako ng sasakyan at tinikman ang malamig na simoy ng hangin. May kakaibang lamig na bumabalot sa paligid, na tila ba nagbibigay babala sa akin. Tumayo ako sa harapan ng gate ng mansyon, pinagmamasdan ang mga sira-sirang bahagi ng bahay, at ang mga matataas na puno na tila mga anino na nagbabantay sa paligid.

Napakadilim. Kahit pa may araw, parang nakakulong sa isang makapal na ulap ang lugar. Hindi ko maiwasang isipin kung gaano katagal nang nakatayo ang bahay na ito, kung ilang taon na ang lumipas simula noong ito ay tinalikuran ng mga tao. Hindi mo maitatanggi na ang mga pader nito ay may mga kwentong nais sabihin—mga lihim na nais pakawalan.

Habang papalapit ako sa pintuan, bigla kong naramdaman ang bigat ng lugar. Ang bawat hakbang ko ay parang may dalang ingay na tila umaalingawngaw sa buong paligid. Inilabas ko ang aking handheld EMF reader upang suriin ang enerhiya sa paligid. Hindi pa ako nakapasok sa loob, pero mabilis na gumalaw ang mga ilaw ng aparato, nagpapahiwatig ng mataas na presensya ng paranormal.

Tumigil ako saglit, sinisipat ang paligid. Walang ibang tao, pero hindi ko maiwasang maramdaman na parang may mga matang nakamasid sa akin mula sa loob ng mansyon. Ang mga bintana ay mistulang mga mata ng isang higanteng nilalang na nagmamasid, handang salubungin ang kahit sino mang papasok.

Napasalampak ako sa may pader, hindi dahil sa takot kundi dahil sa bigat ng enerhiyang nararamdaman ko. Parang kinukuyom ng lugar ang bawat hibla ng aking kaluluwa. Pero ito ang hinahanap ko, hindi ba? Ang misteryo, ang hindi maipaliwanag, ang mga kaluluwang nawawala sa landas.

Binuksan ko ang pinto, nag-ingat na huwag magdulot ng malakas na ingay. Pagkapasok ko, bumungad agad sa akin ang maluwag na sala na natatakpan ng makakapal na alikabok at mga sapot ng gagamba. Ang bawat sulok ay may sariling kwento, bawat bagay ay may sariling kaluluwa. Pero wala pa akong nakikitang kahit anong kaluluwa.

Huminga ako nang malalim at sinimulan kong suriin ang bawat silid. Ang mga sahig ay lumalangitngit sa bawat hakbang, tila ba umaangal sa bawat galaw ko. Habang tumitingin ako sa paligid, naramdaman kong unti-unting bumibigat ang simoy ng hangin sa loob ng bahay. Napakabagal ng pagtakbo ng oras, bawat segundo ay tila isang oras.

Sa kabila ng lahat ng kababalaghang ito, wala pa akong nakita ni isang kaluluwa. Parang naghihintay sila. Tila hinahamon ako ng lugar na ito na magpatuloy, na alamin ang lihim na itinago ng mansyon sa loob ng maraming taon.

Lumabas ako ng mansyon para kumuha ng sariwang hangin. Habang nasa labas ako, tumingala ako at pinagmasdan ang lumang istruktura. Parang napapalibutan ng mga anino ang bahay, at ang mga puno sa paligid ay gumagalaw sa ilalim ng malamig na simoy ng hangin.

"Mabigat," bulong ko sa sarili ko. Hindi ko alam kung bakit, pero ang lugar na ito ay tila hindi basta-basta. Hindi ito tulad ng ibang mga kaso na hinawakan ko. Mas malalim, mas mabigat, mas misteryoso.

Tumayo ako sa ilalim ng mga punong gumagalaw sa hangin, pilit iniisip kung saan ako magsisimula. Ramdam ko ang bigat ng responsibilidad na ito, pero hindi ko kayang umatras. Isa lang ang malinaw sa akin—ang mansyon na ito ay puno ng mga kaluluwang naghihintay. Hindi ko alam kung handa akong harapin ang mga ito, pero isang bagay ang sigurado—hindi ito magiging madali.

Hinawakan ko ang kuwintas ko, isang simpleng krus na matagal ko nang suot sa bawat misyon ko. Huminga ako nang malalim bago pumasok muli sa loob. Bawat hakbang ay tila ba isang bagong pahina sa isang kwentong matagal nang nais ikwento ng lugar na ito. Ang Perez Mansion ay may lihim, at ako ang naatasan upang tuklasin ito.